A. i B. Strugacki Ponedilok pocynajetsia v subotu .pdf

File information


Original filename: A. i B. Strugacki - Ponedilok pocynajetsia v subotu.pdf
Title: Ponediłok poczynajeťsia w subotu
Author: Arkadij Strugaćkyj Borys Strugaćkyj

This PDF 1.4 document has been generated by PDF-XChange Office Addin / PDF-XChange Printer 2012 (5.0 build 267) [Windows 7 Ultimate x64 (Build 7601: Service Pack 1)], and has been sent on pdf-archive.com on 15/02/2017 at 10:15, from IP address 195.128.x.x. The current document download page has been viewed 2104 times.
File size: 920 KB (139 pages).
Privacy: public file


Download original PDF file


A. i B. Strugacki - Ponedilok pocynajetsia v subotu.pdf (PDF, 920 KB)


Share on social networks



Link to this file download page



Document preview


Kazka vid kazky rizny sia. Cia povis tež kazka. Napysana
vona dla «naukovciv mo odšoho viku». Razom iz turystom
Saškom Pryva ovym vy potrapyte v NDI AVO — naukovodoslidnyj instytut ariv ta ak unstva Akademiji Nauk. Tut nezvy ajnyj dyvan-translator i š uka, š o hovory , kilka Kaš ejev
Bezsmertnych i Ve yka Tajemnycia, Knyha Dol i Viddi Prorokuva , a takož bahato inšych zahadkovych re ej. A vzahali — cia
povis pro s avnych i ve ykych ludej, zachop enych naukoju.

e š o najdavniše, š o najnezrozumiliše, ce te, jak avtory možu
braty taki siužety, ziznajusia, ce vže zovsim nezbahnenno, ce
spravdi… ni, ni, zovsim ne rozumiju.
M. V. Hohol

Kazka dla naukovych spivrobitnykiv mo odšoho viku
Horyzonty fantastyky

Perek ad z rosij koji Anatolija Sahana
Za zahalnoju redakcijeju Borysa Š avur koho

ytel: Dity, zapyši re ennia: «Ryba sydi a na derevi».
: A chiba ryby sydia na derevach?
ytel: Nu… Ce bu a boževilna ryba.
Škilnyj anekdot

Ja nab yžavsia do miscia pryzna ennia. Navko o mene, tula
do samoji dorohy, zeeniv lis, inko y postupaju
miscem halavynam, š o poros y žovtoju osokoju. Sonce zachody o vže kotru hodynu, vse nijak ne moh o zajty i vysi o ny ko nad horyzontom.
Mašyna koty asia vu koju dorohoju, posypanoju chrustkym gravijem. Ve yke kaminnia ja
puskav pid ko eso, i š orazu v bagažnyku briazka y j torochkoti y porožni kanistry.
Pravoru iz lisu vyjš y dvoje, stupy y na uzbi ia i zupyny ysia, dyvla
u mij bik.
Odyn iz nych pidniav ruku. Ja skynuv gaz, aby rozdyvytysia jich. Ce bu y, jak meni zda osia, mys yvci, mo odi ludy, mož yvo, trochy starši za mene. Jichni ob
ia spodoba ysia
meni, i ja zupynyvsia. Toj, chto pidnimav ruku, zasunuv u mašynu smahlave horbonose
ob
ia i zapytav, posmichaju :
— Vy nas ne pidkynete do So ovcia?
Druhyj, z rudoju borodoju i bez vusiv, tež usmichavsia, vyzyraju y erez joho p e.
Bezpere no, ce bu y pryjemni ludy.
— Harazd, sidajte, — skazav ja. — Odyn upered, druhyj nazad, bo v mene tam barach o na zadniomu sydinni.
— B ahodijnyku! — vtišyvsia horbonosyj, zniav z p a rušnyciu i siv poriad zi mnoju.
Boroda , nerišu e zazyraju y u zadni dverciata, skazav:
— A možna ja tut triše ky toho?..
Ja perehnuvsia erez spynku i dopomih jomu roz ystyty misce, zajniate spalnym
miškom i zhornutym nametom. Vin delikatno vsivsia, postavyvšy rušnyciu pomiž kolin.
— Dverciata prykryjte š ilniše, — skazav ja.
Vse jš o, jak zvy ajno. Mašyna rušy a. Horbonosyj povernuvsia nazad i žvavo zahovoryv pro te, š o zna no pryjemniše jichaty ehkovykom, niž ity pišky. Boroda nevyrazno
pohodžuvavsia i vse hrymav ta j hrymav dverciatamy. «P aš pidberi , — poradyv ja, dyvla
na nioho u dzerka o zadnioho ohladu. — U vas p aš pryš emy o». Chvy yn erez
pja use narešti vbu osia. Ja zapytav: «Do So ovcia ki ometriv desia ?» — «Tak, — vidpoviv horbonosyj. — Abo trišky bilše. Doroha, š opravda, pohana — dla vantaživok». — «Doroha ci kom prystojna, — zapere yv ja. — Meni obicia y, š o ja vzahali ne projidu». —
«Cijeju dorohoju navi voseny možna projichaty». — «Tut — mož yvo, a ot vid Korobcia
— gruntova». — «Cioho roku lito suche, vse pidsoch o». — «Pid Zatonniu, kažu , doš i»,
— zauvažyv boroda na zadniomu sydinni. «Chto ce kaže?» — zapytav horbonosyj. «Merlin kaže». Vony omu zasmija . Ja vytiahnuv cyharky, zakuryv i zaproponuvav jim. «Fabryka K ary Cetkin, — skazav horbonosyj, rozhladaju y pa ku. — Vy iz eningrada?» —
«Tak». — «Podorožujete?» — «Podorožuju, — pohodyvsiaja. — A vy miscevi?» — «Korinni», — skazav horbonosyj. «Ja z Murman ka, — povidomyv boroda . «Dla eningrada,
mabu , š o So ove , š o Murman k — odnakovo: Pivni », — skazav horbonosyj. «Ni,

omu ž», — zapere yv ja vvi yvo. «U So ovci budete zupyniatysia?» — zapytav horbonosyj. «Avžež, — vidkazav ja. — Ja do So ovcia j idu». — «U vas tam ridni y znajomi?» —
«Ni, — skazav ja. — Prosto za ekaju na ch opciv. Vony jdu berehom, a So ove u nas —
misce zustri i».
Poperedu ja poba yv ve ykyj nasyp kaminnia, pryhalmuvav i skazav: «Trymajtesia
micniše». Mašyna zatrusy
i zastryba a. Horbonosyj vdaryv nis ob stvo rušnyci. Motor
reviv, kaminnia by o u dnyš e. «Bidna mašyna», — skazav horbonosyj. «Š o porobyš…» —
vidkazav ja. «Ne kožen pojichav by takoju dorohoju na svojij mašyni». — «Ja by pojichav»,
— vidkazav ja. Nasyp skin yvsia. «A, to ce ne vaša mašyna», — zdohadavsia horbonosyj.
«Nu zvidky v mene mašyna! Ce prokat». — «Zrozumi o», — skazav horbonosyj, jak meni
zda osia, roz arovano. Ja vid uv sebe obraženym. «A jakyj sens kupuvaty mašynu, š ob
kataty po asfalti? Tam, de asfalt, ni oho cikavoho, a de cikavo, tam nemaje asfaltu». —
«Tak, zvy ajno», — vvi yvo pohodyvsia horbonosyj. «Nerozumno, jak na mene, robyty z
mašyny ido a», — zajavyv ja. «Nerozumno, — pohodyvsia boroda . — A e ne vsi tak dumaju ». My pohovory y pro mašyny i dijš y vysnovku, š o jakš o vže kupuvaty š , to
«GAZ-69», vsiudychid, a e jich, na žal, ne prodaju . Potim horbonosyj zapytav: «A de vy
praciujete?» Ja vidpoviv. «Ko osalno! — vyhuknuv horbonosyj. — Programist! Nam potriben same programist. S uchajte, kydajte vaš instytut i jdi do nas!» — «A š o u vas je?»
— «Š o u nas je?» — zapytav horbonosyj, povertaju . «A dan-3», — vidkazav boroda .
«Rozkišna mašyna, — skazav ja. — I dobre praciuje?» — «Ta jak vam skazaty…» — «Zrozumi o», — skazav ja. «V asne, jiji š e ne na ahody y, — skazav boroda . — Za yšajtesia u
nas, na ahodyte…» — «A perevedennia my vam myttiu organizujemo», — dodav horbonosyj. «A ym vy zajmajetesia?» — pocikavyvsia ja. «Jak i vsia nauka, — vidpoviv horbonosyj. — Š astiam lud kym». — «Zrozumi o, — skazav ja. — Š
iz kosmosom?» — «I z
kosmosom tež», — pohodyvsia horbonosyj. «Dobra dobuvšy, kraš oho ne šukaj», — vidkazav ja. «Sto ycia i prystojna p atnia», — movyv boroda neho osno, a e ja po uv. «Ne
treba, — skazav ja. — Ne treba miriaty hrošyma». — «Ta ni, ja požartuvav», — vypravdovuvavsia boroda . «Ce vin tak žartuje, — pojasnyv horbonosyj. — Cikaviše, niž u nas,
vam nide ne bude». — « omu vy tak hadajete?» — «Vpevnenyj». — «A ja ne vpevnenyj».
Horbonosyj posmichnuvsia. «My š e pohovorymo na ciu temu, — poobiciav vin. — Vy
dovho probudete v So ovci?» — «Dva dni maxymum». — «Ot na druhyj de i pohovorymo». Boroda zajavyv: «Osobysto ja vba aju v ciomu dolu — jš y lisom i zustri y programista. Meni zdaje sia, š o vy pryre eni». — «Vam spravdi tak potriben programist?» —
zapytav ja. «Nam kon e potriben programist». — «Ja pohovoriu z ch opciamy, — poobiciav ja. — Ja znaju nevdovo enych». — «Nam potriben ne kožen programist, — skazav
horbonosyj. — Programisty — narod deficytnyj, rozžyri y, a nam potriben neba uvanyj».
— «Tak, ce sk adniše», — pohodyvsia ja. Horbonosyj vziavsia zahynaty palci: «Nam potriben programist: a — neba uvanyj, be — dobrovo , ce — š oby pohodyvsia žyty v hurtožytku…» — «De, — pidchopyv boroda , — na sto dvadcia karbovanciv». — «A jak z
pryvodu kry ? — zapytav ja. — y, skažimo, siajva navko o ho ovy? Odyn na tysia u!»
— «A nam usioho odyn i potriben», — skazav horbonosyj. «A jakš o jich usioho devjatsot?» — «Zhodni na devja desiatych».
Lis rozstupyvsia, my perejicha y erez mist i pokoty y pomiž kartoplanymy polamy.
«Devjata hodyna, — skazav horbonosyj. — De vy zbyrajete no uvaty?» — «U mašyni pereno uju. Magazyny u vas do kotroji hodyny praciuju ?» — «Magazyny v nas uže za yneni», — skazav horbonosyj. «Možna v hurtožytku, — pidkazav boroda . — U mene v
kimnati vilne ližko». — «Do hurtožytku ne pidjideš», — vidkazav horbonosyj zamys eno.
«Tak, mabu », — pohodyvsia boroda i omu zasmijavsia. «Mašynu možna postavyty bila

miliciji», — zaproponuvav horbonosyj. «Ta ce durnycia, — skazav boroda . — Ja p etu
durnyci, a ty za mnoju slidom. Jak že vin u hurtožytok zajde?» — «T-tak, ort, — skazav
horbonosyj. — Spravdi, de ne popraciuješ — zabuvaješ pro vsi ci štuky». — «A može,
transgresuvaty joho?» — «Nu-nu, — zasumnivavsia horbonosyj. — Ce tobi ne dyvan. A ty
ne Kristobal Junta, ta j ja tež…».
— Ta vy ne chvylujtesia, — vtrutyvsia ja. — Pereno uju v mašyni, ne vperše.
Meni raptom strašenno zachoti
pospaty na prostyrad ach. Ja vže otyry no i spav
u spalnomu mišku.
— S uchaj, — skazav horbonosyj, — cho-cho. Chatnakurniž!
— Pravylno! — vyhuknuv boroda . — Na ukomorja joho!
— Jij-bohu, ja pereno uju v mašyni, — po av bu o ja.
— Vy pereno ujete v budynku, — skazav horbonosyj, — na vidnosno ystij bi yzni.
Musymo ž my vam jako viddia yty…
— Ne pchaty ž vam pja karbovanciv, — movyv boroda .
My zajicha y v misto. Potiah ysia starožytni micni parkany, masyvni zruby z ve eten kych po orni ych ko od, nešyrokymy viknamy, ri enoju yštvoju, derevjanymy
pivnykamy na dachach. Trapy
kilka brudnych cehlanych zabudov iz zaliznymy dveryma, vyhlad jakych vyk ykav u mojij pamjati napivznajome s ovo « abaz». Vu ycia bu a
priama j šyroka i nazyva asia prospektom Myru. Poperedu, b yž e do centru, vydni ysia
dvopoverchovi š akob okovi budynky z vidkrytymy skverykamy.
— Nastupnyj provu ok pravoru , — skazav horbonosyj.
Ja uvimknuv pokaž yk povorotu, pryhalmuvav i povernuv pravoru . Doroha tut zaros a travoju, a e bila jakoji chvirtky stojav, prytknuvšy , nove kyj «Zaporože ». Nomery
budynkiv vysi y nad vori my, i cyfry bu y
pomitni na ržavij blasi vyvisok. Provu ok nazyvavsia vyton eno: «Vu . ukomorja». Vin buv nešyrokyj i zatysnutyj miž važkymy starovynnymy parkanamy, postav enymy, mabu , š e za tych asiv, ko y tut švendia y šved ki
ta norve ka piraty.
— Stop, — skazav horbonosyj. Ja zahalmuvav, i vin znovu vdaryvsia nosom ob stvo
rušnyci. —
Teper tak, — skazav vin, potyraju y nis. — Vy mene za ekajte, a ja zaraz pidu i vse
adnaju.
— Da ebi, ne varto, — poprosyv ja vostannie.
— Žodnych ba ok. Vo odiu, trymaj joho na mušci.
Horbonosyj vyliz iz mašyny i, nahnuvšy , protysnuvsia u vuze ku chvirtku. Za vyso ennym sirym parkanom zachovavsia budynok. Vorota bu y he fenomenalni, jak u parovoznomu depo, na iržavych zaliznych petlach iz pud vahoju. Ja vraženo ytav vyvisky.
Jich bu o try. Na livij stu ci stroho b yš a tovstym sk om synia solidna vyviska zi sribnymy literamy:
NDI AVO
chata na kuria ych nohach
pamjatnyk so ove koji starožytnosti

Na pravij stu ci zverchu vysi a iržava blašana tab ka: «Vu . ukomorja, bud.
13,
N. K. Horyny », a popid neju krasuvavsia šmatok fanery z napysom orny om koso-kryvo:
Kit ne praciuje
Administracija

— Jakyj KIT? — zapytav ja. — Komitet Inozemnoji Techniky?
Boroda chychyknuv.
— Vy, ho ovne, ne chvylujtesia, — skazav vin. — Tut u nas kumedno, a e vse bude
harazd.
Ja vyjšov iz mašyny i vziavsia protyraty vitrove sk o. Nad ho ovoju v mene raptom
zavovtuzy ysia. Ja pohlanuv. Na brami vmoš uvavsia, pry aštovuju
zru niše, ve eten kyj — ja takych niko y ne ba yv — orno-siryj, iz pasmuhamy, kit. Vsivšy , vin syto i
bajduže podyvyvsia na mene žovtymy o yma.
«Ky -ky -ky », — skazav ja mašynalno.
Kit vvi yvo i cho odno rozziavyv zubastu paš eku, vyverhnuv syp yj hor ovyj zvuk,
a potim vidvernuvsia i po av dyvytysia vseredynu dvoru. Zvidtila, iz-za parkana, ho os horbonosoho promovyv:
— Vasylu, druže mij, dozvolte vas poturbuvaty.
Zavyš a zasuvka. Kit pidvivsia j bezšumno znyk u dvori. Vorota važko zahojda ysia,
do ynu o žach yve skrypinnia i triš annia, i liva po ovyna dverej povilno vid yny asia.
Zjavy osia ervone vid napruhy ob
ia horbonosoho.
— Dobrodiju! — pohukav vin. — Zajiždžajte!
Ja povernuvsia v mašynu i povilno zajichav u dvir.
Podvirja bu o yma e, u h ybyni stoja a chata z tovstych ko od, a pered chatoju veavsia pryzemkuvatyj neochopnyj dub, šyrokyj, kremeznyj, z hustoju kronoju, jaka zatula a dach. Vid vorit do chaty, ohynaju y dub, iš a dorižka, vyk adena kamjanymy p ytamy. Pravoru vid dorižky buv horod, a livoru , posered halavy, vyso iv ko odiaznyj zrub
iz korboju, ornyj vid davnosti ta vkrytyj mochom.
Ja postavyv mašynu obi , vymknuv dvyhun i vyliz. Boroda Vo odia tež vyliz i, prytu yvšy rušnyciu do bortu, vziavsia prypasovuvaty riukzak.
— O vy i vdoma, — skazav vin.
Horbonosyj zi skrypom i triskotom za yniav
vorota, ja ž, po uvaju
dovoli nijakovo, ozyravsia, ne znaju y, de sebe prytu yty.
— A ot i hospodynia! — vyhuknuv boroda . — Jak zdorovja ko vaše, bezcinna Najino serde ko Kyjivpo!?
Hospodyni bu o, mabu , poza sto. Vona jš a do nas povilno, spyraju
na su kuvatu
pa yciu, vo
y nohy u valankach iz ka ošamy. Ob
ia v neji bu o temno-kory neve;
iz sucilnoji masy zmorš ok vypynavsia napered i donyzu nis, kryvyj i hostryj, na e jatahan,
a o i bu y blidi, miani, nemovby zakryti bilmamy.
— Zdrastuj, zdrastuj, onu ku, — promovy a vona nespodivano hu nym basom. —
Otže, ce j bude novyj programist? Zdrastuj, ho ube, askavo prosymo!..
Ja vk onyvsia, rozumiju y, š o slid pomov uvaty. Babcyna ho ova poverch ornoji
puchovoji chustky, zavjazanoji popid pidboriddiam, bu a vkryta vese koju kapronovoju
chustynkoju z barvystymy zobraženniamy Atomiümu i z napysamy na riznych movach:
«Mižnarodna vystavka u Briusseli». Na pidboriddi ta pid nosom styr a ride ka syva š etyna. Odiahnuta bu a babka u vatianu kamizelku i orne sukniane p attia.
— Takym ot ynom, Najino Kyjivno! — skazav horbonosyj, pidchodia y i vytyraju y
z do
iržu. — Treba našoho novoho spivrobitnyka pry aštuvaty na dvi no i. Dozvolte vam
vidrekomenduvaty… m-m-m…
— A ne treba, — vidkaza a stara, pylno mene rozdyvlaju . — Sama ba u. Pryva ov
exandr Ivanovy , odna tysia a trydcia vo myj,
ovi yj, rosijanyn, en V XM, nema,
nema, u asti ne brav, ne buv, ne maje, a bude tobi, a maznyj, da eka doroha ta interes u

kazennomu domi, a bojatysia tobi, diämantovyj, potribno
ovika rudoho, ychoho, a pozo oty ru ku, jachontovyj…
— Hchm! — hu no perebyv horbonosyj, i babka zatnu asia. Zapa a nijakova
mov anka.
— Možete k ykaty prosto Saškom… — vy avyv ja iz sebe zazda ehi hotovu frazu.
— I de ž ja joho pok adu? — pocikavy asia babka.
— U zapasnyku, zvy ajno, — deš o rozdratovano skazav horbonosyj.
— A vidpovidatyme chto?
— Najino Kyjivno!.. — rozkotysto, jak provincijnyj tragik, revonuv horbonosyj, schopyv staru pid ruku ta povolik do chaty. Bu o uty, jak vony spere aju sia: «Ta ž my domovy !..» — «…A jakš o vin š
svysne?..» — «Ta tychiše vy! Ce ž programist, rozumijete? Komsomo ! V enyj!..» — «A jakš o vin cykaty bude?..»
Ja rozhub eno povernuvsia do Vo odi. Vo odia chychotiv.
— Nezru no jako , — skazav ja.
— Ne chvylujtesia — vse bude dobre…
Vin chotiv skazaty š e š , až raptom babka dyko zavo a: «A dyvan-to, dyvan!..»
Ja zdryhnuvsia i skazav:
— Znajete, ja, napevne, pojidu, ha?
— Ne može buty j movy! — rišu e skazav Vo odia. — Use v aštuje sia. Prosto babci
potribna mzda, a u nas z Romanom nemaje hotivky.
— Ja zap u, — skazav ja. Teper meni duže choti osia pojichaty: nenavydžu ocych
tak zvanych žytej kych kolizij.
Vo odia zavertiv ho ovoju.
— Ta š o vy. O vin uže jde. Vse harazd.
Horbonosyj Roman pidijšov do nas, uziav mene za ruku i skazav:
— Nu, vse v adna osia. Chodimo.
— ujete, nezru no jako , — skazav ja. — Vona zreštoju ne zobovjazana…
e my vže jš y do chaty.
— Zobovjazana, zobovjazana, — pryba akuvav Roman.
Omynuvšy dub, my pidijš y do zadnioho ganku. Roman štovchnuv obbyti dermantynom dveri, i my opyny
u peredpokoji, prostoromu i ystomu, a e pohano osvit enomu.
Stara eka a nas, sk avšy ruky na žyvoti ta zcipyvšy huby. Poba yvšy nas, vona mstyvo
probasy a:
— A rozpyso ku š ob zaraz že!.. Tak, movlav, i tak: pryjniav, movlav, te-to j te-to vid
takoji-ot, kotra zda a vyš evkazane nyž epidpysanomu…
Roman tyche ko zaskyh yv, i my uvijš y do vidvedenoji meni kimnaty. Ce bu o procho odne prymiš ennia z odnym viknom, zavišenym sytcevoju firankoju. Roman skazav
napruženym ho osom:
— V aštovujte i bu te jak udoma.
Stara z peredpokoju nehajno ž revnyvo pocikavy :
— A zubom vony ne cykaju ?
Roman, ne ozyraju , riavknuv:
— Ne cykaju ! Kažu vam — zubiv nemaje.
— Todi chodimo, rozpyso ku napyšemo…
Roman zviv brovy, zakotyv o i, vyškiryv zuby i strusyv ho ovoju, a e vse ž vyjšov. Ja
rozzyrnuvsia. Mebliv u kimnati bu o nebahato. Bila vikna stojav masyvnyj sti , nakrytyj
vetchoju siroju skatertynoju z kytyciamy, pered sto om — chytkyj taburet. Bila ho oji derevjanoji stiny prytu yvsia šyro eznyj dyvan, na druhij stini, zak ejenij riznokalibernymy

špa eramy, bu a viša ka z jakymo drantiam (vatnyky, oblizli šuby, obidrani kepky ta
vušanky). U kimnatu, siaju y svižoju pobi koju, zachody a ve yka rosij ka pi , a navproty
v kutku vysi o ve yke tumanne dzerka o v oblizlij rami. Pid oha bu a vyškriabana i vkryta
smuhastymy posti kamy.
Za stinoju buboni y u dva ho osy: stara basy a na odnij noti, Romaniv ho os pidvyš uvavsia i znyžuvavsia. «Skatertyna, inventarnyj nomer dvisti sorok pja …» — «Vy š e kožnu
mostynu zapyši !..» — «Sti obidnij…» — «Pi vy takož zapyšete?..» — «Poriadok potriben… Dyvan…»
Ja pidijšov do vikna i vidsmyknuv firanku. Za viknom buv dub, bilše ni oho ne bu o
vydno. Ja po av dyvytysia na dub. Ce bu o, vo evy , duže
davnie derevo. Kora na niomu bu a sira i jaka mertva, a strachit yve korinnia, š o
povy azy o iz zemli, bu o vkryte ervonym i bi ym yšajnykom. «Š e dub zapyši !» — skazav za stinoju Roman. Na pidvikonni eža a puchka zasmalciovana knyha, ja bezdumno
pohortav jiji, vidijšov vid vikna i siv na dyvan. I meni odrazu ž zachoti osia spaty. Ja podumav, š o viv siohodni mašynu otyrnadcia hodyn, š o ne vartuva o, mabu , tak pospišaty,
o spyna v mene bo , a v ho ovi vse p utaje sia, š o pluvaty meni vrešti-rešt na ciu zanudnu staru, i švydše b use zakin
i možna bu o by lahty j zasnuty…
— Nu ot, — skazav Roman, zjavlaju
na porozi. — Formalnosti zakin eno. — Vin
pomachav rukoju z roz epirenymy palciamy, vymaš enymy orny om. — Naši pal yky
stomy : my pysa y, my trudy … Lahajte spaty. My jdemo, a vy spokijno lahajete spaty.
o vy zavtra robyte?
— ekaju, — mlavo vidpoviv ja.
— De?
— Tut. I bila poštamtu.
— Zavtra vy, mabu , š e ne pojidete?
— Zavtra navriad… Skoriš za vse — pislazavtra.
— Todi my š e poba ymo . Naša lubov poperedu. — Vin usmichnuvsia, machnuv
rukoju i vyjšov. Ja linyvo podumav, š o treba bu o b joho provesty j poproš atysia z Vo odeju, i lig. Do kimnaty vidrazu zajš a stara. Ja vstav. Stara jakyj as pylno dyvy asia na
mene.
— Boju ja, lubyj, š o ty zubom cykaty budeš, — tryvožno skaza a vona.
— Ne budu ja cykaty, — movyv ja stom eno. — Ja spaty budu.
— I lahaj, i spy… Hrošyky tilky ot zap aty i spy…
Ja poliz do zadnioji kyšeni po hamane .
— Skilky z mene?
Stara pidve a o i do steli.
— Karbovane pok ademo za prymiš ennia… Pjatdesiat kopije ok za postilnu biyznu — moja vona, ne kazenna. Za dvi no i vychody try karbovanci… A skilky vid š edrot
nakyneš — za k opoty, zna , — ja vže j ne znaju…
Ja prostiahnuv jij pjatirku.
— Vid š edrot poky karbovane , — skazav ja. — A tam vydno bude.
Stara žvavo schopy a hroši i vyjš a, bormo

pro zda u. Ne bu o jiji dosy
dovho, i ja vže chotiv machnuty rukoju i na zda u, i na bi yznu, a e vona povernu
i vya na sti žmeniu brudnych midiakiv.
— O tobi j zda a, soko yku, — skaza a vona. — Rivno karbovan yk, možeš i ne pereli uvaty.
— Ne budu pereli uvaty, — skazav ja. — Jak z bi yznoju?
— Zaraz postelu. Ty vyjdy na dvir, prohulajsia, a ja postelu.

Ja vyjšov, na chodu vytiahuju y cyharky. Sonce, narešti, si o, i nasta a bi a ni . De
havka y sobaky. Ja prysiv pid dubom na vros u v zemlu
avku, zakuryv i po av dyvytysia na blide bezzoriane nebo. Zvidky ne utno zjavyvsia
kit, zyrknuv na mene f uorescijuju ymy o yma, potim švyde ko vykarabkavsia na dub i
ez u temnomu ysti. Ja vidrazu zabuv pro nioho i zdryhnuvsia, ko y vin zavovtuzyvsia de
nahori. Na ho ovu meni posypa
smittia. «Š ob tebe…» — skazav ja vho os i stav obtrušuvatysia. Spaty choti osia strašenno. Z domu vyjš a stara i, ne pomi aju y mene, posunu a
do ko odiazia. Ja zrozumiv ce tak, š o ližko hotove, i povernuvsia do kimnaty.
Prykra babka poste a meni na pid ozi. A dzu ky, podumav ja, zamknuv dveri na
klamku, peretiahnuv postil na dyvan i vziavsia rozdiahatysia. Sutinkove svit o pada o z
vikna, na dubi šumno vovtuzyvsia kit. Ja povertiv ho ovoju, vytripuju y z vo ossia smittia.
Dyvne ce bu o smittia, nespodivane: zdorovenna sucha rybja a uska. Ko oty uvi sni bude,
podumav ja, upav na podušku i vidrazu zasnuv.


Related documents


a i b strugacki ponedilok pocynajetsia v subotu
a i b strugacki ponedilok poczynajetsia w subotu
a i b strugacki maluk
altov obpaliujucyj rozum
a i b strugacki chlopec iz pekla
avramenko nebo povne zirok

Link to this page


Permanent link

Use the permanent link to the download page to share your document on Facebook, Twitter, LinkedIn, or directly with a contact by e-Mail, Messenger, Whatsapp, Line..

Short link

Use the short link to share your document on Twitter or by text message (SMS)

HTML Code

Copy the following HTML code to share your document on a Website or Blog

QR Code

QR Code link to PDF file A. i B. Strugacki - Ponedilok pocynajetsia v subotu.pdf