PDF Archive

Easily share your PDF documents with your contacts, on the Web and Social Networks.

Share a file Manage my documents Convert Recover PDF Search Help Contact



RotkindNRC17dec10[1] .pdf


Original filename: RotkindNRC17dec10[1].pdf
Title: tmp-2729

This PDF 1.3 document has been sent on pdf-archive.com on 18/12/2010 at 16:48, from IP address 83.230.x.x. The current document download page has been viewed 987 times.
File size: 184 KB (1 page).
Privacy: public file




Download original PDF file









Document preview


Een rot
plekje dat
je niet ziet
JEUGDBOEK
Anna van
Praag: Nooit
meer lief.
Leopold, 123
blz. 10+, €13,95

inderboekschrijfster Anna van
Praag had haar nieuwste boek
Rotkind willen noemen. Want
dat is precies wat haar hoofdpersoon
is: een rotkind. De uitgever vreesde
echter voor de verkoop. Nu heet het
boek Nooit meer lief.
Van Praag onthulde deze gang van
zaken onlangs in een prikkelend essay in Vrij Nederland. Daarin luidde zij
de noodklok over de stuitende braafheid van de hedendaagse kinderliteratuur. Voor weerbarstige personages
als haar ‘rotkind’ is geen plaats meer.
‘Pippi is dood’, concludeerde ze.
De deugnieten in het oeuvre van
Gouden Griffel-winnaar Daan Remmerts de Vries laten zien dat Van
Praag een tikje overdrijft. Maar inderdaad zijn veel Nederlandse kinderboeken erg lievig. Vrolijke kinderen
worden omringd door veelal begripvolle ouders en aardige onderwijzers.
Joni in Nooit meer lief is uit ander
hout gesneden. Ze liegt, ze steelt, ze
pest, vernielt andermans tekeningen,
poept naast de school-wc en bezorgt
medeleerlingen letsel in een botsauto. Het is wonderbaarlijk hoe vindingrijk haar rotstreken zijn.
Van Praag heeft Joni wel wat redenen gegeven voor haar wangedrag. Ze
wordt zelf gepest om haar grote neus,
heeft moeite om op een normale manier vrienden te krijgen en wordt
thuis verwaarloosd. Haar charismatische vader is geheel in beslag genomen door zijn werk en zijn woongroep, haar moeder door haar schildpadden en beiden door een coterie
van vrienden en minnaars.
Het is deze seventies-sfeer van zelfzuchtige volwassenen, die Nooit meer
lief zijn waarde geeft. Subtiel en
scherp tekent Van Praag de ‘vrijheidblijheid’-mentaliteit, die de volwassenen koesteren maar die de kinderen
de stuipen op het lijf jaagt. ‘Papa is
niet... van mij alleen’, zegt moeder als
vader het aanlegt met een kunstenares. Op een ander moment huilt ze
zonder te zeggen waarom, terwijl vader zoent met zijn minnares.
Joni verliest de vaste grond onder
haar voeten. Ze voelt zich ontheemd
als ze moet slapen in het nog niet voltooide huis van de woongroep. Thuis
in haar eigen bed wordt ze gekweld
door angst. ‘Het slapen zelf is eng, dat
je zomaar weggaat naar een plek die
je je later niet meer herinnert.’
Toch overheerst bij Van Praag de
lichtvoetigheid. Gierst is ‘een soort
eetbaar grind’. Tijdens een feestje
krijgt het buitenechtelijk gerommel
op de badkamer iets komisch: ‘Later
was de wc-borstel gebroken, die hadden ze waarschijnlijk omgegooid met
al hun gedoe.’ En ook weer iets tragisch: ‘Die wc-borstel paste precies bij
het zeepbakje en het prullenbakje’.
Van Praags scènes staan vaak wat
los van elkaar. Pas tegen het einde
wordt het verhaal een echt geheel. In
het vuur vindt Joni uiteindelijk verlossing, maar niet zonder dat zij
denkt: ‘Zo voelt het nu bij mij/ Er zit
een rot stukje aan de onderkant, dat
je niet ziet.’ Zoals een rotte plek van
een kind een echt personage maakt,
zo heeft het rotkind van Van Praag
een echte goede schrijver gemaakt.

K

KAREL BERKHOUT


Document preview RotkindNRC17dec10[1].pdf - page 1/1

Related documents


rotkindnrc17dec10 1
voetbalhuiswerk filosofie
bitcoinflyernl 093
snurker je loopt wellicht gevaar1767
onderzoek de vries aruba 2 mei 2013 final 1
19e fatimaloop


Related keywords