Avramenko Nebo povne zirok .pdf

File information


Original filename: Avramenko - Nebo povne zirok.pdf
Title: Nebo, povne zirok
Author: Oleh Avramenko

This PDF 1.4 document has been generated by PDF-XChange Office Addin / PDF-XChange Printer 2012 (5.0 build 267) [Windows 7 Ultimate x64 (Build 7601: Service Pack 1)], and has been sent on pdf-archive.com on 15/02/2017 at 09:21, from IP address 195.128.x.x. The current document download page has been viewed 403 times.
File size: 1.2 MB (152 pages).
Privacy: public file


Download original PDF file


Avramenko - Nebo povne zirok.pdf (PDF, 1.2 MB)


Share on social networks



Link to this file download page



Document preview


Roman

«KOMPAS» ~ 2013
Kapitan
Zorianoho
Flotu
Erik
Ma strem i joho peršyj pomi nyk O ha Krasnova do ekalysia narešti popovnennia v komandi — na zorelit «Kardif» prybuly troje junych vypusknykiv Zorianoji školy. Jich
peršyj rejs ti ky po ynaje sia, koly «Kardif»
vyjavliaje drejfuju yj v prostori «Kov eh» —
odyn z dvoch legendarnych zoreliotiv, vidpravlenych š e otyry stolittia tomu z
peršymy kolonistamy na bortu i bezslidno
znyklych nezabarom pislia zapusku. Pasažyry jak i raniše žyvi, cho a i perebuvaju
v anabiözi. Možlyvo, vdas sia znajty i vriatuvaty i druhyj korabe , š o spriamovuvavsia
do tajemny oji systemy 519-oji Stri cia?..

Ja vže j zabuv, jake nebo na Marsi — brudno-synie, majže sire, vkryte žovtavymy
perystymy chmaramy. Ja vidvyknuv vid tutešnioho rozridženoho povitria, suchoho koliu oho vitru i žorstokoho cholodu, š o projmav až do samych kistok. Ale najnepryjemnišym buv vsiudysuš yj marsiän kyj pisok, jakyj myttiu zabyvsia pid odiah i zarypiv u
mene na zubach, š ojno ja vyjšov nazovni erez pasažyr kyj liuk šatla j zrobyv ki ka
krokiv unyz po trapu.
Mars zalyšavsia Marsom — suvoroju, nepryjaznoju planetoju. Za pja stori teraformuvannia joho vdalosia prystosuvaty do liud koho žyttia, ale peretvoryty na kvitu yj, blahodatnyj svit vyjavylosia ne do snahy. V rezu tati vyjšla taka sobi sumiš Sybiru, Sachary j Himalaj koho vysokohirja.
Slidom za mnoju po trapu spustylasia Krasnova. Jiji strunku posta š no ohortav
uteplenyj kite z elektronahrivom, tomu, na vidminu vid mene, odiahnenoho v zvy ajnyj
mundyr, vona po uvalasia cilkom komfortno na cholodnomu marsiän komu vitri. My
razom dyvylysia na nevelykyj bilyj gravikar z šyrokoju zelenoju smuhoju vzdovž korpusu, š o same vid alyv vid budivli kosmoportu i švydko pom av nad litnym polem,
priamuju y v naš bik.
Ja zhadav toj de , koly na takomu ž ški nomu kari (a može, j na ciomu samomu)
mene, otyrnadciatyri noho chlop ka, pidvezly do orbita noho šatla j predstavyly kapitanovi korablia «Amsterdam» Gi jermo Lopesu — mojemu peršomu komandyrovi. Pid
joho orudoju ja proslužyv do dvadciaty rokiv, potim Lopes perevivsia v Doslidny kyj Departament, i kapitanom «Amsterdama» stav staršyj pomi nyk Berežnyj, a ja posiv joho
misce druhoho pilota i starpoma. Vtim, na cij posadi ja probuv nedovho, lyše try z polovynoju roky, pislia oho zdijsnyv erhovyj karjernyj strybok i otrymav pid svoje komanduvannia korabe «Kardif». I o teper nastala moja erha pryjmaty nova kiv.
— Pjatnadcia rokiv ne bula na Marsi, — zadumlyvo promovyla Krasnova. — Vidkoly zakin yla školu. A ty, kep?
— Trynadcia , — vidpoviv ja. — Takož pislia školy. I nikoly ne chotiv povernutysia.
My obminialysia rozumiju ymy pohliadamy. Malo chto z vypusknykiv Marsiän koji Zorianoji Školy mav tepli y bodaj nosta gi ni po uttia do svojeji a ma-mater. Sim
rokiv nav annia v nij buly až nijak ne najkraš oju poroju našoho žyttia. Škola vidibrala
v nas dytynstvo, i cioho my jij vyba yty ne mohly. Ta ce zovsim ne ozna aje, š o my
škoduvaly pro mynule. Jakby možna bulo povernuty as nazad i zanovo prožyty ški ni
roky, to osobysto ja zalyšyv by vse jak je. Inši, hadaju, v ynyly b tak samo.
Gravikar zupynyvsia, i z nioho vyjšlo troje pidlitkiv u kadet kych formach — dva
chlopcia ta div yna; v rukach vony trymaly valizy z osobystymy re amy. A suprovodžuvav jich, na mij prevelykyj podyv, toj samyj kapitan Lopes. Pislia joho perechodu v
Doslidny kyj Departament (abo, skoro eno, Dosdep) my bi še ne zustri alysia: «Amsterdam» perevely na najdovšyj koloniä nyj maršrut, do planety Esperansa, a Lopes misiaciamy propadav u dalekych expedycijach, i tak uže sklalosia, š o naši šliachy žodnoho
razu ne peretnuly . Zate, jak i raniše, v informacijnych merežach Zemli ta inšych planet
reguliarno zjavlialysia joho novi statti z astro zyky. Pry omu osoblyvo šukaty ne dovodylosia — vsi providni universytety neodminno vnosyly jich do svojich katalogiv
najvažlyvišych novynok. Kapitan Lopes buv ne lyše astronavtom, ale j znanym naukovcem.
Mene vrazylo, jak sy no vin postariv za ci roky — joho posta vtratyla kolyšniu
vypravku, nabula ohriadnosti, obly ia vkrylosia hustym merežyvom zmoršok, a z-pid
formenoho kašketa vybyvalosia he uže syve volossia. I vin bi še ne buv kapitanom —
na joho pohonach vyblyskuvaly admira ki zirky.

Pislia obminu pryvitanniamy, Lopes skazav:
— O , kapitane Ma strom, pryviv vam popovnennia. Prošu liubyty j šanuvaty. —
Vidtak povernuvsia do svojich pidopi nych, jaki z bojazkoju cikavistiu pozyraly na nas
z Krasnovoju. — Nu š o ž, kadety, vaše nav annia zakin ylosia, teper po ynaje sia
služba. Hidno nesi vysoke zvannia… — Lopes zamovk i prokašliavsia. — Et! Do bisa
vsi ci promovy. Idi , chlopjata. Š asty vam.
Myttiu zdohadavšy , š o admiral cho e pohovoryty zi mnoju, Krasnova zaprosyla
nova kiv projty do šatla. Vony staranno vidsaliutuvaly nam i slidom za mojim staršym
pomi nykom pidnialysia po trapu do pasažyr koho liuka.
Lopes proviv jich sumovytym pohliadom, u jakomu vyrazno vid uvalasia zazdris
starosti do junosti. Potim znovu podyvyvsia na mene.
— Radyj našij zustri i, Eriku. Jak tam u tebe, vse harazd?
— Hrich narikaty, — vidpoviv ja. — Jak ba yte, vže komanduju korablem.
Admiral kyvnuv:
— Ja buv duže hordyj za tebe, koly ty stav kapitanom. Ne zdyvuju , jakš o š e do
trydciatyri ia oderžyš druhyj rang.
Ja nedbalo stenuv ple yma.
— Zvannia dlia mene ne holovne. Ja chotiv by perevestysia v Dosdep. Uže zonduvav grunt z pryvodu novoho krejsera, diznavavsia, y je sens podavaty raport pislia ohološennia pro nabir ekipažu. Ale v štabi mene vidradyly. Skazaly, š o moju kandydaturu
navi ne rozhliadatymu . Movliav, ja š e maju nabratysia dosvidu.
— I ce spravdi tak, — skazav Lopes. — Ty z molodych ta rannich, prote spravžnij
dosvid use-taky prychody z rokamy. A komanduvaty doslidny kym korablem — velyka
vidpovida nis . Jakby ty buv prosto druhym pilotom, nijakych problem z perevedenniam
ne vynyklo b — u na stva ty na harnomu rachunku. Ale ž ty ne pohodyšsia na ponyžennia v posadi, pravda?
— Zvy ajno, ne pohodžusia, — pidtverdyv ja. — Jako uže zvyk buty kapitanom.
Do cioho duže švydko zvykaješ.
— Otož-to j vono. Tomu nabery terpinnia j ekaj na svij šans. V seredniomu š opivtora roku v Dosdepi zvi niaje sia odna kapitan ka posada. Tobi lyše dvadcia sim,
asu poperedu bahato. Tvoja karjera ti ky po ynaje sia. — Vin mymovoli zitchnuv.
A ja zapiznilo zbahnuv, š o z moho boku bulo ne nadto taktovno zavodyty rozmovu
pro Departament. Komu-komu, a Lopesovi š e zamolodu bula vidkryta doroha do ne yslennych lav astronavtiv-doslidnykiv, prote erez simejni obstavyny vin majže vsiu svoju
karjeru proslužyv na vantažnych korabliach. Jomu bulo devjatnadcia , koly vin oženyvsia na div yni z Taury — najblyž oji do Zemli zorianoji koloniji, a za dva roky po
tomu vona potrapyla v avariju j na vse žyttia stala invalidom. Lopes liubyv jiji j kynuty
ne mih, a perechid u Dosdep ozna av by joho tryvali bahatomisia ni vidlu ky. Tak vin
protiahom otyrioch desiatyli i litav miž Zemleju j Tauroju — speršu druhym pilotom,
a potim kapitanom.
Joho družyna pomerla sim rokiv tomu, i ti ky todi Lopes stav vi nym. Na toj as
jomu vže vypovnylosia šistdesiat, zazvy aj u takomu vici v Doslidny kyj Departament
ne beru , a nadto ž na posadu kapitana, ale dlia Lopesa, vrachuvavšy joho naukovi dosiahnennia, zrobyly vyniatok. Prote, jak i slid bulo o ikuvaty, nenadovho — vže same
admira ke zvannia ozna alo, š o vin pišov z Velykoho Kosmosu…
— Nu a vy, admirale? — oberežno zapytav ja. — Davno vas… e-e… pidkosylo?
Lopes spochmurniv.
— Š e pja rokiv tomu.
— Pja rokiv? — perepytav ja zdyvovano. — A ja ni oho ne uv.
— Pro ce nichto ne znav. Ja pišov u vidstavku lyše na po atku cioho roku.
— Oho! — Ja buv vraženyj. — Dovho ž vy protrymalysia!
— Atož, dovho. Sam takoho ne ekav. Prychovuvav ce vid usich, duryv likariv —

tak chotilosia protiahty do simdesiaty… Ale ne dotiahnuv.
— Vas vykryly?
— Ni, ce bulo moje vlasne rišennia. Meni stavalo dedali važ e perenosyty tryvalyj
hiperdrajv, narešti ja zrozumiv, š o vže ne možu povnoju miroju vykonuvaty kapitan ki
obovjazky, tomu napysav raport. Prykynuvsia, niby v mene š ojno po alasia druha stadija, i v medkomisiji meni poviryly. Zovsim zvi niatysia zi služby š e ne chotiv, prote
dlia vyprobuva a buv uže zastaryj, a štabna posada mene ne pryvabliuvala, tomu pišov
instruktorom do školy — korotki polioty dlia mene poky ne problema.
— I jak ce, buty v ytelem u našij školi? — pocikavyvsia ja.
— Važko, — ziznavsia Lopes. — Nadzvy ajno važko. Niby chodyš po lezu noža.
Varto vykazaty bodaj trochy mjakosti, jak dity po ynaju vymahaty postupok, žaliju sia,
o ne vstyhaju z zavdanniamy, i v rezu tati ha muje sia ve nav nyj proces. Zajva
suvoris tež ne do dobra — todi u ni stverdžuju sia na dumci, š o takomu vyklada evi
vse odno ne dohodyš, cho jak ne starajsia… — Lopes pochytav holovoju. — Meni he ne
podobaje sia, š o my tak zavantažujemo ditej, zmušujemo jich praciuvaty z ranku do
no i, majže ne zalyšajemo jim asu dlia dozvillia — a lyše dlia vidpo ynku. Ce nepravno, nespravedlyvo… ta inakše ne možna.
Ja ce rozumiv. My vsi rozumily. Naš Zorianyj Flot i bez toho vid uvav chroni nyj
brak kadriv — i š o dali, to duž e. A kožen zajvyj rik nav annia ozna av vtratu š e
ponad sotni speciälistiv.
— Bojusia, vy nedovho protrymajete na cij roboti, — skazav ja vidverto. — Vy udovyj komandyr, harnyj nastavnyk, ale nadto dobra ta ujna liudyna dlia ški noho v ytelia.
Lopes chmyknuv.
— Hadaješ, inši vyklada i bezserde ni? Vony takož liudy, jim takož škoda ditej…
Cho a, možlyvo, ty maješ raciju. Majbutnie pokaže. Jakš o ne zmožu vtrymatysia v
školi, pidu praciuvaty v universytet, ytatymu lekciji z astro zyky. Mene, do re i, vže
zaprošuju — ale ni na Zemli, ni na Marsi ja ne zalyšu . Vyberu odnu iz zorianych kolonij… Bu -jaku, okrim Taury. — Pry ciomu v joho pohliadi promajnuv zatamovanyj bi .
— Najpevniše, Cefeju.
— V Espero-Siti tež nepohanyj universytet, — zauvažyv ja.
Vin syluvano vsmichnuvsia.
— Agituješ za svoju planetu? Ba u, ty po-spravžniomu pryvjazavsia do Esperansy.
— Tak, pryvjazavsia, — pidtverdyv ja. — Za ci sim rokiv vona stala mojim domom.
Možlyvo, ja uperedženyj, ale vvažaju jiji najkraš oju z usich kolonij.
— Tvoju dumku podiliaju ymalo našych koleg. Ja rozhliadaju Esperansu jak
odyn z možlyvych variäntiv. A to niše — jak druhyj pislia Cefeji. Prote ostato no š e ne
vyrišyv. — Z cymy slovamy vin pozyrnuv na hodynnyka. — Harazd, Eriku, meni pora.
Za desia chvylyn maju suprovodžuvaty nastupnu grupu. Chaj tobi š asty . I bu dlia
ditlachiv harnym komandyrom.
— Namahatymu buty takym, jak vy, admirale.
Koly ja pidniavsia na bort šatla, Krasnova ekala mene na vychodi zi šliuzovoji
kamery.
— Jak tam nova ky? — zapytav ja.
— Sydia tycho, mov myšeniata, — vidpovila vona z javnym neschvalenniam u holosi. — Rozhubleni j navi trochy obraženi. Admiral povivsia nepravy no — urvav naputniu promovu, ne predstavyv jich tobi jak hody sia. Ja, zvy ajno, rozumiju: vin chotiv,
ob use bulo po-prostomu, bez forma nostej, ale vony cioho ne ocinyly.
— Ne bida, — skazav ja. — Zaraz use vypravliu. A ty jdy do kabiny, zapytaj u dyspet er koji dozvil na zlit.
— Dobre, kep.

Krasnova podalasia do pilot koji kabiny, a ja promynuv tambur i vvijšov u pasažyr kyj salon. Pry mojij pojavi nova ky družno povstavaly zi svojich mis .
— Sidajte, — machnuv ja rukoju. — I možete zniaty kiteli, tut dosy teplo.
Vony dosluchaly mojeji porady. Tym asom ja vlaštuvavsia v krisli navproty i zmiriav usich trioch dopytlyvym pohliadom. Meni š e v ora nadislaly jichni dokumenty,
prote ja ne stav navi vidkryvaty fajly, bo chotiv poznajomytysia z novymy lenamy komandy osobysto. Perše vražennia — najvažlyviše, i ja ne zbyravsia psuvaty joho pid
vplyvom yjeji storonnioji dumky.
Dvoje chlopciv zovni stanovyly cilkovytu protyležnis odyn odnomu. Peršyj buv rudyj, z hrubymy rysamy obly ia, riasno vkrytoho lastovynniam, vysokyj na zrist, micnoji
statury. Druhyj — nevysokyj tenditnyj blondyn z jasno-synimy o yma j po-divo omu
vrodlyvym lycem. Vin zdavavsia nabahato molodšym za svoho rudoho tovaryša, cho a
naspravdi usim jim bulo po otyrnadcia rokiv. Š o ž do div yny, to ni ym osoblyvym
vona ne vyriznialasia — chudorliava karooka šatenka, dosy sympaty na, ale ne taka
harna, jak menšyj z chlopciv.
Ja vže zbyravsia zahovoryty do nych, koly vvimknuvsia interkom i prolunav holos
Krasnovoji:
— Kep, dyspet er ka dala dozvil na zlit.
— Ot i dobre, — skazav ja. — Pojichaly.
— Pryjniato. Po ynaju rulinnia. Gravikompensatory zadijani.
Ja vid uv, jak krislo pidi mnoju trochy prosilo, a tilo nalylosia dodatkovoju vahoju
— Krasnova vvimknula na bortu šatla štu nu gravitaciju i dovela jiji rive do standartnoji odynyci. Nova ky vidreaguvaly na ce norma no: vsi troje buly rodom z Zemli, a v
ški nomu hurtožytku dlia zemlian i vychidciv z zorianych kolonij pidtrymuvalasia zemna syla tiažinnia, š ob u ni ne vidvykaly vid norma noji gravitaciji (a z urodženych
marsiän komplektuvalysia okremi ekipaži).
V saloni po ulosia slabke hudinnia vid zapuš enych termojadernych dvyhuniv —
zvukoizoliacija nikoly ne buvaje idea noju. My etvero povernulysia do najblyž oho iliuminatora. Šatl zalyšyv stojanku i po rulivnij dorižci vyjichav na zlitnu smuhu. Pislia
korotkoho rozhonu mašyna zdijnialasia v nebo i stala strimko nabyraty vysotu. V pryncypi, my mohly b zletity j na antygravach, prote Krasnova, jak i kožen pilot, poliubliala
reaktyvnu tiahu j korystuvalasia neju za peršoji-lipšoji nahody.
— Pryblyzno erez pivhodyny prybudemo na orbita nu stanciju i zvidty perejdemo
na naš korabe , — skazav ja nova kam. — Tam, jak i naležy , predstavliu vas ekipaževi.
A poky poznajommosia. Ja kapitan tretioho rangu Ma strom, komandyr mižzorianoho
transportu «Kardif», na jakomu vy budete služyty. Maju nadiju, my nepohano spraciujemosia. — Ja zrobyv korotku pauzu j podyvyvsia na div ynu. — Teper tvoja erha.
Vona myttiu schopylasia, mov pidkynuta pružynoju, i zatorochkotila:
— Kadet Chagrivz, ser! Osnovna speciä nis — pilotuvannia j navigacija. Dodatkovi speciä nosti — informatyka ta zvjazok, systemy hiperdrajvu. Znannia mov: vi ne
volodinnia — anglij ka, ispan ka; zi slovnykom — nime ka, portuga ka, italij ka.
Ja pomorš yvsia.
— Zarady Boha, sidaj! Ne strybaj, jak kenguru. — Div yna zbenteženo prysila, i
ja, vže mjakšym tonom, zapytav: — To jak tebe zvaty?
— Kadet Chagrivz, ser. Marša Chagrivz.
— Duže mylo, Maršo, — skazav ja. — y, može, tebe kraš e nazyvaty Marsi?
— Nu… Tak, ser. Ja bi še zvykla do Marsi. Tak mene vsi nazyvaly v školi. Marsi
na Marsi… — Vona nijakovo klipnula o yma. — Ce takyj kalambur, ser. Moje imja i
planeta.
— Diakuju za pojasnennia, sam by nizaš o ne zdohadavsia, — ironi no promovyv
ja, ym vyklykav u div yny slabku, ledve pomitnu posmišku. — Otže, Marsi, š o vže ne
na Marsi. Ty musyš zatiamyty odnu ri : ja ne liubliu, koly do mene zvertaju sia «ser».

Meni bi še do vpodoby «kapitan» abo «kep». Zrozumilo?
— Tak, kapitane.
— A vam, chlopci?
— Tak, kapitane, — chorom vidpovily oboje.
— Ot i udovo. Sluchajte dali, — provadyv ja. — Vy vže ne školiari, tomu zabu te
pro ci strojovi štu ky. — Ja chotiv buv dodaty, š o takoho štybu «štu ky» buly pryzna eni
dlia toho, š ob jakomoha micniše trymaty u niv u šorach. Ale potim zhadav, š o kapitan
Lopes pro ce ne hovoryv, poky ja sam ne rozibravsia. — Zreštoju, my ne vij kovi, i ja
vymahaju vid vas prosto rozumnoji dyscypliny. A vid toho, š o vy raz po raz stavatymete
strunko, vam ne dodas sia ni rozumu, ni zna , ni dosvidu. U nas na korabli ne kazarma,
a družnyj i zlahodženyj kolektyv, možna navi skazaty, rodyna z dvanadciaty liudej —
teper, razom z vamy, bude pjatnadcia . Pevna ri , my pidporiadkovujemosia statutovi j
dotrymujemosia subordynaciji — prote bez zajvych forma nostej. U pozaslužbovyj as
vaši starši kolegy zazvy aj nazyvatymu vas na imja, a pid as vachty vžyvatymu
prizvyš e. Vy zvertajtesia do nych za zvanniam y posadoju, ne dodaju y «ser», «mem»
abo jichni analogy inšymy movamy. I do vašoho vidoma: staršyj pomi nyk Krasnova
volije, š ob jiji nazyvaly «starpom», a holovnyj inžener Štern — prosto «šef», i jomu bajduže, š o u vij kovych tak zvertaju sia do seržantiv ta staršyn. Vam jasno?
Vsi troje pidtverdyly, š o jasno, i my prodovžyly znajomstvo. Rudoho chlopcia zvaly
Miloš Sabli , vin buv inženerom šyrokoho pro liu — ridkisnyj vypadok dlia svižospe enoho vypusknyka. Ce ozna alo, š o vin ovolodiv usima inženernymy speciä nostiamy,
jaki vykladaly u školi.
— A jaka z nych osnovna? — zapytav ja.
— Vsi, — samovdovoleno vidpoviv Miloš. — Za kožnoju ja projšov povnyj kurs i
otrymav najvyš i baly.
Zrozumilo, kruhlyj vidminnyk. U školi ja takych ne poliubliav, vony dratuvaly
mene svojeju «pravy nistiu». A podoroslišavšy, jak pravylo, stavaly bezdušnymy suchariamy. Ja egojisty no potišyvsia vid toho, š o z Milošem zdebi šoho matyme spravu naš
holovnyj inžener, i povernuvsia do chude koho chlopcia:
— Nu, a ty?
— Symon Gar je, — nesmilyvo predstavyvsia toj, — hospodar a služba. Dodatkova speciä nis … — tut vin zamjavsia, a joho vucha po ervonily, — poliovi operaciji.
Huby Miloša vyhnulysia v hluzlyvij posmišci, a ot u Marsinych o ach vyrazno promajnulo spiv uttia. Vsich školiariv, chto ne prochodyv za «tytu nymy» speciä nostiamy
pilotiv abo inženeriv, neodminno hotuvaly do poliovych operacij — pid cym rozumivsia
ve komplex navy ok, neobchidnych dlia vysadky na nevyv eni planety u skladi desantnych grup. erez svoju tenditnu staturu Symon nitrochy ne hodyvsia na ro bezstrašnoho pidkoriuva a inšych svitiv. Ta j osoblyvym rozumom, vo evy , ne vidzna avsia, raz ne spromihsia otrymaty nijakoji inšoji kvali kaciji, okrim hospodarnyka.
Prote navi takyj prostyj chlope , jak vin, stanovyv vely eznu cinnis . Adže v Zorianyj Flot pryjmaly zovsim ne za rozumovymy zdibnostiamy i ne za zy nymy danymy,
a za inšymy kryterijamy. Virniše, za odnym-jedynym, jakyj nazyvavsia rezystentnistiu.
I nijakoho konkursu ne isnuvalo — braly vsich pospi , š e j narikaly na hostryj brak
kadriv.
— Tvoja druha speciä nis nam ne znadoby sia, bo naš korabe vantažnyj, a ne
doslidny kyj, — zaspokojiv ja Symona. — A ot perša stane ve my v pryhodi. Vidkoly naš
stiuard pišov na pensiju, vsima hospodar kymy spravamy v nas zajmaje sia technik
Karla Beker. Ot ti ky na kambuzi vid neji korysti malo — kulinar z neji duže kep kyj.
Spodivaju , ty dobre hotuješ?
— Nu… nepohano.
Marsi za ški noju zvy koju (och, i dovho ž vid neji pozbavliatyme sia!) pidniala
ruku. Ja kyvnuv jij.

— Symon prybidniaje sia, kapitane, — skazala vona. — Vin duže dobre hotuje.
Moja podruha, jaka razom z nym vyv ala kulinariju, rozpovidala, š o vin zavždy, na
kožnomu uroci, buv najkraš ym u jichniomu klasi.
— Ce udovo, — promovyv ja z neprychovanym zadovolenniam. — Vychody , nam
duže poš astylo.
Symon buv uleš enyj mojimy slovamy — i navi ne sti ky slovamy, ski ky mojim
tonom. A Miloš tyche ko pyrchnuv, demonstruju y svoju znevahu do takoji «neserjoznoji» profesiji. Durnyj, zarozumilyj chlop ko! Vin prosto ne rozumije, jak ce —
tyžniamy char uvatysia vsuchomjatku abo našvydkuru pryhotovanymy napivfabrykatamy.
— Ot my j poznajomylysia, — pidsumuvav ja. — Teper pro te, š o ekaje vas na
korabli. Ty, Symone, otrymaješ u svoje rozporiadžennia kambuz. Pro inši obovjazky
stiuarda poky ne dumaj: zaraz tvoja holovna i jedyna zada a — hoduvaty komandu.
Bezposerednio budeš pidporiadkovuvatysia staršomu techniku Moreno. Š o ž do tebe,
Miloše, to tvojim priamym na nykom, jasna ri , bude šef Štern. Vin i vyrišy , ym
konkretno ty zajmešsia. Nu, a ty, Marsi, pideš pid moju ruku, staneš tretim pilotom.
Vidpovidno my budemo j vašymy nastavnykamy. Ne soromtesia zvertatysia do nas zi
svojimy problemamy. A jak vynykne bažannia prodovžyty osvitu — rozrachovujte na
našu dopomohu j pidtrymku.
— Tak, kapitane, — nehajno ozvalasia Marsi, skorystavšy mojeju pauzoju. — Ce
duže dobre. U školi ja vyv ala š e try speciä nosti, ale meni triše ky zabraklo, zovsim
triše ky, š ob sklasty ispyty. Ja b chotila ce vypravyty.
Ja pochytav holovoju:
— Ne varto pospišaty. Najblyž i ki ka misiaciv ne radžu vam dumaty pro nav annia. Zosere tesia na vykonanni svojich službovych obovjazkiv. Porivniano zi školoju, vy
matymete nabahato bi še vi noho asu — ale j vidpovida nis nezmirno zroste. Tomu na
dozvilli vidpo yvajte j rozvažajtesia. Jakomoha bi še spilkujtesia z lenamy komandy,
hrajte v ihry, sluchajte muzyku, dyvi sia my, ytajte knyžky.
Miloš nedbalo skryvyvsia. Ja zrozumiv, š o vin to no ne ytatyme knyžok, a jedynoju rozvahoju, jaku sobi dozvoly , budu reguliarni zaniattia u sportzali. Reštu asu
provodytyme za nav anniam, prahnu y š e bi še rozšyryty svij šyrokyj inženernyj pro .
Chlope javno buv beznadijnyj…
Marsi znovu pidniala ruku.
— Kapitane, a koly my vidbuvajemo v rejs?
— erez šistnadcia hodyn, — vidpoviv ja. — Zavtra o vo mij trydcia za bortovym
asom. Port pryzna ennia — Cefeja. Zvy ajno my praciujemo na maršruti «Zemlia —
Esperansa», ta inodi, jak ot zaraz, nas nadsylaju i do inšych planet.
— Povedemo na buxyri baržu?
Ja, zvisno, ne stav pojasniuvaty jij, š o za nepysanymy pravylamy Zorianoho Flotu
korabe z nova kom-pilotom na bortu svij peršyj rejs zdijsniuje z minima nym navantaženniam. Natomis skazav:
— Cioho razu barži ne bude. My majemo inše, duže vidpovida ne zavdannia — vezemo erhovu grupu ditej.
— Tobto partiju embriöniv? — uto nyv Miloš.
Ja podyvyvsia na nioho dovhym pohliadom. Potim povi no j itko vidpoviv:
— Same tak. Prote my zvykly nazyvaty jich di my.

Nastupnoho dnia ja prokynuvsia trochy raniše niž zvy ajno — o šostij ranku, š ob
bez pospichu zdijsnyty obchid korablia pered pryzna enym na vo mu trydcia startom.
Prote vyjavylosia, š o ja buv ne samoju rannioju ptaškoju, mene vyperedyv Symon
Gar je, jakomu ne terpilosia ymšvydše vziatysia do obovjazkiv na kambuzi (v ora
vve eri vin vstyh lyše ohlianuty svoje nove hospodarstvo).
Ja vyjavyv ce, koly nadislav kuchonnomu avtomatovi zamovlennia na standartnyj
snidanok, a za chvylynu, zamis zvy noji picy z hrybamy, otrymav po mini-liftu
navdyvovyžu sma nu mjasnu zapikanku i hre kyj salat — y ne sma nišyj za zapikanku. Navi kava bula jaka osoblyva; ja pyv jiji nekvapno, smakuju y kožen kovtok, i
z po uttiam hlybokoho zadovolennia dumav pro te, š o teper maju povnistiu ukomplektovanyj ekipaž dlia korablia takoho klasu, jak «Kardif», — try piloty (vkliu no zi mnoju),
pja inženeriv, pja technikiv, likar i kuchar-stiuard. Ostannij forma no takož naležav
do technikiv — u Zorianomu Floti ne isnuvalo riadovych ta staršyn, a vsi astronavty
podilialysia na technikiv i o ceriv; prote stiuardiv, erez jichnie osoblyve stanovyš e na
korabli, bulo zavedeno vidnosyty do okremoji kategoriji.
Po ynaju y peredstartovyj obchid, ja nasampered zazyrnuv do kambuzu, de Symon
jakraz zavantažuvav u lift snidanok dlia O hy Krasnovoji ta jiji olovika Teodora Šterna.
Služba podružžia na odnomu korabli bula zvy nym javyš em u Zorianomu Floti. Okrim
Krasnovoji ta Šterna, u nas na «Kardi » bulo š e dvi pary — inžener Anna Gambarini
zi staršym technikom Chuanom Moreno i technik Mari Lakrua z zastupnykom holovnoho inženera Žorže Olivejroju.
Koly ja pochvalyv Symona za rozkišnyj snidanok, vin ve prosiajav i švyde ko pryhotuvav meni druhu ašku kavy.
— I vse-taky, Symone, — skazav ja, — ne radžu tobi nadto rano vstavaty. Prokydajsia razom z reštoju komandy o siomij ranku. Snidaty my zvykly na švydku ruku. Naš
poperednij stiuard zajmavsia lyše obidom ta ve ereju.
— Ale ž vin mav j inši obovjazky, — zauvažyv Symon. — A ja praciuju ti ky na
kambuzi, i snidanky dlia mene ne problema. Jakš o z ve ora vse nahotuvaty, to vranci
zalyšy sia prosto vvimknuty duchovky j narizaty ovo i. Prokydatymu chvylyn na sorok
raniše i po vsiomu.
— Hm… Ja b ne chotiv, š ob ty praciuvav cilisi kyj de . U tebe maje buty vi nyj
as.
Chlope usmichnuvsia:
— asu j tak bude vdosta , kapitane. Porivniano zi školoju… Do toho ž ja liubliu
hotuvaty. Dlia mene ce ne robota, a zadovolennia.
Ja kyvnuv:
— udovo tebe rozumiju. Dlia mene robota — takož suci ne zadovolennia. A ym
ty š e poliubliaješ zajmatysia?
— ytaty, — vidpoviv vin z takym zbenteženym vyhliadom, niby ziznavavsia v omu neprystojnomu.
U školi ytannia chudožnioji literatury, zvisno, ne zaboronialy, ale j ne zaocho uvaly. Biurokraty z uriadu vvažaly, š o ce vidvolikaje u niv vid zania korysnišymy
re amy. Ci ž biurokraty napevno pojasnyly b ny ki ocinky Symona z bi šosti ški nych
predmetiv joho zachoplenniam «lehkym tyvom». A ja buv perekonanyj, š o v chlopcia
prosto duša ne ležala do nav annia. Buvaju taki dity — na e j ne durni, ale neocho i
bahato v ytysia. Krim toho, jak ja vže znav z joho osobovoji spravy, Symon mav suto
humanitarnyj sklad rozumu: vin ne zdav žodnoho ispytu z techni nych speciä nostej,
zate bez osoblyvych zusy doskonalo ovolodiv usima vi moma o cijnymy movamy Federaciji.

Perš niž zalyšyty kambuz, ja skazav:
— Knyžky — ce dobre, Symone. Korysno i dlia rozumu, i dlia sercia. Ja takož
liubliu ytaty.
Potim ja zajšov do kontro noho centru system žyttiezabezpe ennia, jakyj roztašovuvavsia v odnomu vidsiku z med astynoju. Cym hospodarstvom u nas zaviduvav
korabe nyj likar, pjatdesiatyri nyj Sergij Ka ur — najstaršyj len ekipažu i jedynyj z
nas, chto otrymav svoju osnovnu speciä nis uže ne v školi, a v universyteti. Medycyna
zavždy bula vrazlyvym miscem u pidhotovci kadriv dlia Zorianoho Flotu. Jak svid yla
praktyka, navi najïntensyvniše nav annia ne dozvolialo zrobyty z pidlitka kvali kovanoho likaria — adže dlia toho, š ob uspišno likuvaty liudej, potribni ne lyše znannia ta
praktyka, a š e j pevnyj žyttievyj dosvid, jakyj prychody lyše z rokamy.
Tomu v školi obmežuvalysia vyv enniam lyše osnov medycyny, kraš i vypusknyky
z cijeji speciä nosti oderžuvaly dyplomy fe dšeriv i medsester, a majbutnich likariv nabyraly vže z ynnych astronavtiv u dvadciatyri nomu vici. Jich vidriadžaly do medy noho centru pry Miunchen komu universyteti, de vony za otyry roky prochodyly
pryskorene nav annia j internaturu. Jak pravylo, cioho vysta alo, š ob pid as poliotu
stežyty za stanom zdorovja ekipažu, likuvaty zvy ajni chvoroby i navi robyty najprostiši, ale nevidkladni operaciji. Vtim, doktor Ka ur buv zdatnyj i na bi še, oski ky v
periöd miž dvadcia ma pja ma i soroka rokamy try i prochodyv otyrymisia ni kursy
pidvyš ennia kvali kaciji. Svoho asu vin spodivavsia perevestysia v Doslidny kyj Departament, de vysuvaly zna no vyš i vymohy do fachovych navy ok likariv. Na ža , erez rizni obstavyny, joho plany tak i ne zdijsnylysia.
Doktora Ka ura na misci ja ne zastav — vin takož provodyv obchid korablia, š ob
ostannij raz pered startom uziaty proby povitria ta vody v usich žytlovych prymiš enniach. A post u kontro nomu centri zajmala technik juzan Gregori, dvadciatytryri na
briunetka s mylym vesniankuvatym obly iam. Vona zustrila mene trochy sonnoju
usmiškoju.
— Dobroho ranku, kep.
— Pryvit, ju, — vidpoviv ja. — Jak hotovnis do startu?
Vona hlianula na odyn z dysplejiv, de vyvodylasia diägnosty na informacija pro
stan bortovych system žyttiezabezpe ennia.
— Perevirka pišla vže po druhomu kolu. Vse praciuje spravno. Naša služba do poliotu hotova.
— Ce dobre, — skazav ja i py niše prydyvyvsia do neji. — Ty š o, ne vyspalasia?
juzan pochytala holovoju:
— Jakraz navpaky. V ora zarano liahla, zbyralasia podyvytysia pered snom m,
ale majže zrazu zasnula i prospala desia hodyn.
— Zrozumilo, — kyvnuv ja. — To ty dosi ne možeš prokynutysia?
— Ta ni, kep, zi mnoju vse harazd, — zapevnyla vona. — Chiba holova… nu, trochy važka. Ta ce puste — zaraz vypju druhu ašku kavy j budu v normi. Do re i, naš
novyj kuchar hotuje sma niuš u kavu.
— Ta š o tam kava! — nedbalo stenuv ja ple yma. — Ot zapikanka bula prosto
super. Tobi spodobalasia?
— Ja ne kuštuvala, — vidpovila juzan. — Bo na snidanok jim lyše frukty. y ty
vže zabuv?
— Zvisno, ni, — vidpoviv ja, namahaju
zberehty nezvorušnis . — Prosto z holovy vyletilo.
Meni zavždy stavalo nijakovo, koly juzan nahaduvala pro naši kolyšni stosunky,
tomu ja pospichom zaveršyv inspekciju centru žyttiezabezpe ennia j popriamuvav u kormovu astynu korablia, de roztašovuvavsia mašynnyj vidsik.
juzan meni duže podobalasia. Mene vabylo do neji bukva no z peršoho dnia služby
na «Kardi », i vona takož ne zalyšalasia do mene bajdužoju. Ve pozamynulyj rik my


Related documents


avramenko nebo povne zirok
a i b strugacki chlopec iz pekla
a i b strugacki maluk
altov obpaliujucyj rozum
a i b strugacki piknik na uzbicci
awramenko nebo powne zirok

Link to this page


Permanent link

Use the permanent link to the download page to share your document on Facebook, Twitter, LinkedIn, or directly with a contact by e-Mail, Messenger, Whatsapp, Line..

Short link

Use the short link to share your document on Twitter or by text message (SMS)

HTML Code

Copy the following HTML code to share your document on a Website or Blog

QR Code

QR Code link to PDF file Avramenko - Nebo povne zirok.pdf