ﺳـرﮔـذﺷـت
ﺑـراﯾـــــــﺗﺎن دارم داﺳﺗــــﺎن
آﻣـــــــد ﻧــــــــد ﺑـــــــــردران
ﺑـــود ﺳــﯾــزده ھــــﻔﺗﺎ دوﯾﮏ
ﺣــﮑوﻣـــت ﺑـــــــــــود ﻻدرک
ھرﮐﮫ داﺷت از ﺧود ﺗﻔﻧــــﮓ
ﺧود ش ﺑود ﭘﺎدﺷﺎھـــﯽ ﺟـﻧــﮓ
در ﺣــﻘﯾـﻘت ﺳــرﮔــــذﺷــــت
ﮐــﮫ ﺑـــﺎﻻی ﺧـــودم ﮔـــــذﺷـت
آن ﻣــــﺎه ﺑــود ﻣﺎھــﯽ ﺟــدی
ﺑـــراﯾــم ﻣــــﺎھــــﯽ ﺑــــــــــدی
ﻣــــﺎ،درﮐــــﺎﺷــــﺎﻧــــﮫء ﻣـــﺎ
ﺑـــﺎ ﻓـــﺎﻣــﯾل ﺑــــــودﯾـم ﯾـــﮑﺟﺎ
ﻓـــــزا ﺑـــود ﺧــﯾــــﻠـﯽ آرام
وﻟــﯽ ﻗــﻠـﺑـﮭـﺎ ﺑــود ﻧــــــــــﺎرام
وﺷــب ﺑـــود ﺳــﺎﻋــت ﯾــﮏ
ﮐــﮫ دروازه ﺷــد ﺗــــﮏ ﺗــــﮏ
ﺧــﺎﻧــﻣـــم ﮔــﻔـت ﺑـﺑـﯾـــن در
اﯾــــن ﺗـــﮏ ﺗــــﮏ ﻗــﺑل ازﺧﺑر
ﺷــــﺎﯾــد ﮐــﮫ ﺑــﺎﺷــﻧـد دزدان
ﯾـــﺎ ﻣــﺳﻠـﻣــــــﺎن ﻧــﻣــــﺎھـــــﺎن
ﺧــداوﻧـد ﺑــﮑــﻧـد ﺧـــــــــﯾر
اﻣـــﺷــب ﺗـﯾــر ﺷــــود ﺑــﺧـــﯾر
دروازه را ﮐــــــردم ﺑــــــــﺎز
داﺷـــــﺗﻧد ﻟــــﺑﺎس ﺳــــــــــرﺑـﺎز
ﺳـــوال ﮐردم ﮐــــﯽ ھﺳــﺗﯾــد
ﭼــﮫ ﻣــﺧـــواھـــﯾـد ﺑّﮫ اﺳﺗـــــــﯾد
ﯾــﮑــﯽ داد ﻣـــرا ﻓـــــــﺷـــﺎر
ﮔــــﻔت ﺑـــــرو ﭘــــوﻟـــﮭﺎراﺑـﯾـﺎر
ﮔــــﻔﺗـم ﻣــن ھـــﺗـم ﻣــﻌــﻠـــم
ﭘـــول ﻧــدارم ﺑــﮫ ﺟــــــز ﻋــــﻠم
ﺻــدا ﺑـــزد ﯾـــﮑــــﯽ ﺷـــﺎن
ﺑـــــﮑــش ﯾـﮏ دﺧــﺗر ﺷـــــــــﺎن
ﺑـــــرﭼـﮫء ﮐــﻠـــﮫ ﺷـــﻧﮑوف
ﺑــﮫ دﺳــت ﮔــــرﻓــﺗــو ﮔــﻔت اف
دﺧــــﺗرک ھـــﻔــت ﺳــــــﺎﻟـﮫ
ﺑــود در ﺧــــواب ﺟــــــﺎﻧـــــﺎ ﻧــﮫ
در ھـــﻣـﯾـن اﺛـــﻧـﺎ طـﻔﻠــﮏ
از ﺟـــﺎ ﺑــر ﺧـﺎﺳـت زد ﺣــﮑــﮏ
ﻧــﺎﮔﺎه ﺻــدای ﻓــﯾـر ﺷـــــــد
ھــــﻣـــﮫء ﺷـــﺎن ﭘــر ﭘـــر ﺷــــــد
ﺗــﻣﺎم ھــــﺳـــﺗـﯽ ﻣــــــــــﺎرا
ﻗـــــﺑﻶ ﺑــــردﻧـــد ﺑــــﮫ ھﻣــــــــرا
)رﺷﯾــدی( ھـــــر ﭼــﮫ ﺟوﯾد
ﺣــﻘــﻘـت را ﻣــــــــــــﯾــﮕــﯾـــــد
ﺑــــﮫ ﺟــــز از ﺧــدای ﭘــﺎک
از ھــﯾــﭻ ﮐـــس ﻧــدارد ﺑـــــــــﺎک
)ﻋﺑداﻟواﺳﻊ اﺷﯾدی(