PDF Archive

Easily share your PDF documents with your contacts, on the Web and Social Networks.

Share a file Manage my documents Convert Recover PDF Search Help Contact



32 35 ZO09 2013 Zakenmensen Nicole Burrick (3) .pdf



Original filename: 32-35-ZO09-2013-Zakenmensen-Nicole Burrick (3).pdf

This PDF 1.5 document has been generated by Adobe InDesign CS5.5 (7.5.1) / Adobe PDF Library 9.9, and has been sent on pdf-archive.com on 22/06/2013 at 13:42, from IP address 78.22.x.x. The current document download page has been viewed 4081 times.
File size: 996 KB (4 pages).
Privacy: public file




Download original PDF file









Document preview


zakenmensen

Ibo Sener, lederwaren Nicole Burrick en import Megatrading

“Ondernemen is de
kansen grijpen die je krijgt”
Een eerbiedwaardig ‘huis van vertrouwen’, waar de betere Gentse middenklasse al generaties
lang haar handtassen en koffers van topmerken komt kopen, dat opeens wordt overgenomen
door -letterlijk- een jonge Turk? De opvolging bij ‘Nicole Burrick’ leek verre van evident,
maar Ibo Sener bewijst dat het kan, crisis of niet.
Tekst:Herman Van waes • Foto’s: Julie Landrieu

I

n de straatjes met kleine werkmanswoningen van de allesbehalve sjieke wijk Brugse Poort-Rooigem, ver weg van het winkelcentrum,
verwacht je niet opeens een klasse zaak
met luxueuze handtassen en een ruime
parking tegen te komen. Toch is de
naam ‘Nicole Burrick’ in Gent en ver
daarbuiten al een begrip sinds 1920, al
had wellicht niemand verwacht dat het
ooit door een vlotte jonge zakenman
met Turkse roots zou worden gerund.
“Ik ben de oudste zoon uit een gezin van
zes, derde generatie ‘Turkse Gentenaar’, zoals we dat hier sinds kort noemen”, steekt Ibo Sener (32) van wal.
“Vader was textielarbeider en enige
kostwinner. Breed hadden we het dus
niet, maar zo kreeg ik van jongs af aan
het besef mee dat je je plan moest trekken en hard werken om ergens te
komen. Mijn ouders gaven me de kans
om accountancy te studeren, maar ik
deed zelf al vroeg met allerlei jobs mijn
duit in het zakje, al was het soms maar
voor 100 frank per uur. Een eigen zaak
starten sprak me van bij het begin wel
aan en al tijdens mijn studies begon ik in
bijberoep een winkel in huishoudartikelen voor een vooral allochtoon cliënteel.
Het voordeel van de Turkse gemeen-

32

Z.O.magazine/24 mei 2013

schap: je raakt makkelijker aan financiering via familie en vrienden. Vader wilde
een lening voor mij aangaan, hoewel hij
mijn toekomst eerder zag als nette
boekhoudbediende in een strak pak
aan een bureau, niet als winkelier, ‘want
dat was toch maar je studies vergooien’.
Zelf voelde ik tijdens mijn stage dat ik
nooit voor een baas zou kunnen werken, maar eens afgestudeerd ging ik
toch vlijtig op zoek naar een job als
boekhouder. Maar twintig, dertig sollicitaties leverden niks op: ofwel vonden ze
me niet geschikt ofwel vreesden ze dat
ik toch zou weglopen omdat ik - niet zo
slim - liet verstaan dat ik eigenlijk zelfstandig wou worden. Achteraf bekeken
ben ik blij dat ze me toen niet hebben
aangenomen, maar op dat moment was
het wel een ontnuchtering. Dus ging ik
maar voluit voor mijn zelfstandige ambitie en opende ik een tweede en derde
filiaal huishoudar tikelen. Maar zo
bestaan er nogal wat zaakjes, die
mekaar vooral met zo laag mogelijke
prijzen beconcurreren, zonder veel oog
voor kwaliteit, laat staan kennis van
zaken. Vandaar het idee om zelf te gaan
importeren en een groothandel te
beginnen om aan dat soort winkels te
leveren. Maar daar had ik veel ruimte

voor nodig en in mijn zoektocht naar
een geschikte locatie stuitte ik hier op
deze winkel met veel stockageruimte.
Hier werden vroeger ook lederwaren
gefabriceerd, op een bepaald moment
met wel 40 mensen in het atelier. Toen
dat vanaf de jaren zestig niet meer
betaalbaar werd, bleef er alleen nog een
winkel voor handtassen, koffers en
schoenen, maar wél met een trouw
publiek van zeg maar betere middenklasse. Hier kwamen vaders voor hun
zoon iets kopen en later kwam die zoon
op zijn beurt met zijn kinderen. Hier
kwamen schepenen en senatoren over
de vloer, Guy Verhofstadt, wereldreiziger Jacques Rogge haalt hier nog altijd
zijn koffers. Maar mevrouw Burrick was
de zestig voorbij, ze had geen opvolging
en vond ook geen overnemer. Mijn eerste bedoeling was het gebouw te kopen,
dat hier plat te leggen, achteraan magazijnen en erboven appartementen te
voorzien. Vanwege de toch wat afgelegen ligging verwachtte ik een wegkwijnende zaak, maar bij nader inzien bleken de balansen nog erg gezond. Dus
werd er toch over een overname onderhandeld. Wellicht verwachtten ze dat ik
mij als jonge snaak van 27 wel zou laten
doen door de accountants van de >>>

zakenmensen

Ibo Sener: “Een crisis houdt
gevaren, maar ook kansen
in. De moeilijke periode in de
lederwaren compenseren
we met de groei in onze
groothandel voor huishoudelijke artikelen.”

Z.O.magazine/24 mei 2013

33

zakenmensen

>>> andere partij, maar ik vertelde er
niet bij dat ik wel iets van boekhouding
afwist…(lacht). Ik had ook het geluk dat
ik voor mijn winkels telkens met dezelfde bankier over financiering had kunnen
onderhandelen. Die wist wat ik in mijn
mars had en zo’n persoonlijke relatie is
toch vaak doorslaggevend.”

Tijd voor een facelift

“Kortom, we kwamen tot een akkoord
en zo zat ik ineens in de lederwarenbusiness, waar ik niks van afwist.
Bovendien vreesden de toenmalige winkelbedienden dat die nieuwe Turkse
baas van hun prestigieuze zaak binnen
de kortste keren een ‘tapijtenbazaar’
zou maken en zij verkozen te vertrekken,
wat mij als overnemer een flink bedrag
aan ontslagvergoedingen kostte. Maar
mevrouw Burrick zelf bleef nog een
achttal maanden en als geboren verkoopster hebben ik en de andere medewerkers die werden aangeworven inmiddels vijf verkoopsters - veel van
haar kunnen leren. Zij is het levende
bewijs van de stelling dat je ook mensen
van boven de zestig zo lang mogelijk de
kans moet geven aan de slag te blijven,
want hun ervaring en knowhow zijn
onmisbaar. Vaste klanten willen hun vertrouwde aanspreekpunt ook niet
zomaar bruusk zien verdwijnen.”
“Hoe gezond ook, bij de overname was
de zaak wel aan een facelift toe: boekhouding, voorraadbeheer, kassasystemen… alles gebeurde nog manueel, er
was hier amper een bureau. Er moest
dus veel geautomatiseerd worden, er
kwam een eigentijdse huisstijl, van de
klantenkaarten tot de nieuwe website.
Een lederwarenzaak die zich tot een
beter publiek richt moet ook bepaalde
merken in huis hebben, of je dat nu snobisme of wat ook wil
noemen: Natan, Lupo,
Yves Renard, Samsonite, Delsey... Sommige
merken stellen de voorwaarde dat ze enkel op
A-locaties, de betere
winkelstraten, verkocht mogen worden.
Mede daarom hebben we in 2010 ook in
het winkelcentrum een kleiner filiaal
geopend. Dat is uiteraard goed voor de
zichtbaarheid naar een ruimer publiek,

Ibo Sener: “Ik ben wellicht de enige ondernemer met allochtone roots in zo’n dure
merkenbranche als deze”

want wereldberoemd zijn in Gent
alleen volstaat niet. Maar vandaar kunnen we ze ook doorverwijzen naar de
zaak hier, een beetje moeilijker te vinden, maar met andere troeven die ze in
het centrum niet hebben, zoals een
grote parking. Dan komen ze zelfs van
over de Franse of de Nederlandse
grens. Service is levensbelangrijk om
ons te onderscheiden. Met onze grote
stockageruimte kunnen we niet alleen
een groter assortiment aanbieden,
maar ook herstellingen: voor het merk
Samsonite bijvoorbeeld zijn wij (naast
Zaventem) de enigen die erkend zijn
als repair atelier. Onze klanten moeten
hun koffer dus niet terug naar de
fabriek sturen.”

Crisis slaat toe

“Dat consumenten nu soms koffers van
twintig jaar oud laten herstellen, heeft
ongetwijfeld ook voor een stuk met de
crisis te maken, die uitbrak net toen ik
het hier overnam… ja, er was geen
betere timing om een zaak te starten
(lacht). Als we met twee winkels maar
dezelfde omzet halen als vroeger met
één winkel, is het duidelijk dat we daar
in de lederwaren niet aan ontsnappen.

kleinere winkels. Maar we moeten
erdoor, bijvoorbeeld door gerichte marketing: we sturen mailings met speciale
acties naar een bestand van 3500 klanten. Klantentrouw betekent nog iets in
een zaak als deze, maar er gaat niets
boven mond-tot-mondreclame. We
moeten alert zijn, bijvoorbeeld voor de
concurrentie van de e-commerce winkels. Ik heb zelf ook al online verkoop
overwogen, maar alleen al de logistiek
om een even goeie service te bieden is
erg zwaar. Klanten bestellen bijvoorbeeld een paar schoenen ineens in drie
maten, waarvan er minstens twee niet
passen en worden teruggestuurd…
Maar je moet ook het positieve in een
crisis zien: in de Chinese taal bestaat
het karakter voor crisis uit twee delen,
‘gevaar’ en ‘mogelijkheid’. Je moet er
dus ook de kansen in zien, bijvoorbeeld
door je activiteiten te diversifiëren. Onze
groothandelsplannen die we met de
overname van Nicole Burrick on hold
hadden gezet, hebben inmiddels vaste
vorm aangenomen onder de naam
Megatrading. Achter de poort achteraan de parking, gescheiden van het
lederwarenpubliek, huist nu een grote
toonzaal met ‘fast moving consumer
goods’, huishoudelijke
gebruiksvoorwerpen,
die we importeren van
China, Turkije, Taiwan.
Die leveren we inmiddels aan een honderdtal
winkels over heel België. Daarbij mikken we bewust niet op
de ‘goedkope rommelwinkels’. Mijn
twee vertegenwoordigers op de baan
proberen die winkeliers voor een stuk
‘op te voeden’ naar meer kwaliteit. Ze

“Het is zo jammer dat veel ondernemende
Turkse Gentenaars zich terugplooien op
hun eigen gemeenschap.”

34

Z.O.magazine/24 mei 2013

De middenklasse is door de crisis zwaar
getroffen, men kijkt meer naar de prijs,
doet langer met een handtas of koffer.
Met de troeven die wij hebben zijn we
wél beter gewapend dan de meeste

“ Allochtone ondernemers
moeten hun horizon verruimen”
De Turkse gemeenschap heeft zeker een groot
potentieel aan ondernemerschap, maar zoekt weinig aansluiting bij belangenorganisaties als UNIZO
en daar wil Ibo Sener - al een jaar of vijf UNIZO-lid best wat ambassadeurswerk voor verrichten. “Ik wil
graag voor andere jongeren van allochtone afkomst
een voorbeeld zijn: als je hard werkt en de kansen
die je krijgt ook volop grijpt, dan kan je een heel
eind komen. Ik ben wellicht de enige ondernemer
met allochtone roots in zo’n merkenbranche als
deze. Het is waar, ook als je echt probeert een kwaliteitsvolle zaak uit te bouwen, bots je soms op
vooroordelen of krijgen mijn mensen vragen als ‘Is
het waar dat je baas geen belasting moet betalen?’
Het is zo jammer dat veel Turkse Gentenaars zich al
te vaak terugplooien op hun eigen gemeenschap.
Terwijl je als ondernemer verplicht bent voortdurend je horizon, je klantenpotentieel te verruimen.
Turkse Belgen kijken en luisteren vooral via satelliet
naar hun eigen media, dus zullen ze niet gauw iets
van UNIZO horen. Bijvoorbeeld een reportage in
een medium als Zaman Vandaag, zeer populair in
Turkse kringen, zou al veel naambekendheid kunnen opleveren. Daarnaast is er ook steeds de reflex:
‘lid worden van zo’n organisatie, wat brengt me dat
op?’ Het moet meteen renderen, men heeft geen
langetermijnvisie. Daar is dus nog wel wat overtuigingswerk aan de winkel, het is een aanleerproces
en daar wil ik graag aan meewerken.” n

bijvoorbeeld laten inzien dat
hun klanten echt wel het verschil zien tussen een Turkse
asbak die 50 cent kost, of
een Chinese die maar 30
cent kost. We garanderen
hen ook dat maximum twee
winkels per straat onze producten mogen verkopen. Er
is duidelijk een veel groter
afzetgebied mogelijk, nu we
ook al klanten in Parijs of
Rotterdam hebben. Inmiddels openden we al een
tweede magazijn in Wondelgem, maar we hopen in de
toekomst alles op één grotere locatie te bundelen, in een
echte showroom voor aan-

KMO
adviesraad

kopers. Kortom, we compenseren de moeilijke periode in de lederwaren ruimschoots met de groei in de
groothandel. Het is ook durven vooruit kijken, zoals Warren Buffet zegt: “When people are greedy, I’m afraid,
when they are afraid, I’m
greedy.” En verder hebben
we vooral nood aan wat optimisme en vertrouwen, want
als je elke dag met nieuwe
belastingen en besparingen
om de oren geslagen wordt,
remt dat je onbewust af. En
de consument heeft nog
nooit zoveel gespaard, maar
durft het niet uitgeven.” n n n

www.nicoleburrick.be
www.megatrading.be
Z.O.magazine/24 mei 2013

35


32-35-ZO09-2013-Zakenmensen-Nicole Burrick (3).pdf - page 1/4
32-35-ZO09-2013-Zakenmensen-Nicole Burrick (3).pdf - page 2/4
32-35-ZO09-2013-Zakenmensen-Nicole Burrick (3).pdf - page 3/4
32-35-ZO09-2013-Zakenmensen-Nicole Burrick (3).pdf - page 4/4

Related documents


32 35 zo09 2013 zakenmensen nicole burrick 3
een opbergkist is een handig1375
een kist is een handig1855
pangpasikattodin
nieuws brief september 2017
clash royale hack apk download1553


Related keywords