A. i B. Strugacki Naselenyj ostriv .pdf

File information


Original filename: A. i B. Strugacki - Naselenyj ostriv.pdf
Title: Naselenyj ostriv
Author: Arkadij Strugaćkyj Borys Strugaćkyj

This PDF 1.4 document has been generated by PDF-XChange Office Addin / PDF-XChange Printer 2012 (5.0 build 267) [Windows 7 Ultimate x64 (Build 7601: Service Pack 1)], and has been sent on pdf-archive.com on 15/02/2017 at 10:15, from IP address 195.128.x.x. The current document download page has been viewed 479 times.
File size: 4.1 MB (225 pages).
Privacy: public file


Download original PDF file


A. i B. Strugacki - Naselenyj ostriv.pdf (PDF, 4.1 MB)


Share on social networks



Link to this file download page



Document preview


Sociälno-psychologi na fantasty na povis , v jakij autory zmalovuju g obalni
kartyny pozazemnoho svitu. Potrapyvšy v cej svit, ho ovnyj heroj zmušenyj robyty
vybir pomiž pravdoju j omanoju, obovjazkom i zradoju, estiu i ha boju.

Perek av z rosij koji Stanis av Pav ov kyj
Chudožnyk Kostiantyn Su yma
Recenzent S. Ja. Jermo enko, doktor ologi nych nauk
Redaktor O exandr Jem enko
Perek adeno za vydanniam:
A. Strugackij, B. Strugackij. Obitajemyj ostrov. M.: Det. lit., 1971.

Maxym pro ynyv luk, vysunuvsia i z ostrachom zyrknuv u nebo. Vono tut bu o
ny ke i jake tverde, bez ehkovažnoji prozorosti, jaka natiakaje na nezh ybymis kosmosu i množynnis nase enych svitiv, — spravžnia biblij ka tverdi , h ade ka j nepronyk yva. Tverdi cia bezsumnivno spyra asia na mohutni p i miscevoho At anta
j rivnomirno fosfory asia. Maxym pošukav u zeniti dirku, probytu korab em, a e dirky
tam ne bu o — rozp yva ysia tilky dvi ve yki orni ciatky, niby krap yny tuši u vodi.
Maxym roz ynyv luk navstiž i zistrybnuv u vysoku suchu travu.
Povitria bu o haria e i huste, pach o py om, starym zalizom, roz av enoju ze enniu, žyttiam. Smertiu takož pach o, davnioju i nezrozumi oju. Trava bu a do pojasa;
nepodalik temni y aharnyky, abyjak strymi y ponuri kryvulasti dereva. Bu o vydno
majže tak, jak buvaje jaskravoji misia noji no i na Zemli, a e ne bu o misia nych tinej
i ne bu o misia noji tumannoji b akyti. Vse bu o sire, zaporošene, p aske. Korabel
stojav na dni ve eznoji u ohovyny z po ožystymy schy amy; miscevis dovko a vyrazno zdijma asia do rozmytoho, mianoho vydnokraju, i ce bu o dyvno, tomu š o
de poriad tek a rika, ve yka i spokijna, tek a na zachid, vhoru po schy u u ohovyny.
Maxym obijšov korabel, vedu y do oneju po cho odnomu, trochy vo ohomu
joho boci. Vin vyjavyv slidy udariv tam, de j spodivavsia. H yboka nepryjemna umjatyna pid indykatornym kilcem — ce ko y korabel znah a pidkynu o j zava o na bik,
až kiberpi ot obrazyvsia, i Maxymovi dove osia spišno perechopyty upravlinnia, i zazube bila pravoji zinyci — ce desia ma sekundamy pizniše, ko y korabel pok o na
nis i vin oslip na odne oko. Maxym znovu hlanuv u zenit. orni ciatky vže
vydniysia. Meteorytna ataka u stratosferi, jmovirnis — nul ci ych nul-nul… A e ž bu -jaka
mož yva podija ko y-nebu ta vidbuvaje sia…
Maxym prosunuvsia u kabinu, peremknuv upravlinnia na autoremont, zadijav
expres- aboratoriju i popriamuvav do riky. Pryhoda, zvisno, prote odnakovo rutyna.
Nu ha. U nas v GVP navi pryhody rutynni. Meteorytna ataka, promeneva ataka,
avarija pry posadci. Avarija pry posadci, meteorytna ataka, promeneva ataka… Pryhody ti a.
Vysoka amka trava še esti a j chruskoti a pid nohamy, kolu e nasinnia vpyva osia v šorty. Hudu y, na eti a chmara jakoji mošvy, pomyhti a pered ob
iam i vidsta a. Dorosli, považni ludy u Grupu Vilnoho Pošuku ne jdu . U nych svoji dorosli,
považni spravy, i vony znaju , š o vsi ci uži planety u suti svojij dovoli odnomanitni
j utom yvi. Odnomanitno-vtom yvi. Vtom yvo-odnomanitni… Zvisna ri , jakš o tobi

dvadcia rokiv, jakš o ty ni oho do adu ne vmiješ, jakš o ty do adu ne znaješ, jakoho
vminnia tobi cho sia, jakš o ty š e ne nav yvsia cinuvaty svij najbilšyj skarb — as,
jakš o u tebe nemaje i ne peredba aje sia jakycho osob yvych ta antiv, jakš o dominantoju tvoho jestva u dvadcia rokiv, jak i desia rokiv tomu, za yšaje sia ne ho ova,
a ruky i nohy, jakš o ty nastilky prymityvnyj, š o ujavlaješ, bucimto na nevidomych
planetach možna vidšukaty jaku koštovnis , nemož yvu na Zemli, jakš o, jakš o,
jakš o… to todi… zvisno. Todi bery kata og, vidkryvaj joho na bu -jakij storinci,
ty ny palcem u bu -jakyj riadok i ety sobi. Vidkryvaj planetu, nazyvaj jiji v asnym
imenem, vyzna aj zy ni charakterystyky, byjsia zi strachovy kamy, ko y vony tobi
trapla sia, vstupaj u kontakty, ko y bude z kym, robinzo potrošku, ko y nikoho ne
vyjavyš… I ne te š ob use ce namarno. Tobi podiakuju , tobi skažu , š o ty zrobyv
posylnyj vnesok, tebe vyk e dla detalnoji rozmovy jakyj-nebu vyzna nyj fachive … Školari, osob yvo vidstaju i j obovjazkovo z mo odšych k asiv, pozyratymu
na tebe z poštyvistiu, odnak u ytel pry zustri i spytaje yše:
«Ty use š e v GVP?» — j perevede rozmovu na inšu temu, i yce v nioho bude
vynuvate j sumne, bo vidpovidalnis za te, š o ty use š e v GVP, vin prybyraje na sebe.
A ba ko skaže: «Hm…» — i nevpevneno zaproponuje tobi misce aboranta; a maty
skaže: «Maxyku, a e ž ty ci kom prystojno maluvav u dytynstvi…»; a Peter skaže:
«Skilky možna? Dosy ha bytysia…»; a Dženni skaže: «Poznajomsia, ce mij
ovik». I vsi matymu raciju, usi, krim tebe. I ty povernešsia v Upravlinnia GVP i, namahaju
ne dyvytysia na dvoch takych samych bovduriv, jaki porpaju sia v kata ogach bila susidnioho ste aža, vi meš erhovyj tom, vidkryješ nazdohad storinku i
ty neš palcem…
Perš niž spustytysia urvyš em do riky, Maxym ozyrnuvsia. Pozadu styr a, rozpriamlaju , prymjata nym trava, orni y na tli neba rozkaria kuvati dereva, i svityosia ma ke kružalce roz ynenoho luka. Vse bu o duže zvy no. «Ot i harazd, —
prokazav vin do sebe. — Ot i nechaj… Dobre bu o b vidšukaty cyvilizaciju, mohutniu,
davniu, mudru. I lud ku…» Vin spustyvsia do vody.
Rika spravdi bu a ve yka, povilna, i neozbrojenym okom bu o vydno, jak vona
spuskaje sia zi schodu i zdijmaje sia na zachid. (Refrakcija tut, odna e, strašenna…) I
vydno bu o, š o proty ežnyj bereh po ožystyj i zaris hustoju trostynoju, a za kilometr
vyš e za te ijeju strymla z vody jaki stovpy ta kryvi brusy, perechniab eni rešit asti
fermy, vo ochati vid kru enych ros yn. «Cyvilizacija», — podumav Maxym bez osoyvoho azartu. Dovko a vid uva osia yma o zaliza, i š e š
vid uva osia, nepryjemne, zaduš yve, i ko y Maxym za erpnuv pryhorš eju vody, vin zrozumiv, š o ce
radiäcija, dovoli sylna i škid yva. Rika nes a zi schodu radiöaktyvni re ovyny, i Maxym
zbahnuv, š o dobra vid cijeji cyvilizaciji bude nebahato, š o ce znovu ne te, š o kontaktu kraš e i ne zativaty, a slid zrobyty standartni analizy, raziv zo dva nepomitno
ob etity planetu po ekvatoru j zabyratysia zvidsy he , a na Zemli peredaty materiä y
serjoznym, buva ym u buvalciach dia kam z Rady ga akty noji bezpeky i jaknajšvydše zabuty pro vse.
Zabuty pro vse…
Vin hyd yvo obtrusyv palci j vyter jich ob pisok, potomu prysiv navpo ipky i zamys yvsia. Vin sprobuvav ujavyty sobi žyteliv cijeji planety, navriad y š as yvoji planety. De za lisamy bu o misto, navriad y š as yve misto; brudni zavody, starezni

reaktory, š o skydaju u riku radiöaktyvni pomyji, ne uparni, dyki budynky pid zaliznym dachom, bahato stin i ma o vikon, brudni prochody miž budynkamy, zava eni
smittiam i trupamy svij kych tvaryn, ve ykyj riv dovkruh mista i pidjomni mosty… A
vtim, ni, ce bu o do reaktoriv, i ludy. Vin sprobuvav ujavyty sobi cych ludej, a e ne
zmih. Vin znav yše, š o na nych bezli vdiahanok, vony bu y prosto-taky zapakovani
u hrubu materiju, i v nych bu y vysoki bili komirci, š o natyraju pidboriddia. Potim
vin poba yv slidy na pisku.
Ce bu y slidy bosych nih. Chto spustyvsia z urvyš a i zajšov u riku. Chto z veykymy šyrokymy stupniamy, važkyj, k yšonohyj, nezhrabnyj — bezpere no, humanojid, prote na nohach u nioho bu o po šis palciv. Postohnuju y i krek
y, spovz z
urvyš a, proškandybav po pisku, z pluskotom zanuryvsia u radiöaktyvnu vodu j, pyrchaju y i chropu y, pop yv na proty ežnyj bereh, u zarosti trostyny. Ne znimaju y
vysokoho bi oho komircia…
Jaskravyj b akytnyj spa ach osvityv use dovko a, niby vdary a b yskavka, i toji ž
myti nad urvyš em zahurkoti o, zašypi o, zatriš o vohnennym triskom. Maxym
pidchopyvsia. Po urvyš u sypa asia sucha zemla, š
iz nebezpe nym vyš anniam
prones osia nebom i vpa o poseredyni riky, zdijniavšy fontan bryzok vperemišku z
bi oju paroju. Maxym merš ij pobih uhoru po urvyš u. Vin uže znav, š o skoji osia,
tilky ne rozumiv omu, i vin ne zdyvuvavsia, ko y uzdriv na tomu misci, de š ojno
stojav korabel, stovp rozžarenoho dymu, jakyj ve eten kym štoporom zdijmavsia u
merecht yvu nebesnu tverdi . Korabel roztroš yvsia, buzkovym svit om pa achkoti a
keramitova škara uš a, vese o hori a sucha trava navko o, pa y ahari, i bra ysia
dymnymy vohnykamy koria kuvati dereva. Ša enyj žar byv po ob
iu, i Maxym zatu yvsia do oneju i pozadkuvav uzdovž urvyš a — na krok, potim š e na krok, potim
e i š e… Vin zadkuvav, ne vidryvaju y slozavych o ej vid cioho rozkišnoji krasy žarkoho smo oskypa, š o rozsypav bagriani ta ze eni iskry, vid cioho nespodivanoho vu kana, vid bezh uzdoho ša enstva znavisni oji energiji.
«Ni, omu ž… — rozhub eno dumav vin. — Pryjš a ve yka mavpa, ba
— mene
nemaje, zaliz a vseredynu, pidnia a pa ubu — sam ja ne znaju, jak ce roby sia, a e vona
zmetykuva a, kmit yva taka bu a mavpa, šestypa a, — pidnia a, otže, pa ubu… Š o
tam u korablach pid pa uboju?.. Odno s ovo, znajš a vona akumulatory, uzia a ve ykyj
kami — i toroch!.. Duže ve ykyj kami , tonny try na vahu, — i z rozmachu… Zdorovezna taka mavpa… Dokona a vona use-taky mij korabel svojimy kameniukamy —
dvi i u stratosferi i o tut… Dyvovyžna istorija… Takoho, zdaje sia, š e ne buva o. Š o
ž meni, odna e, teper robyty? Po nu šukaty mene, jasna ri , skoro, a e navi ko y
po nu šukaty, to navriad y podumaju , š o take mož yvo: korabel zahynuv, a pi ot
vciliv… Š o ž teper bude? Maty… Ba ko… V ytel…»
Vin povernuvsia spynoju do požeži j pišov he . Vin švydko jšov uzdovž riky; use
dovko a bu o osiajane ervonym svit om; poperedu kyda asia, skoro uju
i vydovžuju , joho ti na travi. Pravoru po avsia lis, ridkyj, propach yj prillu, trava
zroby asia mjakoju i vo ohoju. Dva ve ykych ni nych ptacha z šumom vychopy ysia
z-pid nih i ny ko nad vodoju po eti y na toj bik. Vin myhcem podumav, š o voho
može nazdohnaty joho i todi dovede sia vtikaty p avom i ce bude nepryjemno; a e
ervone svit o znena ka po miani o i zhas o zovsim, i vin zbahnuv, š o protypožežni
prystroji, na vidminu od nioho, roz ovpa y use-taky, š o j do oho, i vykona y svoje

pryzna ennia z prytamannoju jim starannistiu. Vin jaskravo ujavyv sobi zakop eni,
op av eni ba ony, š o bezh uzdo styr
posered haria ych u amkiv, vypuskaju važki
chmary pirofagu i strašenno soboju zadovo eni…
«Spokij, — dumav vin. — Ho ovne — ne paryty parka. as je. V asne kažu y, u
mene sy a-sy enna asu. Vony možu rozšukuvaty mene do skonu: korabla nemaje i
znajty mene nemož yvo. A poky vony ne zbahnu , š o sta osia, poky ne perekonaju sia ostato no, poky ne budu ci kom upevneni, materi vony ni oho ne povidomla … A ja vže tut š o-nebu prydumaju…»
Vin promynuv neve ku procho odnu drahovynu, prodersia kri kuš i j opynyvsia na dorozi, na starij, roztriskanij betonovanij dorozi, š o znyka a v lisi. Vin pidijšov do kraju urvyš a, stupaju y po betonovym p ytam, i poba yv iržavi, porosli
povojem fermy, za yšky jakoji yma koji rešit astoji sporudy, napivzanureni u
vodu, a na tomu boci — prodovžennia dorohy,
pomitne pid svitlanym nebom.
evydno, tut ko buv mist. I, o evydno, cej mist komu zavažav, i joho skynu y v
riku, vid oho vin ne stav ni zhrabnišym, ni zru nišym. Maxym siv na kraj urvyš a i
spustyv nohy. Vin obstežyv sebe zseredyny, perekonavsia, š o parka ne pary , i zachodyvsia mirkuvaty.
«Ho ovne ja znajšov. Oce tobi doroha. Pohana doroha, hruba doroha, i do toho
ž davnia doroha, a e vse-taky ce doroha, a na vsich nase enych planetach dorohy vedu do tych, chto jich buduvav. Š o meni potribno? Jiža meni ne potribna. Tobto ja
pojiv by, a e ce praciuju drimu i instynkty, jaki my zaraz prydušymo. Voda meni
znadoby sia ne raniše, niž za dobu. Povitria vysta aje, cho a ja voliv by, š ob u atmosferi bu o menše vuh ekys oty i radiöaktyvnoho brudu. Otže, ni oho nycoho meni
ne potribno. A potriben meni neve kyj, vidverto skažemo, prymityvnyj nul-peredava zi spiralnym chodom. Š o može buty prostiše prymityvnoho nul-peredava a?
Tilky prymityvnyj nul-akumulator…»
Vin zažmuryvsia, i v pamjati itko prostupy a schema peredava a na pozytronnych emiterach. Jakby u nioho bu y detali, vin sk av by ciu štuku vraz, iz zapluš enymy o yma. Vin kilka raziv podumky vykonav sk adannia, a ko y rozpluš yv o i,
peredava a ne bu o. I ni oho ne bu o. «Robinzon, — podumav vin z jakoju navi
cikavistiu. — Maxym Kruzo. Treba ž tak, ni ohisi ko u mene nemaje. Šorty bez kyše
i kedy. Zate ostriv u mene — nase enyj… A ko y ostriv nase enyj, to zavždy za yšaje sia
nadija na prymityvnyj nul-peredava ». Vin staranno dumav pro nul-peredava , a e v
nioho kep ko vychody o. Vin povsiak as ba yv matir, jak jij povidomlaju : «Vaš syn
propav bezvisty», i jake u neji ob
ia, i jak ba ko tre sobi š oky i rozhub eno ozyraje sia, i jak jim cho odno i samotnio… «Ni, — skazav vin do sebe, — pro ce dumaty
ne dozvolaje sia. Pro š o zavhodno, tilky ne pro ce, inakše u mene ni oho ne vyjde.
Nakazuju i zaboroniaju. Nakazuju ne dumaty i zaboroniaju dumaty. Vse». Vin
pidvivsia i rušyv po dorozi.

Lis, popervach nesmi yvyj i ridkyj, potrochu smi yvišav i pidstupav do dorohy
dedali b yž e. Okremi nachabni mo odi derevcia poz amuva y beton i ros y na samomu šose. Pevno, dorozi bu o kilka desiatkiv rokiv — prynajmni kilka desiatkiv rokiv neju ne korystuva ysia. Lis obabi dedali vyš av, dedali hustišav, dedali h uchišav,
de-ne-de hi ky derev pereplita ysia nad ho ovoju. Stemni o; to pravoru , to livoru u
chaš i una y ho osni hortanni vyhuky. Š
vorušy osia tam, šarudi o, hupoti o. Odnoho razu krokiv za dvadcia poperedu chto prysadkuvatyj i temnyj pryhynci perebih dorohu. Dzveni a mošva. Maxymovi znena ka spa o na dumku, š o kraj nastilky
zanedbanyj i dykyj, š o ludej može ne vyjavytysia pob yzu, š o dobyratysia do nych
dovede sia ne odnu dobu. Drimu i instynkty rozburka ysia i znovu nahada y pro
sebe. Odna e Maxym vid uvav, š o tut navko o duže bahato žyvoho mjasa, š o vid
ho odu tut ne propadeš, š o vse ce navriad y bude sma no, prote cikavo bude popoluvaty. I oskilky dumaty pro ho ovne jomu bu o zaboroneno, vin po av zhaduvaty,
jak vony poluva y z Peterom i z jeherem Adolfom; holiru , chytroš i proty chytroš iv, rozum proty instynktu, sy a proty sy y. Vprodovž trioch dib bez upynu hnaty
enia kri vitro om, nazdohnaty i zava yty na zemlu, schopyvšy za rohy… O eniv tut,
mož yvo, i nemaje, a e v tomu, š o tutešnia dy yna jistivna, sumnivatysia ne dovody sia: varto zadumatysia, zabutysia — i mošva po ynaje oskaženi o žerty, a jak vidomo, jistivnyj na užij planeti vid ho odu ne pomre… Nez e bu o b tut zab udytysia
i požyty rik-druhyj, mandruju y po lisach. Zaviv by sobi pryjatela — vovka jakohonebu abo vedmedia, chody y b my z nym na poluvannia, homoni y b… Nabryd o b,

zvisno, vrešti-rešt, ta j ne schože, š ob u cych lisach možna bu o veštatysia z pryjemnistiu: zanadto bahato dovkruh zaliza — dychaty ni ym… I potim, use-taky speršu
treba sk asty nul-peredava …
Vin zupynyvsia, nas uchaju y. De u h ybyni chaš i rozlaha osia odnomanitne
uche rokotannia, i Maxym zhadav, š o vže davno uje ce rokotannia, prote yše zaraz zvernuv na nioho uvahu. Ce bu a ne tvaryna i ne vodospad — ce buv mechanizm,
jaka varvar ka mašyna. Vona chrypi a, zrykuva a, skrehota a meta om i pošyriuva a
iržavi zapachy. I vona nab yža asia.
Maxym pryhnuvsia i, trymaju
b yž e do uzbo yny, bezhu no pobih nazustri , vidtak zupynyvsia, ma o ne vysko yvšy z chodu na perechrestia. Dorohu pid
priamym kutom peretyna o inše šose, duže brudne, z h ybokymy, brydkymy kolijamy, z u amkamy betonovanoho pokryttia, š o strymi y uvsebi . Ce šose pohano pach o i bu o duže, duže radiöaktyvne. Maxym prysiv navpo ipky i hlanuv livoru . Rokotannia dvyhuna i meta evyj skrehit nasuva ysia zvidty. Vono nab yža osia.
Za chvy ynu vono zjavy osia. Bezh uzdo ve ezne, haria e, smerdiu e, vse z
epanoho meta u, top
y dorohu po varnymy husenyciamy, oblip enymy bahniukoju, ne m o, ne koty osia — surgany osia horbate, neochajne, dere ko
y perechniab enymy ystamy zaliza, na ynene syrym p utonijem napo ovynu z antanidamy, bezpomi ne, zahroz yve, bez ludej, tupe i nebezpe ne, vono pereva osia erez perechrestia i posurgany osia dali, z chruskotom i vyš anniam avla y beton, zayšyvšy po sobi chvist rozžarenoji zaduchy, schova osia v lisi i vse har o, perevaluva osia, rev o, postupovo zatychaju y…
Maxym pereviv podych, vidmachnuvsia od mošvy. Vin buv pryho omšenyj.
Ni oho nastilky bezh uzdoho i žaluhidnoho vin ne ba yv niko y v žytti. «Tak, — podumav vin, — pozytronnych emiteriv meni tut ne rozdobuty». Vin hlanuv uslid strachovy ku i raptom pomityv, š o popere na doroha — ne prosto doroha, a prosika,
vu ka šparyna v lisi: dereva ne zastupa y nad neju neba, jak nad šose. «Može, nazdohnaty joho? — podumav vin. — Zupynyty, zahasyty kote …» Vin prys uchavsia. U
lisi stoja y šum i triaskit, strachovy ko perevaluva osia v chaš i, jak hipopotam u triasovyni, a potim rokotannia dvyhuna znovu sta o nab yžatysia. Vono poverta osia.
Znovu sopinnia, ryk, chvyla smorodu, briazkit i dze kit, i o vono znovu peretynaje
perechrestia i surgany sia tudy, zvidky š ojno vykovznu osia… «Ni, — skazav Maxym,
— ne cho u ja z nym stykatysia. Ne lublu ja z ych tvaryn i varvar kych automativ…»
Vin po ekav trochy, vyjšov z kuš iv i odnym duchom perestrybnuv erez zaražene
perechrestia.
Jakyj as vin ruchavsia duže švydko, h yboko dychaju y, zvilniaju y eheni od
vypariv zaliznoho hipopotama, a potim znovu perejšov na pochidnyj krok. Vin dumav pro te, š o poba yv uprodovž peršych dvoch hodyn žyttia na svojemu nase enomu ostrovi, j namahavsia objednaty usi ci nedo adnosti j vypadkovosti u š
take,
o ne supere o b ogici. Odnak ce bu o zanadto važko. Kartyna vychody a kazkova,
a ne realna. Kazkovym buv cej lis, napchanyj starym zalizom, kazkovi istoty perehukuva ysia v niomu majže lud kymy ho osamy; jak u kazci, stara, zanechajana doroha
ve a do za arovanoho pa acu, i nevydymi zli ak uny prahnu y pereškodyty ludyni,
jaka potrapy a v ciu krajinu. Na dalnich pidstupach vony zakyda y jiji meteorytamy
— ni oho ne vyjš o, i todi vony spa y korabel, spijma y ludynu u pastku, a potim


Related documents


a i b strugacki naselenyj ostriv
a i b strugacki chlopec iz pekla
a i b strugacki naselenyj ostriw
a i b strugacki maluk
altov obpaliujucyj rozum
anderson ruka dopomohy

Link to this page


Permanent link

Use the permanent link to the download page to share your document on Facebook, Twitter, LinkedIn, or directly with a contact by e-Mail, Messenger, Whatsapp, Line..

Short link

Use the short link to share your document on Twitter or by text message (SMS)

HTML Code

Copy the following HTML code to share your document on a Website or Blog

QR Code

QR Code link to PDF file A. i B. Strugacki - Naselenyj ostriv.pdf