PDF Archive

Easily share your PDF documents with your contacts, on the Web and Social Networks.

Share a file Manage my documents Convert Recover PDF Search Help Contact



A. i B. Strugacki Piknik na uzbicci .pdf



Original filename: A. i B. Strugacki - Piknik na uzbicci.pdf
Title: Piknik na uzbičči
Author: Arkadij Struhaćkyj Borys Struhaćkyj

This PDF 1.4 document has been generated by PDF-XChange Office Addin / PDF-XChange Printer 2012 (5.0 build 267) [Windows 7 Ultimate x64 (Build 7601: Service Pack 1)], and has been sent on pdf-archive.com on 15/02/2017 at 10:15, from IP address 195.128.x.x. The current document download page has been viewed 261 times.
File size: 754 KB (99 pages).
Privacy: public file




Download original PDF file









Document preview


Siužet tvoru «Piknik na uzbi i» rozhortaje sia na Zemli erez trynadcia rokiv pislia pryliotu nevidomych prybu civ. Dejaki
eni roblia dotepne prypuš ennia š odo
mety inoplanetnoho vizytu — movliav, ce
buv takyj sobi pikni ok na uzbi i mižgalakty nych tras. Usi zalyšky «smittia», jake zalyšyly prybu ci, staju predmetom poliuvannia i pošukiv, doslidiv i neš as .

Pereklaly z rosij koji A. Sahan i B. Š avur kyj

Ty povynen zrobyty dobro zi zla, tomu š o bi še joho nema z oho
zrobyty.
R. P. Varren

Z intervju, jake speciä nyj korespondent Harmont koho radiö vziav u doktora Valentyna Pi mana z nahody prysudžennia ostanniomu Nobeliv koji premiji z fizyky za 19.. rik
— Napevno, vašym peršym serjoznym vidkryttiam, doktore Pi man, slid vvažaty tak
zvanyj radiänt Pi mana?
— Hadaju, ni. Radiänt Pi mana — ce ne perše, ne serjozne i, vlasne, ne vidkryttia. I
ne zovsim moje.
— Vy, mabu , žartujete, doktore. Radiänt Pi mana — poniattia, vidome kožnomu
školiarevi.
— Ce mene ne dyvuje. Radiänt Pi mana i bulo vidkryto vperše same školiarem. Na
ža , ja ne pamjataju, jak joho zvaly. Podyvi sia u Stetsona v joho «Istoriji Vizytu» — tam
use ce deta no rozkazano. Vidkryv radiänt uperše školiar, opublikuvav koordynaty vperše
student, a nazvaly radiänt omu mojim imjam.
— Tak, iz vidkryttiamy trapliaju sia podekoly dyvovyžni re i. Ne mohly b vy pojasnyty našym slucha am, doktore Pi man…
— Posluchajte, zemlia e. Radiänt Pi mana — ce zovsim prosta štuka. Ujavi sobi, š o
vy rozkrutyly velykyj globus i vzialysia smalyty v nioho z revo vera. Dirky na globusi liažu
na pevnu plavnu kryvu. Usia su toho, š o vy nazyvajete mojim peršym serjoznym vidkryttiam, poliahaje u prostomu fakti: vsi šis Zon Vizytu roztašovuju sia na poverchni
našoji planety tak, niby chto dav po Zemli šis postriliv iz pistoleta, š o znachody sia de
na liniji Zemlia — Deneb. Deneb — ce a fa suzirja Lebedia, a to ka na neboschyli, z jakoji,
tak by movyty, strilialy, i nazyvaje sia radiäntom Pi mana.
— Diakuju vam, doktore. Dorohi harmontci! Narešti nam do puttia pojasnyly, š o
take radiänt Pi mana! Do re i, pozav ora vypovnylosia rivno trynadcia rokiv vid dnia Vizytu. Doktore Pi man, može, vy skažete svojim zemliakam ki ka sliv z cioho pryvodu?
— Š o same jich cikavy ? Majte na uvazi, v Harmonti mene todi ne bulo…
— Tym cikaviše diznatysia, š o vy podumaly, koly vaše ridne misto vyjavylosia objektom našestia inoplanetnoji nadcyvilizaciji…
— esno kažu y, peredusim ja podumav, š o ce hazetna sensacija. Važko bulo sobi
ujavyty, š o v našomu staromu male komu Harmonti može trapytysia š
schože. Schidnyj Sybir, Uhanda, Pivdenna Atlantyka — ce š e kudy ne jšlo, ale Harmont!
— Odna e vrešti-rešt vam dovelosia poviryty.
— Urešti-rešt — tak.
— I š o ž?
— Meni raptom spalo na dumku, š o Harmont i rešta pja Zon Vizytu… vtim, darujte,
todi bulo vidomo ti ky otyry… Š o vsi vony liahaju na duže hlade ku kryvu. Ja ob yslyv
koordynaty radiänta i poslav jich u «Nej ur».
— I vas aniski ky ne schvyliuvala dolia ridnoho mista?

— Ba yte, todi ja vže viryv u Vizyt, ale nijak ne mih prymusyty sebe poviryty
pani nym korespondencijam pro palaju i kvartaly, pro udovy k, jaki vybirkovo požyraju
starych i ditej, pro krovoprolytni boji miž nevrazlyvymy prybu ciamy ta nadzvy ajno
vrazlyvymy, prote neodminno doblesnymy koroliv kymy tankovymy astynamy.
— Vy maly raciju. Pamjataju, naš brat žurnalist todi bahato naplutav… Odnak
povernimosia do nauky. Vidkryttia radiänta Pi mana bulo peršym, ale, mabu , ne ostannim
vašym vneskom u znannia pro Vizyt?
— Peršym i ostannim.
— Ale vy, poza sumnivom, uvažno stežyly ve cej as za chodom mižnarodnych
doslidže u Zonach Vizytu…
— Tak… as vid asu ja hortaju «Dopovidi».
— Vy majete na uvazi «Dopovidi Mižnarodnoho Instytutu Pozazemnych Ku tur»?
— Tak.
— I š o ž, na vašu dumku, je najvažlyvišym vidkryttiam za vsi ci trynadcia rokiv?
— Sam fakt Vizytu.
— Pereprošuju?
— Sam fakt Vizytu je najvažlyvišym vidkryttiam ne ti ky za mynuli trynadcia rokiv,
a j za ve as isnuvannia liudstva. Ne tak uže važlyvo, chto buly ci prybu ci. Nesuttievo,
zvidky vony prybuly, naviš o prybuly, omu tak nedovho probuly i kudy podilysia potim.
Važlyvo te, š o teper liudstvo tverdo znaje: vono ne samotnie u Vsesviti. Pobojujusia, š o
Instytutu Pozazemnych Ku tur uže nikoly bi še ne poš asty zrobyty bi š fundamenta ne
vidkryttia.
— Ce strašenno cikavo, doktore Pi man, ale ja, vlasne, mav na uvazi vidkryttia technologi noho poriadku. Vidkryttia, jaki mohla by vykorystaty naša zemna nauka i technika.
Adže cilyj riad vydatnych v enych vvažaje, š o znachidky u Zonach Vizytu zdatni zminyty
ve chid našoji istoriji.
— N-nu, ja ne naležu do prychy nykiv cijeji to ky zoru. A š o stosuje sia konkretnych znachidok, to ja ne fachive .
— Odnak vy vže dva roky je konsu tantom Komisiji OON z problem Vizytu…
— Tak. Ale ja ne maju žodnoho stosunku do vyv ennia pozazemnych ku tur. U
KOPROVI ja razom zi svojimy kolegamy predstavliaju mižnarodnu naukovu hromad kis ,
koly zachody mova pro kontro za vykonanniam rišennia OON stosovno internaciönalizaciji Zon Vizytu. Hrubo kažu y, my stežymo, š ob inoplanetnymy dyvamy, zdobutymy v
Zonach, rozporiadžavsia ti ky Mižnarodnyj Instytut.
— A chiba na ci dyva zazichaje š e chto ?
— Tak.
— Vy, mabu , majete na uvazi stalkeriv?
— Ja ne znaju, š o ce take.
— Tak u nas u Harmonti nazyvaju vid ajduchiv, kotri na svij strach i ryzyk pronykaju u Zonu i tiahnu zvidty vse, š o jim vdaje sia znajty. Ce spravžnia nova profesija.
— Rozumiju. Ni, ce poza našoju kompetencijeju.
— Š e b pak! Cym zajmaje sia policija. Ale bulo b cikavo diznatysia, š o same vchody do vašoji kompetenciji, doktore Pi man…
— Isnuje postijnyj vytik materiäliv iz Zon Vizytu do ruk bezvidpovida nych osib i organizacij. My zajmajemosia rezu tatamy cioho vytoku.
— y ne možna trochy konkretniše, doktore?
— Davajte kraš e pohovorymo pro mystectvo. Nevže slucha iv ne cikavy moja
dumka pro nepereveršenu Gvadi Miuller?

— O, zvy ajno! Ale ja chotiv by spo atku pokin yty z naukoju. Vas jak u enomu ne
korty samomu zajniatysia inoplanetnymy dyvamy?
— Jak vam skazaty… Možlyvo.
— Otže, možna spodivatysia, š o harmontci odnoho udovoho dnia poba
svoho
znamenytoho zemliaka na vulyciach ridnoho mista?
— Ne vykliu eno.

Naperedodni stojimo ce my z nym u schovyš i — vže vve eri, zalyšaje sia ti ky specivky poskydaty, i možna zakotytysia u «Borž », pryjniaty v organizm kraplynu-druhu
micnoho. Ja stoju prosto tak, stinu pidpyraju, svoje vidrobyv i vže trymaju napochvati sygaretku, kuryty cho sia dyko — dvi hodyny ne kuryv, a vin use moro sia zi svojim
dobrom: odyn sejf zavantažyv, zamknuv i zape atav, teper druhyj zavantažuje — bere z
transportera «porožniaky», kožen zusibi ohliadaje (a vono važke, sobaka, šis z polovynoju kilo, miž inšym) i z krektanniam akuratno povertaje na polyciu.
Ski ky vže asu vin iz cymy «porožniakamy» bje sia, i, jak na mene, bez žodnoji korysti dlia liudstva. Na joho misci ja davnym-davno by vže pliunuv i ym-nebu inšym zajniavsia za ti sami hroši. Cho a, z inšoho boku, jak podumaty, «porožniak» dijsno štuka zahadkova i jaka malozrozumila, y š o. Ski ky ja jich na sobi peretiahav, a vse odno, š orazu jak poba u — ne možu, udujusia. Usioho ž u nij dva midnych dysky jak ajne bliudce
zavbi šky, milimetriv pja zavtovšky, i vidsta miž dyskamy milimetriv otyrysta, i, krim
cijeji vidstani, ni oho miž nymy nema. Tobto zovsim ni oho, porožnio. Možna tudy propchnuty ruku, možna j holovu, jakš o ty he o maniv vid zdyvuvannia, — porožne a i porožne a, samisi ke povitria. I popry vse š
miž nymy, zvisno, je, syla jaka , jak ja ce rozumiju, bo ni prytysnuty jich, ci dysky, odyn do odnoho, ni roztiahty jich nikomu š e ne
vdavalosia.
Ni, druzi moji, važko ciu štuku opysaty, jakš o chto ne ba yv, nadto vže vona prosta
na vyhliad, osoblyvo koly prydyvyšsia j poviryš, narešti, vlasnym o am. Ce vse odno š o
sklianku komu-nebu opysuvaty abo, ne daj Bože, arku: ti ky pa ciamy vorušyš i ortychaješsia vid povnoho bezsyllia. Harazd, vvažatymemo, š o vy vse zrozumily, a jak chto ne
vtoropav, vi mi instytut ki «Dopovidi» — tam u vsich vypuskach statti pro ci «porožniaky» z fotografijamy…
Zahalom, Kyrylo bje sia z cymy «porožniakamy» vže majže rik. Ja v nioho vid samoho
po atku, ale dosi ne vtoropaju, oho vin vid nych domahaje sia, cho a, esno kažu y, i
zrozumity osoblyvo ne prahnu. Nechaj vin spo atku sam zrozumije, sam rozbere sia, o
todi ja joho, može, posluchaju. A poky meni zrozumilo odne: treba jomu cho by š o tam
bulo jakoho-nebu «porožniaka» rozpanachaty, kyslotamy joho protravyty, pid presom
roz avyty, rozplavyty u pe i. I o todi vin use zrozumije, bude jomu es i chvala, i vsia
svitova nauka až zdryhne sia vid zadovolennia. Ale narazi, naski ky ja rozumiju, do cioho
e duže daleko. Ni oho vin narazi ne domihsia, zamu yvsia ti ky he ysto, siryj jakyj
stav, mov aznyj, i o i jomu zrobyly jak u chvoroho psa, navi sliozia sia. Buv by na joho
misci chto inšyj, napojiv by ja joho v drabadan, zaviv by do klasnoji divachy, š oby rozvorušyla, a vranci znovu by napojiv i znovu do divachy, do inšoji, i buv by vin u mene erez
tyžde jak nove kyj — vucha stor ma, chvist pistoletom. Ti ky o Kyrylovi ci liky ne
pidchodia — ne varto i proponuvaty, ne ta poroda.
Stojimo, zna , my z nym u schovyš i, dyvliu ja na nioho, jakyj vin stav, jak jomu
i pozapadaly, i škoda meni joho stalo, sam ne znaju jak. I todi ja zvažyvsia. Tobto navi
ne sam ja zvažyvsia, a na ebto mene chto za jazyk potiahnuv.
— Sluchaj, — kažu, — Kyryle…
A vin jakraz stoji , trymaje v rukach ostannioho «porožniaka», i z takym vyhliadom,

na e tak by v nioho i vliz.
— Sluchaj, — kažu, — Kyryle! A jakby ty mav povnoho «porožniaka», ha?
— Povnoho «porožniaka»? — perepytuje vin i brovy chmury , niby ja z nym po-tarabar ky zahovoryv.
— Avžež, — kažu. — Cia tvoja hidromagnitna pastka, jak jiji… objekt simdesiat simbe. Ti ky z lajnom jakymo useredyni, z syne kym.
Ba u, po alo do nioho dochodyty. Zviv vin na mene o i, prymružyvsia, i zjavyvsia v
nioho tam, za soba oju sliozoju, jakyj problysk rozumu, jak vin sam liuby vyslovliuvatysia.
— Stryvaj, — kaže vin. — Povna? Taka ot sama štuka, ti ky povna?
— Ehe ž.
— De?
Use, vylikuvavsia mij Kyrylo. Vucha stor ma, chvist pistoletom.
— Chodimo, — kažu, — pokurymo.
Vin žvavo zapchav «porožniak» u sejf, hriuknuv dverciatamy, zamknuv na try z polovynoju oberty, i pišly my z nym nazad u laboratoriju. Za porožnioho «porožniaka» Ernest
daje otyrysta monet hotivkoju, a za povnoho ja b iz nioho, su oho syna, vsiu joho pohanu
krov vypyv, ale cho ete virte, cho ete — ni, a ja pro ce navi ne podumav, bo Kyrylo u
mene prosto ožyv, znovu stav jak struna, až bryny ve , i po schodach ska e erez otyry
schodynky, zakuryty liudyni ne daje. Zahalom, use ja jomu rozpoviv: i jakyj vin, i de ležy ,
i jak do nioho najkraš e pidibratysia. Vin vidrazu vytiah kartu, vidšukav cej garaž, pa cem
joho prytysnuv, podyvyvsia na mene i, zrozumila ri , vidrazu vse pro mene vtiamyv, ta j
oho tut bulo ne vtiamyty…
— Nu ty daješ! — kaže vin, a sam usmichaje sia. — Nu š o ž, treba jty. Davaj prosto
zavtra vranci. O devjatij ja zamovliu perepustky i «kalošu», a o desiatij blahoslovyvšy vyjdemo. Davaj?
— Davaj, — kažu. — A chto tretij?
— A naviš o nam tretij?
— E, ni, — kažu. — Ce tobi ne piknik z div atamy. A jakš o š o-nebu iz toboju trapy sia? Zona, — kažu. — Poriadok maje buty.
Vin le usmichnuvsia, znyzav ple yma:
— Jak cho eš! Tobi vydniše.
e b pak ne vydniše! Zvy ajno, ce vin udav iz sebe velykodušnoho, dlia mene staravsia: tretij zajvyj, zbihajemo vdvoch, i vse bude šyto-kryto, nichto pro tebe ne zdohadaje sia. Ale ž ja znaju, instytut ki vdvoch u Zonu ne chodia . U nych takyj poriadok: dvoje
spravu roblia , a tretij dyvy sia i, koly joho potim zapytaju , — rozpovis .
— Osobysto ja vziav by Ostina, — kaže Kyrylo. — Ta ty joho, napevno, ne zacho eš.
y može buty?
— Ni, — kažu. — Ti ky ne Ostina. Ostina ty inšym razom vi meš.
Ostin — chlope nepohanyj, smilyvis i bojahuztvo u nioho v potribnij proporciji, ale
vin, po-mojemu, vže vidmi enyj. Kyrylovi cioho ne pojasnyš, ale ja ž ba u: ujavyv olovik
sobi, na ebto Zonu znaje i rozumije do kincia, — otže, skoro hrobane sia. I prošu duže.
Ti ky bez mene.
— Nu dobre, — kaže Kyrylo. — A Tender?
Tender — ce joho druhyj laborant. Ni oho olovi ok, spokijnyj.
— Zastaryj, — kažu ja. — I dity v nioho…
— Ni oho. Vin u Zoni vže buvav.
— Zhoda, — kažu. — Nechaj bude Tender.

Slovom, vin zalyšyvsia sydity nad kartoju, a ja pohopkav navproste u «Borž », bo
žerty chotilosia nesyla i v horlianci peresochlo.
Dobre. Zjavliaju ja vranci, jak zavždy, na devjatu, pokazuju perepustku, a u prochidnij erhuje cej bambuluvatyj seržant, kotromu ja torik zacidyv, koly vin z pjanych o ej
ipliavsia do Huty.
— Zdorov, — vin meni kaže. — Tebe, — kaže, — Rudyj, po vsiomu Instytutu šukaju …
Tut ja joho tak emne ko oblamuju:
— Ja tobi ne Rudyj, — kažu. — Ty meni v pryjateli ne šyjsia, šved ka holoble.
— Hospody, Rudyj! — kaže vin zdyvovano. — Ta tebe ž usi tak prozyvaju .
A ja pered Zonoju nakru enyj, ta š e j tverezyj na doda u — vziav ja joho za portupeju i v usich podrobyciach vyklav, chto vin takyj je i omu vid svojeji materi zjavyvsia.
Vin pliunuv, povernuv meni perepustku i vže bez usich cych nižnostej:
— Redriku Šuchart, — kaže, — vam nakazano nehajno zjavytysia do upovnovaženoho viddilu bezpeky kapitana Hercoga.
— Otož bo, — kažu ja. — Ce inša sprava. V ysia, seržante, v lejtenanty vybješsia.
A sam dumaju: ce š o š e za novyna? Jakoho ce orta ja znadobyvsia kapitanu Hercogu u službovyj as? Dobre, jdu zjavliatysia. U nioho kabinet na tretiomu poversi, harnyj
kabinet, i graty tam na viknach, jak u policiji. Sam Villy sydy za svojim stolom, pachkaje
svojeju liu koju i rozvody na mašynci pysanynu, a v kutku ryje sia v zaliznij šafi jakyj
seržantyk, novyj jakyj , ne znaju ja joho. U nas v Instytuti cych seržantiv bi še, niž u dyviziji, i vsi taki nivroku sobi, rumjani, krov z molokom, — jim u Zonu chodyty ne treba, i na
svitovi problemy jim na chaty.
— Zdrastujte, — kažu ja. — Vyklykaly?
Villy dyvy sia na mene jak na porožnie misce, vidsuvaje mašynku, klade pered soboju
tovsteleznu papku i po ynaje jiji hortaty.
— Redrik Šuchart? — kaže.
— Vin samyj, — vidpovidaju, a samomu smišno — syl nema. Nervovyj takyj smišok
pidstupaje.
— Ski ky praciujete v Instytuti?
— Dva roky, tretij.
— Sklad simji?
— Sam ja, — kažu. — Syrota.
Todi vin povertaje sia do svoho seržantyka i suvoro jomu nakazuje:
— Seržante Lummer, jdi v archiv i prynesi spravu nomer sto pjatdesiat.
Seržantyk kozyrnuv i všyvsia, a Villy zakryv papku i pochmuro tak zapytuje:
— Znovu za stare vziavsia?
— Za jake take stare?
— Sam znaješ, za jake. Znovu na tebe materiäl pryjšov.
Tak, dumaju.
— I zvidky materiäl?
Vin nachmuryvsia i po av rozdratovano hamselyty svojeju liu koju po popi ny ci.
— Ce tebe ne obchody , — kaže. — Ja tebe po starij družbi poperedžaju: ky ciu
spravu, ky nazavždy. Adže vdruhe schoplia — šis ma misiaciamy ne vidbudešsia. A z
Instytutu tebe vypru nehajno i nazavždy, rozumiješ?
— Rozumiju, — kažu. — Ce ja rozumiju. Ne rozumiju ti ky, jaka ž ce navolo na mene
nastukala…
Prote vin uže znovu dyvy sia na mene olovjanymy o yma, pachkaje porožnioju

liu koju i znaj sobi hortaje papku. Ce, zna , povernuvsia seržant Lummer zi spravoju nomer sto pjatdesiat.
— Diakuju, Šucharte, — kaže kapitan Villy Hercog na prizvy ko Kaban. — Ce vse,
o ja chotiv zjasuvaty. Vy vi ni.
Nu, pišov ja do rozdiaha ni, natiahnuv specivo ku, zakuryv, a sam ve as dumaju:
zvidky ž ce balamkannia? Jakš o z Instytutu, to ce vse brechnia, nichto tut pro mene
ni oho ne znaje i znaty ne može. A jakš o papircia z policiji pryslaly… znovu-taky, š o vony
tam možu znaty, krim mojich starych sprav? Može, Stervjatnyk popavsia? Cia navolo ,
ob sebe vyhorodyty, koho cho eš potopy . Ale ž i Stervjatnyk pro mene teper ni oho ne
znaje… Dumav ja, dumav, ni oho korysnoho ne prydumav i vyrišyv — na chaty! Vostannie
ja chodyv u Zonu vno i try misiaci tomu, chabar majže ve uže zbuv i hroši majže vsi vytratyv. Na haria omu ne vpijmaly, a teper di ka mene vi meš, ja sly kyj.
Až tut, koly ja vže pidnimavsia schodamy, mene osinylo, ta tak osinylo, š o ja povernuvsia u rozdiaha niu, siv i znovu zakuryv. Vychodylo, š o v Zonu meni siohodni jty ne
možna. I zavtra ne možna, i pisliazavtra. Vychodylo, š o ja znov u cych liahavych žab na
zamitci, ne zabuly vony mene, a jakš o j zabuly, to jim chto nahadav. I teper uže bajduže,
chto same. Bo žoden stalker, jakš o vin he ne zvychnuvsia, na harmatnyj postril do Zony
ne pidijde, koly znaje, š o za nym steža . Meni zaraz u najtemnišyj zakut zalizty treba. Jaka,
movliav, Zona? Ja tudy, movliav, i z perepustkamy ne chodžu kotryj misia ! oho vy, rozumiješ, pry epylysia do esnoho laboranta?
Obmizkuvav ja vse ce i niby navi polehšalo, š o v Zonu meni siohodni jty ne treba.
Ti ky jak use ce podelikatniše povidomyty Kyrylovi?
Ja jomu skazav napriamky:
— U Zonu ne jdu. Jaki budu rozporiadžennia?
Spo atku vin, zvy ajno, vytriš yv na mene o i. Potim, mabu , š
dopetrav: uziav
mene za liko , zaviv u svij kabinetyk, posadyv za svij stolyk, a sam prymostyvsia poru na
pidvikonni. Zakuryly. Mov ymo. Potim vin oberežno tak mene pytaje:
—Š
trapylosia, Rede?
Nu š o ja jomu skažu?
— Ni, — kažu, — ni oho ne trapylosia. V ora ot u poker dvadcia monet prosadyv —
dobria e cej Nunan hraje, projda…
— Stryvaj, — kaže vin. — Ty š o, peredumav?
Tut ja navi zakrektav vid natuhy.
— Ne možna meni, — kažu jomu kri zuby. — Ne možna meni, rozumiješ? Mene
ojno Hercog do sebe vyklykav.
Vin obmjak. Znov u nioho neš asnyj vyhliad zrobyvsia, i znov u nioho o i staly jak u
chvoroho pudelia. Peredychnuv vin tak sudomno, zakuryv novu sygaretu vid nedopalka
staroji i tycho kaže:
— Možeš meni poviryty, Rede, ja nikomu ani slova ne skazav.
— Ky , — kažu. — Chiba pro tebe jde sia?
— Ja navi Tenderu š e ni oho ne skazav. Perepustku na nioho vypysav, a samoho
navi ne spytav, pide vin y ni…
Ja mov u, paliu. Smich i hrich, ni oho olovik ne rozumije.
— A š o tobi Hercog skazav?
— Ta ni oho osoblyvoho, — kažu. — Nastukav chto na mene, ot i vse.
Podyvyvsia vin na mene jako dyvno, zisko yv z pidvikonnia i po av pochodžaty po
svojemu kabinetyku vzad-vpered. Vin po kabinetyku bihaje, a ja sydžu, dym puskaju i po-

mov uju. Škoda meni joho, zvisno, i prykro, š o tak po-durnomu vse vyjšlo: vylikuvav, nazyvaje sia, liudynu vid melancholiji. A chto vynen? Sam ja j vynen. Prynadyv dytiatko prianykom, a prianyk-to v zana ci, a zana ku serdyti dia ky sterežu … Tut vin perestaje bihaty, zupyniaje sia bilia mene i, dyvlia
kudy ubik, nijakovo pytaje:
— Sluchaj, Rede, a ski ky vona može koštuvaty — povnyj «porožniak»?
Ja spo atku joho ne zrozumiv, podumav spo atku, š o vin joho š e de kupyty rozrachovuje, ta ti ky de joho takoho kupyš, može, vin usioho odyn takyj na sviti, ta j hrošej u
nioho na ce by ne vysta ylo: zvidky v nioho hroši — v inozemnoho fachivcia, ta š e rosijanyna? A potim mene na e obpeklo: š o ž ce vin, paskudnyk, hadaje — ja erez zelene ki
vsiu ciu bodiahu rozviv? Ach ty, dumaju, merzotnyk, ta za koho ž ty mene vvažaješ?.. Ja
vže rota rozkryv, š ob obklasty joho v boha, v serce, v pe inku. I osiksia. Bo spravdi, a za
koho jomu mene š e vvažaty? Stalker — vin stalker i je, jomu b ti ky zelene kych pobi še,
vin za zelene ki žyttiam torhuje. Ot i vychodylo, š o v ora ja, zna , vudo ku zakynuv, a
siohodni prymanku vodžu, cinu nabyvaju.
Meni navi zacipylo vid takych dumok, a vin na mene dyvy sia py no, o ej ne zvody ,
i v o ach joho ja ba u ne prezyrstvo navi , a rozuminnia, y š o. I todi ja spokijno jomu
pojasnyv.
— Do garaža, — kažu, — š e nichto nikoly z perepustkoju ne chodyv. Tudy š e trasa
ne provišena, ty ce znaješ. Teper povertajemosia my nazad, i tvij Tender po ynaje vychvaliatysia, jak machonuly my prostisi ko do garaža, vzialy š o treba i vidrazu nazad. Nibyto
na sklad chodyly. I kožnyj dopetraje, — kažu, — š o zazdalehi my znaly, po š o jdemo.
A ce ozna aje, š o chto nas naviv. A vže chto z nas trioch naviv — tut komentariv ne treba.
Rozumiješ, ym ce meni pachne?
Zakin yv ja svoju promovu, dyvymosia my odyn odnomu v o i i mov ymo. Potim vin
raptom plesnuv doloneju do doloni, ruky poter i badiorcem takym prohološuje:
— Nu š o ž, ni to ni. Ja tebe rozumiju, Rede, i zasudžuvaty ne možu. Pidu sam. Jako
obijde sia. Ne vperše…
Rozstelyv vin na pidvikonni kartu, vpersia rukamy, zhorbyvsia nad neju, i vsia joho
badioris prosto-taky na o ach vyparuvala . uju — burmo e:
— Sto dvadcia metriv… navi sto dvadcia dva… I š o tam š e u samomu garaži… Ni,
ne vi mu ja Tendera. Jak ty hadaješ, Rede, može, ne varto Tendera braty? Vse-taky v nioho
dvoje ditej…
— Odnoho tebe ne vypustia , — kažu ja.
— Ni oho, vypustia … — burmo e vin. — U mene vsi seržanty znajomi… i lejtenanty.
Ne podobaju sia meni ci vantaživky! Trynadcia rokiv prosto neba stoja , a vse jak
nove ki… Za dvadcia krokiv benzovoz — iržavyj, jak rešeto, a vony niby š ojno z
konvejera… Och uže cia Zona!
Pidniav vin holovu vid karty i vtupyvsia u vikno. I ja tež vtupyvsia u vikno. Šyby v
našych viknach hrubezni, svyncevi, a za šybamy — Zona-matusia, o vona, palyceju dokynuty, vsia jak na doloni z trynadciatoho poverchu…
Tak ot hlianeš na neji — zemlia jak zemlia. Sonce siudy jak i na vsiu inšu zemliu svity ,
i ni oho niby na nij ne zminylosia, vse nibyto jak trynadcia rokiv tomu. Tatu , nebiž yk,
podyvyvsia b i ni oho osoblyvoho ne pomityv by, chiba š o zapytav by: oho ce zavod ne
1

dymy , strajk, y š o?.. Žovta poroda konusamy, kaupery na sone ku vidsvi uju , rejky,
rejky, rejky, na rejkach parovozyk iz platformamy… Industriä nyj pejzaž, odnym slovom.
1 Kauper — aparat dlia nagrivannia povitria, š o podaje sia v domennu pi .


Related documents


a i b strugacki piknik na uzbicci
avramenko nebo povne zirok
a i b strugacki piknik na uzbiczczi
a i b strugatski piknik na uzbiczczi
awramenko nebo powne zirok
a i b strugacki naselenyj ostriv


Related keywords