zycie i smierc calosc II wyd

Kwestia kobieca, „Nowy £ad. Dwutygodnik narodowo-radykalny”, nr 4, 20 lipca 1933 r., s. 1. ¯yjemy w czasie barwnym w ci¹g³e zmiany i przemiany ¿ycia spo³ecznego, gospodarczego i kulturalnego. Nie wszyscy zdaj¹ sobie dobrze sprawê z tego, ¿e ta nerwowa gor¹czka zmian i, jak siê popularnie mówi, ró¿nych reorganizacji ci¹¿y nie tylko na naszym ¿yciu spo³ecznym, ale w mniejszym lub wiêkszym stopniu ogarnê³a prawie wszystkie kraje œwiata i jest widoczn¹ oznak¹, i cech¹ okresu przejœciowego w historii. Okresu przejœciowego w tym sensie, ¿e stare i przebrzmia³e pojêcia i wierzenia maj¹ jeszcze wp³yw i ci¹¿¹ mechanicznie na ca³okszta³cie naszego ¿ycia spo³ecznego, a nowe pojêcia, bardziej przystosowane do zmienionych warunków bytowania spo³ecznego, dopiero drog¹ walki toruj¹ sobie drogê do unormowania ¿ycia spo³ecznego w przysz³oœci na nowych zasadach. Ka¿dy odcinek staje siê terenem walki pogl¹dów starych i nowych. Nie mog³o to omin¹æ i zagadnienia tak wa¿nego, jak tzw. kwestia kobieca, na której uformowanie w przesz³oœci mia³y decyduj¹cy wp³yw zamierzenia masonerii, popieranej gor¹co przez ¯ydów, a stawiaj¹cej sobie œwiadomie od XVIII wieku za cel rozk³ad ustrojów spo³ecznych polegaj¹cy na burzeniu w spo³eczeñstwach wszelkich tradycji, wzajemnych obowi¹zków i wiêzów. Atak masonerii rozpocz¹³ siê od równouprawnienia politycznego, a koñcowym jego etapem staje siê równouprawnienie p³ci. Na czym ma ono polegaæ? Na oderwaniu kobiety od ¿ycia rodzinnego, natomiast na daniu jej pewnych praw, a nawet przywilejów, dziêki którym bêdzie ona mog³a zaj¹æ ka¿de samodzielne stanowisko w ¿yciu spo³ecznym. Absurdalnoœæ tak postawionej kwestii rzuca siê ka¿demu rozs¹dnemu cz³owiekowi w oczy. Przecie¿ kobieta, dziêki swym w³aœciwoœciom fizycznym i umys³owym, nie nadaje siê ca³kowicie do pracy zarobkowej w wielu dziedzinach ¿ycia gospodarczego, 331  a w wielu innych mê¿czyzny nigdy nie zast¹pi. Forsowanie jej samodzielnoœci w pracy jest wybitnie sztuczne i staje siê wtedy dopiero zrozumia³e, gdy uwzglêdni siê zamierzenia masonerii, jej d¹¿enia do rozk³adu ustroju spo³ecznego, naj³atwiej daj¹ce siê osi¹gn¹æ przez rozbicie podstawowej komórki spo³ecznej– rodziny. A do rozbicia rodziny wystarczy tylko odejœcie kobiety przez narzucenie jej z³udnego zreszt¹ obrazu samodzielnej egzystencji w przysz³oœci. Narodowy ruch robotniczy musi ustosunkowaæ siê jasno do tego zagadnienia. Po pierwsze dlatego, ¿e jest on wspó³odpowiedzialny za tworzenie nowych zasad ustroju spo³ecznego i w zwi¹zku z tym obchodzi go œciœle ka¿da kwestia, wchodz¹ca w zakres przysz³ej budowy spo³ecznej. Tym bardziej kwestia kobieca, od pozytywnego rozwi¹zania której zale¿y przysz³oœæ ca³ego spo³eczeñstwa. Poza tym dla ruchu zawodowego jest jeszcze wa¿ne to, ¿e samodzielna praca kobiet w wielu ga³êziach przemys³u czy handlu wprowadza dezorganizacjê w ogólnych warunkach pracy i p³acy. Kobiety, maj¹c ca³kowite, a chocia¿by tylko czêœciowe, utrzymanie w domu, gotowe s¹ podj¹æ siê ka¿dej pracy na warunkach o wiele gorszych od mê¿czyzn. To nic, ¿e pracuj¹ gorzej, ale za to o wiele taniej. Korzystaj¹ z tego zjawiska szczególnie przedsiêbiorcy ¯ydzi, wyzyskuj¹c w niemo¿liwy sposób pracê kobiet. Nadszed³ wreszcie okres kryzysu i wielkiego bezrobocia. Spotêgowana dziêki udzia³owi kobiet poda¿ na rynku pracy przybra³a takie rozmiary, ¿e zarobki spad³y poni¿ej jakiegokolwiek minimum egzystencji. W wyniku tego równouprawnienia kobiet, nieliczni dziœ tylko pracownicy mog¹ myœleæ o za³o¿eniu w³asnej rodziny. Przewa¿nie je¿eli siê ¿eni¹, to i ¿ona musi pracowaæ, bowiem zarobek mê¿a nie wystarcza. O dzieciach nie ma mowy, najwy¿ej jedno, symbolem prawie staje siê bezdzietne ma³¿eñstwo. Równouprawnienie przynios³o kobietom tylko z³udzenia, bo jak dawniej, tak i teraz musz¹ pe³niæ obowi¹zki ¿on i matek, a dochodzi coraz czêœciej do tego obowi¹zek zarobkowania i ³o¿enia na utrzymanie rodziny. Natomiast dziêki temu zjawisku roœnie dezorganizacja ¿ycia spo³ecznego. Ten stan rzeczy musi ulec zmianie. W interesie spo³ecznym le¿y praca kobiet, ale tylko w domu, gdzie zajêcia ich nosz¹ najw³aœciwszy i najbardziej odpowiadaj¹cy ich zdolnoœciom charakter. 332