III C 625 15 SO Warszawa.pdf


Preview of PDF document iii-c-625-15-so-warszawa.pdf

Page 1 2 3 45636

Text preview


Powód nie porównywał samodzielnie ofert innych banków. Rozmowy z kredytodawcą w jego
imieniu prowadziła pośrednik. Powód nie negocjował żadnych warunków umowy ani jej zapisów,
nie miał wpływu na poszczególne zawarte w niej postanowienia. Miał świadomość, że kredyt będzie
przeliczany do franka szwajcarskiego. R. O. nie informowano o kursach walut, sposobach ich
ustalania przez bank, nie przedstawiono mu innych ofert kredytu. Pomimo tego przystępując do
umowy powód podpisał oświadczenia co do świadomości ryzyka kursowego, a także, że
przedstawiono mu ofertę kredytu w polskich złotych, z której zrezygnował. Nie zakładał osobnego
konta walutowego, raty potrącano mu z rachunku prowadzonego w złotówkach; po dokonaniu
przez bank wewnętrznej operacji przeksięgowania na konto kredytu prowadzone w CHF,
dowiadywał się jaka kwota została pobrana w PLN.
Podpisana przez powoda umowa kredytu hipotecznego w całości pokrywała się z wzorcem
stosowanym w banku. Klient miał ewentualną możliwość wyboru jednego z proponowanych
wzorców. We wzorcu tym zawarto wyraźne rozróżnienie opcji spłaty, tj. dla kredytów spłacanych w
PLN oraz w CHF/USD/EUR (§ 7). Przedmiotowa umowa odpowiadała wzorowi dla spłaty w
złotówkach. Przed jej zawarciem powód składał wniosek kredytowy, w którym wskazał kwotę o
przyznanie jakiej wnosił, wyraził ją w złotych polskich, zaś w miejscu przeznaczonym na określenie
waluty kredytu zaznaczył CHF. Wniosek w jego imieniu wypełniała pośrednik. R. O. podpisał
informację dla wnioskodawców ubiegających się o produkty hipoteczne indeksowane kursem waluty
obcej, oparte na zmiennej stopie procentowej, gdzie wskazano na ryzyko zmiany kursów walut oraz
zamieszczono przykład wpływu zmiany stopy procentowej oraz kursu waluty na wysokość raty
kredytu. Wypłata środków pieniężnych następowała na podstawie pisemnych dyspozycji powoda,
gdzie wnioskował o dokonanie tego w złotych polskich. W przypadku, gdyby chciał dokonywać –
zgodnie z regulaminem – spłat rat z rachunku prowadzonego dla niego we frankach, powinien o to
wnioskować. Takiego wniosku powód nie składał.
W żadnym z dokumentów związanych z zawarciem umowy nie wyjaśniono i nie wskazano
powodowi, w jaki sposób ustalane są kursy wymiany walut, które stanowiły podstawę wewnętrznych
przeliczeń w banku na potrzeby wypłaty oddanych mu do dyspozycji złotych polskich w odniesieniu
do waluty indeksacyjnej oraz spłaty przez niego rat, której dokonywał w PLN, a ustalane w Tabelach
Kursów Walut Obcych.
Tabele te tworzone są przy wykorzystaniu notowań rynkowych, w przypadku CHF na podstawie
kursu dolar – złoty, który dzielony jest przez kurs dolar – frank szwajcarski, po czym doliczana jest
marża, kreuje się dwa kursy – sprzedaży i kupna. Sporządza się je każdego dnia rano, czasami w
ciągu dnia tworzona są kolejne. Różnice kursowe dają bankowi zarobek w postaci tzw. spreadu.
Bank w celu obsługi kredytów indeksowanych do CHF musiał pozyskiwać tą walutę, przy
uwzględnieniu ryzyka płynności oraz stopy procentowej, z depozytów czy kredytów bilateralnych,
opłacając LIBOR. W przypadku kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego jego wewnętrzne
uruchomienie następowało w tej walucie, otwierano konto kredytowe w CHF. Przelew środków