2tiamagazine399

     ‫ای نــون همــه! آنچــه همــه مــی کــه نگارنــد! ‪ /‬ای آنچــه هــم و نیز هــم و آنچه بــه آنند!‬ ‫ای النــه و خــود النــه گزیــن و همــه نالــه! ‪ /‬از وصــف تــو شــد نالــه بــه رخســار پیالــه‬ ‫ای وصــف پیالــه‪ ،‬همــه رخســار پیالــه! ‪ /‬کــو مســت تــو مجنــون و کجــا ســاز‪ ،‬خصالــه؟‬ ‫ـان مربــاش بیامــد‬ ‫آن را کــه خبــر شــد‪ ،‬خبــرش ســاز نیامــد ‪ /‬کــس شــد ز تــو کــس‪ ،‬نـ ِ‬ ‫ِّ‬ ‫صــل علــی! ریختــه آواز! محمــد!‬ ‫نــون مربــای همــه ســا ِز محمــد! ‪ /‬ای‬ ‫ای‬ ‫ِ‬ ‫ـون عظیمــم‬ ‫مــن ســوخته و ســاخته ی خُ لـ ِ‬ ‫ـق عظیمــم ‪ /‬بشــناخته فریــاد و کــه ممنـ ِ‬ ‫ـر کــه ممنون و همه راحت ســاقی! ‪ /‬ای ســاقی و خود راحــت و ای راحی و راهی!‬ ‫ای غیـ َ‬ ‫نی بــی ثمری را ســپری کرد‬ ‫ـی از خُ ــرد پُــری کــرد؟ ‪ /‬نی خــورد و ِ‬ ‫کــی ســیر بــه مفتونـ ِ‬ ‫آنهــا کــه بداننــد‪ ،‬نداننــد چــه دارنــد! ‪ /‬اینهــا کــه ندارنــد‪ ،‬نداننــد ندارنــد‬ ‫آنهــا کــه ببیننــد‪ ،‬بــه زودیــت ببیننــد ‪ /‬اینهــا کــه ندیدنــد‪ ،‬ببیننــد ندیدنــد(‪)10‬‬ ‫آن را کــه خبــر شــد‪ ،‬خبــرش بــاز نیامــد ‪ /‬آن ســاز چــرا؟ ســوز بیامــد کــه بیامــد‬ ‫دیوانــه همــو کاو ُگ ِل رخســار ندیــده ‪ /‬دیوانــه همــو ســوخته را باختــه دیــده‬ ‫ـم» ایــن جــو!‬ ‫ـم» بــر او! ‪ /‬ای أعلــم و ای «ربَّــک هــو أعلـ ِ‬ ‫«ربَّــک هــو ا َعلـ ُ‬ ‫ای أعلــم و ای َ‬ ‫ای نــای قســم! نــور ازل تــا به ابد حــرز! ‪ /‬کو وزر و وبــال؟ و همه ات حضــرتِ این خِ ضر!‬ ‫ای والقلــم هســت کنــم! کــو ز اطاعــت ‪ /‬تــاول َر َودم ســوی قلــم‪ ،‬ســوی اســارت؟‬ ‫ای والقلمــم! هســت کنــی‪ ،‬دل بــه شــفایت ‪ /‬بیخود ز خــود و دم به د ِم چشــم‪ ،‬دواتت‬ ‫ای هــم کــه دوا‪ ،‬هــم کــه ســوا از همــه عالَــم! ‪ /‬ای عالَــم و عال ِم به ســر و حالـ ِ‬ ‫ـت حالم!‬ ‫داس ُکالهت همه بی شک! ‪ /‬ای شُ کر و ز شُ کرت چه تنوریم و چه زیرک!‬ ‫ای سوخته در ِ‬ ‫جان سوخته را جان شد و آواز نه ُدهن است ‪ /‬آن نافذ َح ّلفِ َمهین را به چه ُکهنه است؟‬ ‫قالب َه ّماز و که مستانه نه مستیم؟(‪)20‬‬ ‫تا کهنه شراب است و شفا هست و که هستیم‪ / ،‬کی ِ‬ ‫ـم ُعتُل از سـ ِر ایــن خیس َع َبر کرد؟‬ ‫ایــن دوخته بر بافته ی عشــق نظر کرد ‪ /‬کی چشـ ِ‬ ‫آنگــه کــه دلــی ســوختگان ســاختگانند‪ / ،‬ایــن باختــگان ســوخته را باختــه ماننــد‬ ‫ِ‬ ‫خوک ســواد اســت‬ ‫من از کم به زیاد اســت ‪ /‬خرطوم کم فیل ُفالن‬ ‫آنگــه کــه فتوحش ِ‬ ‫خرطــوم کــه خرطوم و ز خرطوم و به خرطوم‪ / ،‬هم بوم نشــان از بَم من‪ ،‬هم قلمم بوم‬ ‫مــا در طلــب چیــدن چینــت بــه رداییــم ‪ /‬رادیــم و روادیــ ِد روا را بــه بهاییــم‬ ‫باطــن کائــن‬ ‫دیدیــم و ندیدیــم مگــر ظاهــر باطــن ‪ /‬چیدیــم و نچیدیــم مگــر‬ ‫ِ‬ ‫ضامــن همــه ای‪ ،‬نــور تویی‪ ،‬فخ ِر اصالت! ‪ /‬این هســت منم‪ ،‬اصل تویــی عدل و عدالت!‬ ‫آن نیست کجا‪ ،‬هست کجا راعی این هوش؟ ‪ /‬خود هوش و عروض و همه ی محکمه ی گوش!‬ ‫از پــرده و خــود پــرده در و بنــده نــوازی! ‪ /‬ایــن دا ِم ُک ُحــل را بــه دوامــی و نیــازی‬ ‫ســاناز تــری نــاز تــری یــا کــه نــوازی؟ ‪ /‬دنــدان دری‪ ،‬کام دری‪ ،‬یــا خو ِد ســازی؟(‪)30‬‬ ‫ســازی و زبانــی و زمانــی و زمانــدار‪ / ،‬کــی دا ِر زیــان‪ ،‬ســوخته را ســاخته بــازار؟‬ ‫اینجا همه فرشــت همه عرش اســت و چنین دار ‪ /‬انشــای کجا؟ جای کجا قافله ساالر؟‬ ‫بــازار تویــی! زار زنــم تــا برســانم ‪ /‬ایــن تحفــه ســیاهم بــه افاضــاتِ نهانــم‬ ‫ای هــم کــه نهانــم برســانم برســانم ‪ /‬ورنــه کــه بــه دنــدان و دوانــم کــه دوانــم‬ ‫ـب َج َّنــت منــم و نی کــه منم من ‪ /‬نی ســاقی زمزم منــم و نی کــه َز َمن من‬ ‫نــی صاحـ ِ‬ ‫ِ‬ ‫دهان که دهان ســرب رود ســرب‬ ‫وصف‬ ‫طلب ُقرب! ‪ /‬از‬ ‫ای‬ ‫صاحب زمزم شــده ای در ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫کــی فربهــی از نــور مــرا دا ِم صریمــی؟ ‪ /‬آن کام صریمــی اســت کــه از پــای صریمــی‬ ‫ـدا‬ ‫ای نــون! قســم بــر صلــه ی عشــق َرحِ ــم را ‪ /‬در مشــق تــو را هوش‪ ،‬قلم راســت أشِ ـ ّ‬ ‫ای آیـ ِ‬ ‫ـت رحمــان کــه تــو رحمان تویی تو ‪ /‬آن کاســه و در کاســه و این جــان تویی تو‬ ‫ای جــان! مــرا جای بــده جام بده جام ‪ /‬ای خا ِم دهان ســوخته را کوس دهی بام!(‪)40‬‬ ‫ای قافلــه مــژگان و دهــان را بــه دو لــب پلــک! ‪ /‬ای گویش مردم که زبانی و ز ســالک!‬ ‫هــم مــن بــه نمایندگــی از مــا بــه نیــازت ‪ /‬هــم مــا بــه نمایندگــی از مــن بــه نمــازت‬ ‫ای بنــده نــوازی و نــوازی و نیــازی ‪ /‬آمــد خبــرت‪ :‬دل بدهــی‪ ،‬دل کــه نبــازی؟‬ ‫ای داد تویــی! میــم تویــی در همــه مــادر! ‪ /‬آغــوش تویی کــوش تویی ای که سراســر!‬ ‫الالی تویــی! نــون تویــی ای همه یَسـتَث! ‪ /‬طائف شــدن و کاســتنت ای همــه را بس!‬ ‫ـم جویی ز تــو گفته‬ ‫مــادر همــه ای بــر همــه کــوری ز تــو خفتــه ‪ /‬مادر همــه ای مرهـ ِ‬ ‫بــر آن همــه کــوری بــرود کــور نــوازی ‪ /‬بــر ایــن همــه نــوری بــرود جــور نــوازی‬ ‫ای جــو ِر جماهیــر و منــادی و ندایــا! ‪ /‬ای هــم طلــب ســیری و هــم ســی ِر ســجایا!‬ ‫ای هــم شــد و هــم آنچــه شــد و آنچــه برآمــد! ‪ /‬ای راز و ســرآمد! نگـ ِه راز ســر آمــد‬ ‫آنهــا کــه ندیدنــد‪ ،‬ببیننــد ندیدنــد ‪ /‬اینهــا کــه ببیننــد‪ ،‬بــه زودیــت ببیننــد(‪)50‬‬ ‫«أن اغدو» ‪ /‬پنبــه نبود ریش؛ چهل ســال همه ّجو‬ ‫ایــن ریــس «علــی َحرث ُِک ِم» جــوی ِ‬ ‫ـپردنش نه کاهی‬ ‫مســکین به شــاهی و به شــاهی است نه شــاهی ‪ /‬هر کو ِه سپر کرده سِ ـ ُ‬ ‫آنگــه کــه دلــی ســوختگان ســاختگانند‪ / ،‬ســاالر ز خــود دوختــگان ســوختگانند‬ ‫ای َص ِّ‬ ‫ــل علــی! ریختــه آواز! محمــد! ‪ /‬از نــی بــود ایــن راز‪ ،‬نــه اغــراض محمــد!‬ ‫ـق غیابی‬ ‫ایــن نــی ز حســین اســت و ِ‬ ‫لب تشــنه بــه آبــی‪ / ،‬کز پــای درافتاده؛ نــی از حلـ ِ‬  ‫غیب تعالیم و به هر «فانطلقوا» هو! ‪ /‬در وصف تو آید به ز ِه کا ِم کمم «کو؟»‬ ‫ای ِ‬ ‫ِ‬ ‫مکنت آن جم‬ ‫کو دولت عشــقی و به ارزانی این خم؟ ‪ /‬این خم به فدای قدم و‬ ‫درون شاه!‬ ‫انگشت منم‬ ‫ِ‬ ‫داخل مسکین منم شاه! ‪ /‬ای شاه منیت به برون و ز ُ‬ ‫کو قادری و َحرد شود جمع ز مسکین؟ ‪ /‬ای فاخر تسکین و لباسی و ز آمین!‬ ‫آمیــن کــه هــر مرده ز انــدوه رهانــی ‪ /‬آمین که فقــرم بتکانــی و دوانی(‪)60‬‬ ‫ـان مــرا در طلــب غیر بمیران! ‪ /‬غیر اســت اگر دشـ ِ‬ ‫ـت اســیران ز امیران‬ ‫عریـ ِ‬ ‫چشمتوگفتندگرازچشماثرنیست‬ ‫غیراستاگرسویطلبهستونظرنیست‪ /‬از ِ‬ ‫شمع شفایش ‪ /‬پروانه بشد؛ مانده ز اشراق‪ ،‬عبایش‬ ‫آن را که خبر شد‪ ،‬اثر از‬ ‫ِ‬ ‫این سوی عبا سوی نظر را به ادا شد ‪ /‬وان سوی عبا درس صدا داد و رها شد‬ ‫گوید ز شــکم بارگی و هزل بترســی‪ / ،‬از چشــم ب ِد بد شکمان باد بترسی‬ ‫ِ‬ ‫مست الستش! ‪ /‬از پای نه در راه شوی‪ ،‬سوخته حمدش‬ ‫ای زال نه و ضال نه و‬ ‫بــا زار اگــر چشــم بشــویی‪ ،‬بشــویی ‪ /‬بــا خــار اگــر اللــه ببویــی‪ ،‬ببویــی‬ ‫در شُ ــربِ ســبویت به ســبویی و ســبویی ‪ /‬گر تی ِز شرابت شــود و تیز نبویی‬ ‫شمشــی ِر غالف و گذر شــی ِر گزافه اســت ‪ /‬گو ِر ُگهر است و ُگه ِر گو ِر اضافه است‬ ‫اســا ِم تو اســام به آیین بود آمین! ‪ /‬آمین که بگویی و نبویی‪ ،‬ز چه آمین؟(‪)70‬‬ ‫شمشیر برون آر و قلم در شِ کرش شیر ‪ /‬ای شُ ک ِر خدا گوی و چنین از سخنش شیر!‬ ‫فریــاد نباشــد مگــر از بیختــه باشــد ‪ /‬چون حیــف بیاید‪ ،‬همــه اش ریخته باشــد‬ ‫«فلمــا» ز «رأوهــا»؛ نــه ز «قالــو» ‪ /‬گفتنــد بچیننــد و برفتنــد و ز «قالو»؟‬ ‫دریــای ّ‬ ‫گمراه بود هر که نیاید ســر پیمان ‪ /‬پیمانه و هم شُ ــرب و شـراب است و که سامان‬ ‫ان بســامان ‪ /‬محروم شــدن باشدشــان روضه ی رضوان‬ ‫ســامان نتوان در صف کور ِ‬ ‫ای روضــه دالن عقــل دهیــد و به در آرید ‪ /‬در روزه دلی هســت که در روضه نیابید‬ ‫«ســبحانک ربّــی» بزنیــد و بــه خود آییــد ‪ /‬آنگه بتـوان گفت خداییــد‪ ،‬خود آیید‬ ‫ـی ز گنبد‬ ‫در روزه نگاهــی اســت بــه دیـدار بگنجــد ‪ /‬ایــن گنب ِد گیتــی نه و گیتـ ِ‬ ‫ای نــای منــاره هــم و از نــای‪ ،‬منــاره! ‪ /‬در جــای‪ ،‬ســتاره نــه و بــی پــای‪ ،‬ســتاره‬ ‫آن نای ستون را نتوان دید و ستون است ‪ /‬پیغام حسین از نی پیغام ستون است(‪)80‬‬ ‫دا ِغ قلــم از کاغــذ مســکین بپرســید ‪ /‬از ســردی راه و فقــط آمیــن بترســید‬ ‫آمیــن کــه دگــر بــی تــو کــه مــادر نتوانــم ‪ /‬آمین کــه دگر ســوی مالمــت نپرانم‬ ‫ـون تــو آتــش همــه جانــم ‪ /‬بــی الی پــر قــو و پَـ ِر پَــر کــه نمانم‬ ‫آمیــن کــه ز قانـ ِ‬ ‫ـم تو بیمار‬ ‫یســتث بـ ِر نـ ِ‬ ‫ـون ز تــو خواب و ز تو بیـدار ‪ /‬پهلوی تو طاغی نه و بر چشـ ِ‬ ‫ایــن ســوی قلــم ب َ ّره بــه چاقی و لذیــذی ‪ /‬وان ســوی قلم پــودی و بــر دا ِر کنیزی‬ ‫راغــب همــه ایم و همــه ات رغبت این جام ‪ /‬رغبت همه ایم و همــه ی کام ز مادام‬ ‫مــادام تویــی کنــدن از خود بــه فراخود‪ / ،‬بهتــر که بگیری و که بهتر بــه فنا‪ ،‬خود‬ ‫ـیدن تــو واکنــش نــای ز گنبــد‬ ‫ـش نــای بگنجــد ‪ /‬بخشـ ِ‬ ‫ـیدن مــا در کنـ ِ‬ ‫بخشـ ِ‬ ‫ـوج نیازیــم‬ ‫مــا صــوت علــم کــرده ز مســجد ز نمازیــم ‪ /‬در اوج اصابــت پسـ ِر مـ ِ‬ ‫دل خواهش؟(‪)90‬‬ ‫نون نوازش! همه خواهش! ‪ /‬کی روی اذان را نتوان در ِ‬ ‫میم پسر! ِ‬ ‫ای ِ‬ ‫دیــدم؛ چــه پریشــانی زلف و چه نظامــی! ‪ /‬به به! چه درافتــاده ی در نــاز و خرامی!‬ ‫ان همه ســازی!‬ ‫ســاناز تویــی‪ ،‬نــاز تویــی یــا کــه نـوازی؟ ‪ /‬ای جــویِ نـوازی! فــور ِ‬ ‫در زخمــه ی مــا رخنــه کنی‪ُ ،‬رخ بنمایــی‪ /‬از پرده و خــود پرده در و پرده سـرایی!‬ ‫میـزان همــه ای ســوختگان را تــو لباســی! ‪ /‬ای فاخر پر زرق و ز ِر ســاخته ناســی‬ ‫تــن مــا را‬ ‫تــن بــی ِ‬ ‫مــردم ز تمنــای وصالــت تــن مــا را ‪ /‬دنبــال کننــد و خُ ِ‬ ‫َوش آمدی و بوی خوشت عقل ثمر شد ‪ /‬جان سوخته را جان شد و آوا ِز سحر شد‬ ‫ای هم شــد و هم اینچه شــد و اینچه برآمد! ‪ /‬پروانه ی ما این شــد و از پیله در آمد‬ ‫ـص کرانــم بــه کمانــم چــه گرانــم‬ ‫از دا ِم مدامــم بــه دوامــم بــه دوامــم ‪ /‬از رقـ ِ‬ ‫کم این طفل بپرسید ‪ /‬سرخابِ که شد این همه را ُکحل‪ ،‬بپرسید‬ ‫تا دولت عشق از ِ‬ ‫از عافیت این همه سامان بنوشید ‪ /‬در جامه ی خوش عطر و به عطار بکوشید(‪)100‬‬ ‫وزن قدم ســوی و خرامان بگیرید ‪ /‬هم ســوی و هم از جا ِم خرامان بگیرید‬ ‫هم ِ‬ ‫زندگی هوش تر از هوش بمیرید ‪ /‬در حنجره ی گلشن و احساس بچینید‬ ‫در‬ ‫ِ‬ ‫زیبایــی مکتــوم ببینید ببینید ‪ /‬نور از ســخن «یُکشَ ـ ُ‬ ‫ـف عن ســاق» بگیرید‬ ‫ـتان معانی اســت که تازه ‪ /‬دروازه ی ما در گذر از هیخته غازه‬ ‫این تازه ز بسـ ِ‬ ‫داس اغانــی‬ ‫داس معانــی ‪ /‬کاســل بصــر ســوخته را ِ‬ ‫ســالم نظـ ِر دوختــه را ِ‬ ‫مجنــون همــو کز گــذر تیغ گذشــته ‪ /‬دلداده منــم کز گذرم جیغ گذشــته‬ ‫دیشــب ســر شمشیر مرا جوی عالقه ‪ /‬این باده َس َحر سِ ــح ِر مرا روی و به ناقه‬ ‫آنهــا کــه ندیدنــد و بدیدنــد و ندیدنــد ‪ /‬نی پرده و نــی پرده د ِر راز شــنیدند‬ ‫نــی پــرده و در خــوردن و خــوردن همــه ناله ‪ /‬نــی پرده در و بعد رســیدن همه ناله‬ ‫دلدردودلــیســوختهراجمــعندانیــم‪/‬بــرخــطخطیوخـو ِانچهخواناصحــهداریــم(‪)110‬‬ ‫ـاحل مذموم رســیدن تـ ِر توبه‬ ‫یونــس همــه از وادیِ ماهــی سـ ِر توبه ‪ /‬هم سـ ِ‬ ‫ای توبــه ی توبــه! نظـ ِر حالـ ِ‬ ‫ـت تو بــه ‪ /‬از قطــره ز دریای منیت به ســراچه‬ ‫ـدن تــوأم ‪ /‬باید ز تو تعویــذ و دلی ســوخته توأم‬ ‫اینگونــه ســراچه نتــوان دیـ ِ‬ ‫بــازار تویــی جامــه ی جامــع بــه تنــم پــوش! ‪ /‬ای خالق مــادر! کـ ِر این گــوش‪ ،‬بــده کوش!‬ ‫از ویــروس هــای ناقــل دم بــه ســخن‬ ‫مــی آوریــم کــه مطالعــه ی آنهــا مطالعــه‬ ‫ی ژن درمانــی نیســت‪ ،‬امــا چــه بســا‬ ‫ماشــینی کــه مــرا تــا مقصــود میرســاند‪،‬‬ ‫کــم از مقصــود نــدارد‪ .‬میخواهیــم بــر ژن‬ ‫تراپــی احاطــه داشــته باشــیم و گفتیــم‬ ‫«‪ LGMD2c‬و برنامــه نویســی» از‬ ‫سلســله ای کــه در درمــان ایــن بیمــاری‬ ‫ژنتیکــی (لیمــب گیــردل اتوزومــال نــوع‬ ‫‪ )c‬میپیماییــم‪ ،‬بــر درمــان بســیاری از‬ ‫چالشــهای بشــری در مســیر دســتیابی بــه‬ ‫دولــت عشــق‪ ،‬الهاممــان میــدارد‪.‬‬ ‫ناقل (وکتور)؟‬ ‫ماشــینی کــه بوســیله ی آن‪ ،‬ژن بیگانــه‬ ‫عرضــه میشــود؛ و چــرا ویروســی؟‬ ‫کــه ویــروس هــا‪ ،‬متخصصینــی در ارائه ی‬ ‫هــر چــه مطلــوب ژن خارجــی محســوب‬ ‫میشــوند‪ .‬راســتی‪ ،‬ارائــه ی مطلوبــی از‬ ‫یــک بازاریــاب‪ ،‬چــه خصوصیاتــی از او را‬ ‫میطلبــد؟‬ ‫بــرای پیشــرفت کــردن‪ ،‬همیــن کافــی‬ ‫اســت کــه بخواهیــم دیگــران پیشــرفت‬ ‫کننــد و یــک بازاریــاب خــوب‪)...( ،‬‬  ‫بــزازی مهــرت همــه آفــاق دریــده ‪ /‬شــکرانه دگــر لُخــت و نــدارم بپریــده‬ ‫بگــذر بتــوان لَخــت رمیــد و کــه عیــان شــد ‪ /‬بگــذار و فضایل بــه تنم کوس گران شــد‬ ‫آمیــزی و رنگــت بــه ندیــدن کــه بخوانــد ‪ /‬اســراری و چــون پــرده دری‪ ،‬رخ بنمایــد‬ ‫جــوری کشــدم پــاره بــه پاره کــه رســیدی ‪ /‬ظلمت بدری جامــه دری خود کــه ببینی‬ ‫حافــظ همــه ام شــوره منــم؛ دل همــه بــازی ‪ /‬بــاال ســمری آمــد و وصفــی و بســازی‬ ‫پختی گذر و آبله گوید که چه ها شــد ‪ /‬پس چون گذرد ســبزه ی کوچه که بپا شــد؟‬ ‫افتــد نظــرت بــر مــن درویــش و بیابی ‪ /‬هــم تیغ دهی ریــش و که ریــش از همه داری‬ ‫بنــداز و مــرا چشــم خداجوی وخدا پوش ‪ /‬بشــمار و قــدم پوید و راه اســت و که آغوش‬ ‫زیبا ببرد شوره که موی است و چه حمد است ‪ /‬روغن کند از ریسه ی له داده و چند است؟‬ ‫بــازاری و بــزازی و ریســند خیالــی ‪ /‬خالــی و خیالــی و خلیلــی و خدایــی(‪)10‬‬ ‫آمــد کــه ســفیهان نتوانســته بگوینــد ‪ /‬دانســتم و پــاکان چــه ز آینــده بگوینــد‬ ‫ســرداده تنــم زاری و زار اســت و بیــارم ‪ /‬بیچــاره همــو منقلبــش ســوی تــو دارم‬ ‫دارم کــه تنــم گویــد و پــاکان چــه ببازنــد ‪ /‬رفتــه اســت و ســرم دار برهنــه کــه بخواهــد‬ ‫زنــار کمــی کاو شــده بــر جــان کمــری چنــد‪ / ،‬دســتار و ســری داده تــکان و بــزدی چنــد‬ ‫چنگــی همــه ای بــت شــکنی خــود کــه درآری ‪ /‬زیبا و شــبی خود همــه از مــاه و که ماهی‬ ‫بــی ســایه شــدم نــور و کــه چــون شیشــه ُزاللــم ‪ /‬قنــدم همــه را حــل کنــد و آب و ز اللــم‬ ‫رســوا شــن پرمســئله و ولولــه ســرداد ‪ /‬ســرخاب و نبــود و کــه چنــان بــود و کــه ســر داد‬ ‫صــد داد و کــه صــد دام و نهــادم کــه بیفتــم ‪ /‬افتــادم و بــر مســئله ســیالن و روانــم‬ ‫ایمانــم و اعمالــم و ذاکــر بــه کثیــرم ‪ /‬کثــرت بــه تــن آبلــه پوشــم کــه بمیــرم‬ ‫کوشــم بــه تقــا و بمیــرم کــه بمیــرم ‪ /‬میــرم کــه حکومــت ز امیــران و بگیــرم(‪)20‬‬ ‫پیــدا شــده ایــن شــور و ز دریــای لوهیــت ‪ /‬نــی قافلــه بشناســم و قــوم و ثنویــت‬ ‫طــول از نفــس شــعله گرفتیــم و نهفتیــم ‪ /‬پیــدا نشــویم ار ز در ســازه ورافتیــم‬ ‫گشتن همه باد است و که باد است و چنین باد ‪ /‬رستن همه خاک است و که قبر است و چنین یاد‬ ‫از بیکفنــی نــی هلــه ایــم و نــخ ناخیــم ‪ /‬دنبــال سرشــتیم و نوشــتیم و ز آخیــم‬ ‫ریســش تــب ســجاده بــه دنبــال دلــی داد ‪ /‬خیســش ُگل عمامــه بــه بــرگ عســلی داد‬ ‫بــی بــرگ چــه ســاز اســت و کمانــدار نیــازی ‪ /‬در ســرکه بجوییــم و بفرمــوده شــرابی‬ ‫ا ّمیــد و کــه روزی ب ِســتانی و ببینــی ‪ /‬بُســتانی و غرقــم کــه شــده آب دهانــی‬ ‫چنگــت بــه رســن زد صفــت عاقلــی و شــعر ‪ /‬شــورت ز نبــات اســت و کــه آبــادی ایــن ســیر‬ ‫ســالک همــه ام گــو کــه طنابــت برســاند ‪ /‬پــس حایــل تــن‪ ،‬تــن بــود و شــعله بمانــد‬ ‫آتــش کــه زدی مانــده چراغــی و کــه موشــو ‪ /‬ماشــائی پیغــام و دگــر جانــم و پســتو(‪)30‬‬ ‫پرســیدنت ای شــه ز براهیــن و لبانــم ‪ /‬افتانــم و خیــزی بنمــا و بنشــانم‬ ‫نگــی کــو را برســانم‬ ‫در هــای اشــارات وجــودت بنمایــم ‪ /‬ســبزی کنــم و ز‬ ‫ِ‬ ‫غمــزه ات بفروشــی و هــوادار نیــازم ‪ /‬بــاری کــه پُــر اســت از بــدن ســرد و عوانــم‬ ‫پــس کــی شــوم آزاد و بــه دیــدار تــو اینــم؟ ‪ /‬اینــک کــه بنــک دار فــروع و چــه اصولــم‬ ‫پشــم اســت و مگــر پنبــه زدی اینکــه بمانــد؟ ‪ /‬در ســوق و گلســتان نمــدم را کــه بمالــد‬ ‫نوشــم ز عســل تــا بســتایند و ســتانی ‪ /‬اســتاندنت از مــا بــه کــران اســت و چــه هایــی‬ ‫کنــدم کــه ز کنــدو بــرود جایــی و جویــی ‪ /‬گنــدم کــه مــزارم شــده تــا نیفــه فروشــی‬ ‫شــلوا ِر ســتان اســت و گـران اســت و کــه داریــم ‪ /‬هــر کــس بخــرد نیفــه بــرد جــای و کــه خاریــم‬ ‫هــر کــس بخــرد خــار و بــرد ُگل کــه درآیــد ‪ /‬قصــه اش کنــد انــدازه و کثــرت بســر آیــد‬ ‫مــا ُگل همــه رنــگ و بــه طلــب روضــه و صبحیــم ‪ /‬خود خــار و مگــر خـواره بیامد بنویســیم(‪)40‬‬  ‫روزیم و به شب اندر روزیم و بدانیم ‪ /‬گردیم و که گرده از یمینیم و روانیم‬ ‫گشته همه بینظمی عالم چه نظامی ‪ /‬گوشیم و گرفتیم و بدانیم و بخوانیم‬ ‫حیران تعلق نشــدیم و شــده ایمت ‪ /‬پیمانه بجوریم و بشــوریم و شــنیمت‬ ‫سبحانک ای فاتح و فتح از تو به خوان است ‪ /‬شن را که چنین طاق بیابان و روان است‬ ‫دیگــر بــه نمــاز ار نکنی نــور‪ ،‬نه آنم ‪ /‬تنها که قیامم بنشســته اســت و بمانم‬ ‫هاجــم بــود ادراک عیانی ز نهانــی ‪ /‬واجم که دهی منطق هاجی و که حاجی‬ ‫شدت همه ای فوقی و در روی زمینی‬ ‫لذت همه ای وعده ی جنات و نعیمی ‪ّ /‬‬ ‫قرص ورایی(‪)80‬‬ ‫بُردم اثری‪ ،‬نظمی و قانون ســخایی ‪ /‬خوردم تل ُویی کاملی و ِ‬ ‫گفتــی برهــان‪ ،‬رجس زدودم که بیایــی ‪ /‬بودی که مرا یاد دهی باده ســرایی‬ ‫هرگز نرود میخ االییت به ســنگی ‪ /‬ســنگم دگر هم ســنگر ُگنگی و بســانی‬ ‫رخوت بدرم ناله زنم با تو ســمر شــد ‪ /‬همســایه! که هم سایه و هم صومعه سر شد‬ ‫راهــم بــده ای راحــی و راهــی کــه بمیــرم ‪ /‬بلــک از گــذر عمــر گـران‪ ،‬مایــه فتیرم‬ ‫بلک از ســفر و رشــتن و کاهش به فتیلم ‪ /‬وضعی که بدان خرم و خرما بســفیهم‬ ‫بــی فاصلــه و نــی هیجانی شــده ام لیــک ‪ /‬دارم ســخن نو شــدن و نــوزه ی باریک‬ ‫مــا را کمــری‪ ،‬بنــد و کــه پایی و طوالــی ‪ /‬شــوری ز َمل ِک فتحه بزد کالــی و صوتی‬ ‫خود میکده را جای و که ساقی سراغیم ‪ /‬گشتیم و شد از هیئت ما باغ و چه راغیم‬ ‫میـران بــه نظــر عاقــل و کباده بگیرنــد ‪ /‬دامــان بتنیدیم و چه پشــم همــه آوند‬ ‫ســرمه ات بزدیم و گِل بازی بسرشــتیم ‪ /‬عصمت به طریق و ُگ ِل سجاده گرفتیم‬ ‫هر کس که نمازی شــده در داس مالمت‪ / ،‬پس کرده مکرر به ســجود و به مرارت‬ ‫ُدردی بفشــان آن همــه را شــیر و شَ ــرینی! ‪ /‬پــر بــاده نما ســوده نما کومه ببینی‬ ‫ایــن کومــه ی مــا کاخ گرانــی بزهیــده ‪ /‬ایــن کانــه ی ما ســنگ طویلــی بزنیده‬ ‫قلب است و که شیرین سخنان ریز بریسند ‪ /‬ریز است و که تاریک دالن ریز ببینند‬ ‫هجویم نباشد که نظر بر گذر و عشق ‪ /‬عاشق نه به معشوق و که بر خو ِر مهش عشق‬ ‫بــردار و بــه نقــش از جهــت شــعله بزایــم ‪ /‬ژاژی کــه رســد در طلــب و واژه بخایم‬ ‫بنــدی نــزدی بنــده رود‪ ،‬بنــد بمانــد ‪ /‬رندی شــده ام جان بشــود‪ ،‬بنده بمانــد(‪)50‬‬ ‫نعمــت نمــد از بــزم دروایــش بمالــد ‪ /‬آالی تــو را هــر کــه بخواهــد‪ ،‬نشــمارد‬ ‫کثــرت همــه ای های عــدد در تــب و تابی ‪ /‬تابیدن و خود تان گلســتان و ختامی‬ ‫میشد دل ما خوب که نیکش صحه داری ‪ /‬خون شد نشمارم که بخواهی بشماری‬ ‫بــاال همــه از کاســه بگیرنــد و نپرســند ‪ /‬دلهــا همــه مــرزوق تــو گردنــد‪ ،‬بگردنــد‬ ‫باشــم همه آنکس که ســتایید‪ ،‬ســتایید ‪ /‬نیزم همه آنکس که ســتایید‪ ،‬ســتانید‬ ‫فعالیــت و محــور و خــود باش چو باشــیم ‪ /‬در دیده هدف از دل خود دیده بپاشــیم ُســفتمکهبهگوششــدگانگوشزیاداســت‪/‬گوشهاستوکهکنجسیهانریختسماداست‬ ‫ِ‬ ‫ســرگینکهنهلُختاســتاگر َمشــکگراناست‪/‬مشکیکهچهرنگاســتاگر َجنگبهناناست‬ ‫مثــل پی عاشــق ســر پیمانــه ی ذوقیــم ‪ /‬مثل پُـ ِر عاشــق همــه از زرگــر و َزوریم‬ ‫ِوردم دهد از گوشه به گوشه که کاله است ‪ /‬شوقم دهد از نیفه که هم نیفه صالح است(‪)90‬‬ ‫ایمــان کــه چنیــن اســت و نمادیــم و نمانیــم ‪ /‬تانیــم و زبانیــم و کالمیــم و بیانیم‬ ‫جنگ دل و خون است و کی عشق است و زوالی؟ ‪ /‬زنا ِر که عقل است و ز شعر است و خیالی سال است و چهل هست و نه انگار جوانم ‪ /‬پیرم که بمیرم سر سجاده و میرم‬ ‫ُ‬ ‫خالت همه را مســت بگیرد که بگیرد ‪ /‬خورت بنشــاند دگران خور بگیرد(‪ )60‬فرمم شــده انگار که چون از ازل آنم ‪ /‬اینم که طریقم دهد و ســوش وزانم‬ ‫ریست بزند پنبه ی خامی به در آری ‪ /‬میدان شده ام نقطه ی بزمی و شفایی‬ ‫میزان نزنم عقل و که از خضر درآید ‪ /‬موسی ز برون است و که از خضر دروند‬ ‫خویشــم نرود در پی رکعات و بپرســد ‪ /‬خیشــم برســد از تب رکعات و ب ِناید‬ ‫نایم شــدن از آبله بر فکر رســیدن ‪ /‬پایم شــدن از کندن و تا روی و رســیدن‬ ‫بود و به جهان بود و نه عمرم بطغارد ‪ /‬کشــکی که شــده اســت و بزواید که طغارد‬ ‫سیرم به فطارش بشکسته که فغانش ‪ /‬ساکت شده ام تا سحری چند و بجویش‬ ‫عامل همه ای بت شکنی رخ که بر آری ‪ /‬جان را عسلی دادی و شهدش بکرامی‬ ‫کراتــم و لــذت نبــرم‪ ،‬فــوز چــه فیضــم ‪ /‬بیضــی نبــود دایــره ام حالت و مســتم؟‬ ‫ّ‬ ‫مســتی کنــم و حــال تریــن جــای بهــارم ‪ /‬کندویــم و عاســل ز تو دارد بکشــانم‬ ‫سبزه ات دهد از منزل فانی به رفویم ‪ /‬جوشم که تنی داده و بی جنبه نپویم(‪)70‬‬ ‫رســمانم اگر تنگ گرفت و شُ ـلَکی داد‪ / ،‬امســاک جهانی شــده ام پنجره ای داد‬ ‫پشتاستوکههمرویبرایمهمهرویاست‪/‬کشتاستوکههمکاشتزپنبهاستوبهخویاست‬ ‫برف اســت و چه بوم اســت و هوادار نیازیم ‪ /‬رازیم و که داری‪ ،‬ســخن از حمد تو داریم‬ ‫ـال نک و ناکی‬ ‫خــردم بنــوازی؛ بثنایم بســنایی ‪ /‬ســینا کــه تو آنی و وصـ ِ‬ ‫ارزمزدی و جان شــاخ دهی‪ ،‬بَرد نبات اســت ‪ /‬ســاالر خرد روح کند؛ جای‪ ،‬جهات است‬ ‫ســبزه ام بکند ســاری و سوی از تو نگارم ‪ /‬گشتی که به تن برزه گری؛ های نگارم!‬ ‫انبان هله شد حوصله شد خود تب و تابی ‪ُ /‬کشتی که مرا؛ عاشقم و خود تن و تانی‬ ‫عــذرا برســد جالــه رود َجولــه بیایــد ‪ /‬عقلــی دهــدم ســینه کنــم خیــز‪ ،‬بســاید‬ ‫آهوکهمنمدشــتمنمشــیرمنمام!‪/‬شــاهمکهشبیرفتهزدستمکهبرستم(‪)100‬‬ ‫شــاهم کــه شــهی شــب بتلیده کــه گلویــم ‪ /‬آهم که گلوییــد و بــه گیرند بجویم‬ ‫کویم به ســامت بسـابد به صلیبم ‪ /‬کی شــد که بمیرم؟ شــده ام نزد و اســیرم‬ ‫مــا را ُبکشــند و بکِشــند و یرقانیــم ‪ /‬بلغــم کــه بــه صفـرا و ســفیدیم و ســیاهیم‬ ‫سِ ــحری بُــده یــا حاصل تقـوا‪ ،‬بشــتابیم ‪ /‬اینجا همــه از خوبی و جــوری به کتابیم‬ ‫ویرانــه مگــر بت بشناســد کــه تکانده ‪ /‬اشکســته کــه بشکســته ُکلَه تا برسـانده‬ ‫ســوزان بصلــش َفنــد و دفــی داد ببالــم ‪ /‬آلــوده منــم ویــن کــه ز تیمــار االنــم‬ ‫سـانم چو شــبی شامی و شــمعی و کمانی ‪ /‬خانم چو دفی طرفی و طافی و طوافی‬ ‫حیفی و کمم؛ حرفی و هم ذهن حفایی ‪ /‬طائف که به هر کس سبکی کرده‪ ،‬گرانی‬ ‫ان زیادم‬ ‫گردن خم و سینه ام خم و سرداده و خامم ‪ /‬پخته ام کم و پخته ام کم و زید ِ‬ ‫زودم شــده یــادم بده آســوده رواقم ‪ /‬دیرم شــده حالم بد و آشــفته خیالــم(‪)110‬‬ ‫خلعــت بــده خــأم مکــن و بــاده فروشــم ‪ /‬بــاده ام بده یــادم بده با مکه بجوشــم‬ ‫آنگه که دلی کعبه ای و کسب و که کاری‪ / ،‬کاری بزن و جمع خوشی ن ِه همه زاری‬ ‫طاغــی نشــوم ظلــم و َنیــم داده کــه ّإلت ‪ /‬الحــول و ال قــوت إالی کــه بــاهلل‬ ‫(‪ )...‬اتــکا بــه نفــس دارد پــس از آنکه اعتماد‬ ‫بــه نفــس داشــت و ژن ملزوم را بر ماشــین‬ ‫ویروســی گماردیــم و اســتراتژی هایــی را‬ ‫حســب نــوع میتوانیــم کــه اتخــاذ کنیــم‪:‬‬ ‫همچــون «رتــرو» هــا‪ ،‬کــه ترانــس‬ ‫کریپتــاز معکوسشــان ادغــام را میســر‬ ‫میکنــد و امــا‪ ،‬کــه منــوط بــه تقســیم‬ ‫ســلول میزباننــد و ناکارامــد در‬ ‫خصــوص ســلولهای عصبــی و عضالنــی؛‬ ‫یــا مثــل لنتــی هــا کــه ســلول غیــر‬ ‫تقســیم شــونده را هــم میماننــد و‬ ‫لیــک کــه شــاید ســرطان زاینــد؛‬ ‫و هرپــس‪ ،‬کــه بــرای ارائــه ی‬ ‫مقادیــر قابــل توجــه مفیــد مینمایــد‬ ‫و از حیــث ایجــاد ســمیت‪ ،‬مضــر‪.‬‬ ‫پــس نــه بدیــن اســتراتژی هــا خواهیــم‬ ‫بــود‪ ،‬چــرا کــه مخاطب مــا ماهیچه اســت‬ ‫و ســرطان را نمیخواهیــم و نیــز ســمیت را‪.‬‬ ‫یــک بازاریــاب خــوب‪ ،‬بایــد کــه اتــکا بــه‬ ‫نفــس داشــته باشــد بــدان معنــی کــه آدنو‬ ‫هــا‪ ،‬هــم وســط خــال میزننــد و هم نــه به‬ ‫ابرویــی چشــمی را کور میکنند و میشــویم‬ ‫اینکــه دیگــران پیشــرفت کننــد‪)...( .‬‬