(Microsoft Word \317\307\355\355\235\345\307.doc)

‫ﺑﻨﺎم ﺧﺪا‬ ‫ﻳﺎدداﺷﺖ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‪:‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﻴﺶ ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ رﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ اﺳﻢ »داﻳﻲﻫﺎ«‪ .‬ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ از آن‬ ‫را در ﻓﻴﺲﺑﻮك ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲﻛﺮدم و ﺑﺎزﺧﻮردﻫﺎي ﺧﻮﺑﻲ ﻫﻢ از ﻃﺮف ﺷﻤﺎ دوﺳﺘﺎن ﻋﺰﻳﺰم‬ ‫دﻳﺪم و ﺧﻮاﻧﺪم و ﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﺳﺒﺐ ﻧﻮﺷﺘﻦِ »داﻳﻲﻫﺎ« ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ ﻋﺸﻘﻢ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﻮد ﭼﺮاﻛﻪ‬ ‫از اول ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺘﻨﻲ ﻣﺠﻮز اﻧﺘﺸﺎر ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد و ﺗﺎزه اﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮد ﻛﻞ ﺣﻖاﻟﺘﺄﻟﻴﻒ‬ ‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪر ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟ ﺷﺸﺼﺪ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن ﺑﺎﺑﺖ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺻﺮف وﻗﺖ!‬ ‫راﺳﺘﺶ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻣﻦ اﻳﻦ ﻓﺎﻳﻞ را ﺑﻪ ﺷﻜﻞ راﻳﮕﺎن ﺑﻪ اﺷﺘﺮاك ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻛﻤﺎاﻳﻨﻜﻪ ﺧﻴﻠﻲ از ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ را ﻫﻢ ﺑﻲﻣﺰد و ﻣﻨﺖ روي ﺷﺒﻜﻪﻫﺎي ﻣﺠﺎزي ﻣﻨﺘﺸﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ دﻻﻳﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻻاﻗﻞ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ )داﻳﻲﻫﺎ( را از اﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪه‬ ‫ﻣﺴﺘﺜﻨﺎ ﻛﻨﻢ‪ .‬اﺻﻼً دوﺳﺖ دارم ﺑﺪاﻧﻢ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺘﻦ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬واﻗﻌﺎ آﻳﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازهي‬ ‫ﻳﻚ ﻓﺴﺖﻓﻮد ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﭘﺮداﺧﺖ وﺟﻬﻲ ﺑﺎﺑﺖ آن ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻤﺎره ﻛﺎرﺗﻲ در‬ ‫ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎدداﺷﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪام ﻛﻪ دوﺳﺖ دارم ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻋﻼﻗﻪﺗﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪،‬‬ ‫ﻫﺮ ﻣﺒﻠﻐﻲ دوﺳﺖ داﺷﺘﻴﺪ وارﻳﺰ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﻗﺴﻤﺖﻫﺎي ﺑﻌﺪي را ﻫﻢ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ و ﻛﺎر را اداﻣﻪ‬ ‫ﺑﺪﻫﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺎره ﻛﺎرت ﺑﻨﺪه‪:‬‬ ‫‪5022291020501704‬‬ ‫ﭘﺎﺳﺎرﮔﺎد‬ ‫***‬  ‫داﻳﻲﻫﺎ‬ ‫ﻳﺎﺳﺮ ﻧﻮروزي‬ ‫ﻗﺴﻤﺖ اول‬ ‫داﻳﻲ وﺣﻴﺪ و داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ و داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم از ﺟﺎ‪ .‬آنﻫﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻛﻠﻨﮓ آﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ در را ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ و ﻗﻄﺎري داﺧﻞ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺮا دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ زﻳﺮﭘﻴﺮﻫﻨﻢ را‬ ‫ﻛﺸﻴﺪهام ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﺮاي ِﺳﺘﺮِ ﻋﻮرت‪ .‬داد زدم‪» :‬ﺑﺎﺑﺎ ﻳﻪ در ﺑﺰﻧﻴﺪ ﻗﺒﻠﺶ!« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ آﻣﺪ ﻛﻨﺎرم‬ ‫روي ﺟﻔﺘﻲ ﻣﺴﺘﺮاح اﻳﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ رو ﻧﺪارﻳﻢ داﻳﻲ!« داﻳﻲ‬ ‫ﺳﻌﻴﺪ ﻫﻢ ﭘﺸﺖﺑﻨﺪش داﺧﻞ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﭽﻪ ﻛﻪ ﺑﻮدي ﻛﻮنﻟﺨﺖ ﻣﻲﮔﺸﺘﻲ‪ .‬ﻫﻤﻪﻣﻮن‬ ‫دﻳﺪﻳﻢ« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬واﻳﺴﺎدي ﺑﺮ ﺑﺮ ﭼﻲ رو ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻲ؟ ﺑﻴﺎ ﺑﻴﺮون!« ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ‬ ‫ﻳﻚ دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﭘﺸﺘﻢ و ﻳﻚ دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻠﻮارِ ﭘﺎﻳﻴﻦاﻓﺘﺎده‪ ،‬ﻣﺜﻞ زﻧﺪاﻧﻲﻫﺎيِ‬ ‫ﭘﺎ ﺑﻪ زﻧﺠﻴﺮ‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﺑﻴﺮون‪ .‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻪ ﺑﻮﻳﻲ ﻫﻢ راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ! ﮔﺮﺑﻪ ﭼﺎل ﻛﺮدي؟«‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻴﺮون ﻣﺴﺘﺮاح‪ ،‬ﺳﺘّﺎري ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬آﺧﻪ ﺷﻤﺎ اون ﺗﻮ ﭼﻲ ﻛﺎر دارﻳﻦ ﺳﻪ ﺗﺎﻳﻲ؟«‬ ‫ﻧﻤﻲدﻳﺪمﺷﺎن‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ »اﻻﻫﻲ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺗﻮ« و ﻛﺎﺳﻪي ﻣﺴﺘﺮاح را‬ ‫دو ﺷﻘﻪ ﻛﺮد‪ .‬ﺻﺪاﻳﻲ داﺷﺖ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺴﺘﺮاﺣﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﻟﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اول ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺎه‬ ‫ﻓﺎﺿﻼب رو ﻣﻲﺑﺴﺘﻴﻢ« رﻓﺘﻢ ﭘﺸﺖﺷﺎن اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺮا ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اون ﻟﺒﺎﺳﺖ رو درآر ﺑﺪه ﻳﻪ دﻗﻪ« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻛﻠﻨﮓ را ﻓﺮو‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﺗﻮي ﺷﻜﺎف ﺗﺎزه‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻟﺒﺎسﻣﻮ ﻣﻲﺧﻮاي واﺳﻪ ﭼﻲ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺑﺰرگﺗﺮت ﻳﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻲﮔﻪ ﮔﻮش ﻛﻦ داﻳﻲ! ﺧﻴﺮ و ﺻﻼحﺗﻮ ﻣﻲﺧﻮاد« و داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻫﻢ‬ ‫ﺖاﺎ‬ ‫وﺳﺮ ﺗﻜﺎن داد؛ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻤﺎن ﻛﻪ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‬  ‫ﻧﻤﻲﮔﻲ‪ .‬رازداري ﻣﻲﻛﻨﻲ« ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ دﺳﺖﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺑﺎزوﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ »ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ؟«‬ ‫داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﻤﻴﺪ ﺗﻮ ﺑﺮو ﺑﻴﺮون ﻧﻨﻪ ﻧﻴﺎد ﻳﻪوﻗﺖ!« و داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ داﻳﻲ‬ ‫ﺳﻌﻴﺪ ﻛﻠﻨﮓ را ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮد‪ ،‬آﻣﺪ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﺧﺐ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﮕﻢ ﺧﻮدش ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻪ‬ ‫داﻳﻲ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﭘﺎﻛﺖ ﺳﻴﮕﺎري از ﺟﻴﺐ ﻛﺘﺶ ﺑﻴﺮون ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬آﺗﻴﺶ داري؟« ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺎل ﺟﻠﻮي داﻳﻲﻫﺎ ﻧﻜﺸﻴﺪم و ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺪارم‪ .‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﻲﻛﺮد؛ »ﭼﺲ ﻧﻜﻦ‬ ‫ﺧﻮدﺗﻮ داﻳﻲ! رد ﻛﻦ ﺑﻴﺎد!« دﺳﺖ ﻛﺮدم زﻳﺮ ﺟﻮراب‪ ،‬ﻓﻨﺪك را دادم‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ از ﺗﻮي‬ ‫ﺗﻮاﻟﺖ داد زد‪» :‬ﻧﻨﻪ رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎش ﺣﻤﻴﺪ!« داد زدم‪» :‬ﺧﺐ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد ﺑﻴﺎد ﺑﺮه ﺗﻮاﻟﺖ ﭼﻲ؟«‬ ‫و ﻟﺮز ﻛﺮدم‪ .‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻛﻠﻪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﺳﻤﺖِ ﺗﻮاﻟﺖ و در راه ﺑﺮﮔﺸﺖ دودش را ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺣﺎﻻ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻫﻦ ﻫﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺐ راﺳﺖ‬ ‫ﻣﻲﮔﻪ اﻳﻦ‪ «.‬ﻣﻨﻈﻮرش از »اﻳﻦ«‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮدم‪ .‬اداﻣﻪ داد‪» :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎد ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮاﻟﺖ‬ ‫ﻧﻤﻲره ﻳﻪ ﺳﺮ؟« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺶ ﻣﻲﮔﻴﻢ ﭼﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ« از ﭘﺸﺖﺷﺎن ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻳﻌﻨﻲ‬ ‫ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ؟« داﻳﻲ ﺣﻤﻴﺪ دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺖ روي ﺷﺎﻧﻪي ﻟﺨﺘﻢ‪ ،‬ﻛﺸﻴﺪ ﻣﺮا ﻛﻨﺎر ﺧﻮدش‪ .‬ﻗﺪمزﻧﺎن‬ ‫دور ﻣﻲﺷﺪﻳﻢ از ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬داﻳﻲ اﮔﻪ ﺧﺪا ﺑﺨﻮاد ﺑﺎرﻣﻮﻧﻮ ﺑﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻲﺧﻮاد؟« و‬ ‫زﻳﺮﭼﺸﻤﻲ آﺳﻤﺎن را ﭘﺎﻳﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ ﺑﺎزوﻫﺎ را ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪم ﭘﺮﺳﻴﺪم‪» :‬از ﺗﻮ ﺗﻮاﻟﺖ؟« دود را‬ ‫ﺑﻴﺮون داد و ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ ﻣﻲدوﻧﺴﺘﻲ ﺗﻮ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﺘﺮاح ﭼﻲ ﺧﻮاﺑﻴﺪه داﻳﻲ؟« ﻣﻦ ﻣﻦ ﻛﺮدم‬ ‫»اَن؟« ﺳﺮﻓﻪ ﻛﺮد دو ﺳﻪ ﺗﺎ و ﻣﻦ زدم ﻛﻤﺮش‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاﻳﻲ ﺗﻒآﻟﻮد و‬ ‫ﺧﻠﻂآﻣﻴﺰ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﻨﺞ ﺧﻮاﺑﻴﺪه‪ .‬ﮔﻨﺞ!«‬ ‫***‬ ‫ﻗﺴﻤﺖ دوم‬ ‫ »ﺑﺎز ﺗﻮ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻲ ﺟﻠﻮ دﻫﻦﺗﻮ ﺑﮕﻴﺮي؟«‬‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و دﻳﺪم داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ از ﺗﻮاﻟﺖ ﻛﻠﻪ ﻛﺸﻴﺪه‪ .‬ﺧﺮدهﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎ را ﻣﻲرﻳﺨﺖ ﺑﻴﺮون‪.‬‬ ‫داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻛﺎم ﮔﺮﻓﺖ از ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي رﻳﺰﻛﺮده‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳﻪ ﺑﻨﺰ ﻛﻮﭘﻪ ﺟﺎﻳﺰه داري‬ ‫ﭘﻴﺶ ﻣﻦ داﻳﻲ« ﻟﺒﺨﻨﺪ داﺷﺖ وﻗﺘﻲ اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ‪ .‬اداﻣﻪ داد‪» :‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ داﻧﺸﮕﺎه ﻗﺒﻮل ﺷﻲ«‬ ‫دﺳﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم ﺑﻪ ﻧﻮك ﻳﻜﻲ از ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻳﻢ‪ .‬ﺳﻴﺦ ﺑﻮد از ﺧﻨﻜﻲ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻣﻦ اﻻن دو ﺳﺎﻟﻪ‬  ‫ﻗﺒﻮل ﺷﺪم داﻳﻲ!« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ‪‬ﺟﻠﺪ از ﻛﻨﺎرﻣﺎن رد ﺷﺪ؛ »وﺣﻴﺪ ﺗﻮ رو ﻗﺮآن ﻳﻪ ﮔﻬﻲ ﺑﺨﻮر!«‬ ‫داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ داد زد از ﺗﻮاﻟﺖ‪» :‬اَن ﻫﻢ ﻧﻤﻲدﻳﻢ دﺳﺘﺖ اﮔﻪ ﭼﻴﺰي اﻳﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﺑﻴﺎ ﻛﻤﻚ ﺑﺎﺑﺎ‬ ‫وﺣﻴﺪ!« از ﻻي ﻧﺮدهﻫﺎ ﻛﻮﭼﻪ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم و ﭼﺮخ ﻳﻚ دوﭼﺮﺧﻪﺳﻮار ﻛﻪ ﭼﺮﺧﻴﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫»ﺣﺎﻻ اﺻﻼً از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم اﻳﻦ ﺗﻮ ﭼﻴﺰي ﺑﺎﺷﻪ داﻳﻲ؟« ﻛﺘﺶ را درآورده ﺑﻮد و آوﻳﺰان‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻪ ﻧﻬﺎل اﻧﺠﻴﺮ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳ‪‬ﺪي ﺳﻪﻓﺎز رو ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻲ؟« ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻳﺸﺐ ﺳﻌﻴﺪ‬ ‫آورده ﺑﻮدش اﻳﻨﺠﺎ« ﺳﻴﮕﺎرﺑﻪدﻫﻦ ﺑﻮد؛ »دﺳﺘﮕﺎه اﻧﺪاﺧﺖ دﻳﺪﻳﻢ ﺑﻌﻠﻠﻠﻪ! ﻳﻪ ﭼﻴﺰي اون زﻳﺮه‬ ‫اﻳﻦ ﻫﻮا!« دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎز ﻛﺮد از ﻫﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭼﻪ ﻫﻮا‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ از ﻛﻨﺎرﻣﺎن رد ﺷﺪ‬ ‫دوﺑﺎره‪ .‬ﮔﻔﺖ »دﺳﺘﻪ ﺧﺮ!«‪ .‬ﺻﺪاي ﻛﻠﻨﮓ آﻣﺪ ﻛﻪ اﻓﺘﺎد روي ﺧﺮدهﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎ‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻴﺎ ﻛﻨﺎر ﺑﺬا ﻣﻦ ِﺑ َﻜﻨَﻢ« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻴﺮون ﻋﺮقرﻳﺰان‪ .‬ﺧﻢ ﺑﻮد و وﻳﻼن‪.‬‬ ‫داﻳﻲ وﺣﻴﺪ آﺳﺘﻴﻦﻫﺎ را زد ﺑﺎﻻ و ﻛﻮﻧﻪي ﺳﻴﮕﺎر را داد دﺳﺘﻢ؛ »ﺑﻜﺶ داﻳﻲ ﻣﺎﺑﻘﻲﺷﻮ!«‬ ‫ﺳﻴﮕﺎر را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻓﻴﻠﺘﺮش دود ﻣﻲداد‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬وﺣﻴﺪ اﻳﻦ ﺧﺮدهﺳﻨﮓﻫﺎ رو‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺮﻳﻢ ﺑﻴﺮون« ُﻛﺖِ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻬﺎل اﻧﺠﻴﺮ را ﺧﻢ ﻛﺮد و ﺷﻜﺎﻧﺪ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ آﻣﺪ‬ ‫ﺳﻤﺖﻣﺎن؛ »ﮔُﻪ ﺑﺰﻧﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ! ﻣﻦ اﻳﻦ ﻧﻬﺎل رو ﺗﺎزه ﻛﺎﺷﺘﻪ ﺑﻮدم‪ «.‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺨﻤﺖ« دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎز ﻛﺮده ﺑﻮد از ﺑﻐﻞ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﻮاﻟﺖ؛ ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮود ﺑﺮاي‬ ‫دوﺋﻞ‪ .‬و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳﻪ ﻣﺎه دﻳﮕﻪ ﺑﺎغﺷﻮ ﻣﻲﺧﺮم ﺑﺮات«‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد روي زﻣﻴﻦ و‬ ‫ُﻛﺖِ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ را ﭘﺮت ﻣﻲﻛﺮد آن ﻃﺮف ﺑﺎﻏﭽﻪ‪ .‬دوﺗﺎﻳﻲ ﻧﻬﺎل را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ از ﻛﻤﺮ‬ ‫ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻳﻚ دﺳﺘﻪﺑﻴﻞِ ﻧﺎزك ﺑﻮد اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻓﺮو ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ در ﺧﺎك‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬داﻳﻲ‬ ‫اون زﻳﺮ ﭼﻴﺰي ﻫﺴﺖ واﻗﻌﺎ؟« ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﻴﮕﺎر داري؟« و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻣﻦ ﺳﻴﮕﺎر‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺸﻢ داﻳﻲ!« ﻳﻚ دﺳﺘﺶ را آورده ﺑﻮد ﺟﻠﻮ و ﻳﻚ دﺳﺘﺶ را ﻣﻲﻛﺮد ﻻي ﻣﻮﻫﺎ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺧﻮدﺗﻮ ﭼ‪‬ﺲ ﻧﻜﻦ! ﺑﺪه ﺑﻴﺎد داﻳﻲ!« دﺳﺖ ﻛﺮدم زﻳﺮ ﺟﻮراب‪ ،‬ﭘﺎﻛﺖ ﻛِﻨﺖ را درآوردم‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ دو ﻧﺦ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ از ﭘﺎﻛﺖ ﺑﻴﺮون ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻻﺧﺮه زﻳﺮِ ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﻳﻪ ﭼﻲ ﻫﺴﺖ‬ ‫داﻳﻲ‪ «.‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ از دور ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻳﺮ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻳﻪ ﻛﺴﻲ ﻫﺴﺖ داﻳﻲ!« و ﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ از ﺗﻮاﻟﺖ ﻣﻲآﻣﺪ‪» :‬ﻳﻪ ﮔﻮﻧﻲ ﺑﺮدار ﺑﻴﺎر اﻳﻦﻫﺎ ﺧﺎكﻫﺎ رو ﺑﺒﺮ« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ‬ ‫ﺗﻜﻴﻪ داد ﺑﻪ دﻳﻮار ﻛﻨﺎري ﻛﻪ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬دود ﻛﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اﮔﻪ اﻳﻦ وﺣﻴﺪ ﺑﻪ ﻓﻨﺎﻣﻮن‬ ‫ﻧﺪه‪ «...‬اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﻪ آﺧﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ دﻳﺪم ﻛﻪ ﻧﻨﻪ ﭘﺎﻛﺸﺎن در را ﺑﺎز ﻛﺮد و‬  ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺧﺎﻟﻪ ﻣﺮﺿﻲ آﻣﺪ و ﺧﺎﻟﻪ راﺿﻲ و ﺧﺎﻟﻪ ر‪‬ﺿﻲ و ﻣﺎﻣﺎن و ﻛﻞ اﻳﻞ و ﺗﺒﺎرﻣﺎن‪.‬‬ ‫داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺎﻧﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ! ﻣﺴﺘﺮاﺣﻪ!«‬ ‫***‬ ‫ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮم‬ ‫»ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﺪ‪ ،‬زﺷﺖ«اﻳﻢ ﺑﻪ ﻋﻼوهي ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﭘﺲزﻣﻴﻨﻪ‪ .‬ﭼﻮن ﻳﻚ داﻧﺸﺠﻮي ﻟُﺨﺖ اﻳﻦور‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده‪ ،‬ﺳﻪ داﻳﻲ آنور‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻨﻪ آنورﺗَﺮ‪ .‬ﻧﻨﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﻟﺨﺘﻲ ﻧﻨﻪ؟« و رﻓﺖ ﻛﻨﺎر ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺜﻞ ﺟﻮﻳﻲ ﻛﻪ راهآﺑﺶ ﺑﺎز ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺳﺮازﻳﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﻮ‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ ﻣﺮﺿﻲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻄﻮري‬ ‫وﺣﻴﺪ؟ ﭼﻄﻮري ﺳﻌﻴﺪ؟ ﭼﻄﻮري ﻣﺠﻴﺪ؟« و ﺧﺎﻟﻪ راﺿﻲ درآﻣﺪ ﭘﺸﺘﺶ ﻛﻪ‪» :‬اﻳﻦ ﭼﻪ ﻃﺮز‬ ‫ﺳﻼمﻛﺮدﻧﻪ؟! ﺑﻪ ﺟﺎش ﺑﮕﻮ "ﭼﻄﻮرياﻳﺪ وﺣﻴﺪ و ﺳﻌﻴﺪ و ﻣﺠﻴﺪ؟"« و ﺧﻨﺪه ول داد‪ .‬داﻳﻲ‬ ‫ﺳﻌﻴﺪ رﻳﺸﺶ را ﺧﺎراﻧﺪ و ﻧﮕﺎهِ دو داﻳﻲِ دﻳﮕﺮ ﻛﺮد‪ .‬ﻧﻨﻪ دﺳﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد روي ﭘﺎﻳﺶ از‬ ‫ﺳﻜﻮ ﺑﺮود ﺑﺎﻻ اﻣﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ و دوﺑﺎره ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﻟﺨﺘﻲ ﻧﻨﻪ؟« ﺧﺎﻟﻪ رﺿﻲ ﭼﺎدر را اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد دور ﻛﻤﺮ؛ »ﺳﻪ ﺗﺎ ﺧﺮسِ ﮔُﻨﺪه ﻧﮕﻔﺘﻴﺪ اﻳﻦ ﭘﺴﺮ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮره؟« ﻣﺎﻣﺎن ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻫ‪‬ﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد داﺧﻞ؛ ﻣﺜﻞ ﮔَﻠﻪ ﺑﻪ آﻏُﻞ‪ .‬رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺗﻮ داﻧﺸﮕﺎه اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ رو ﻳﺎدﺗﻮن‬ ‫ﻣﻲدن؟« و ﺟﻠﻮي دﺧﺘﺮﺧﺎﻟﻪ ﻧﺎزي راه رﻓﺖ ﻛﻪ ﻧﺒﻴﻨﺪ ﻟﺨﺘﻲﻫﺎﻳﻢ را‪ .‬ﻧﻨﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺳﻜﻮ؛ »ﺗﻮ ﭼﺮا ﻟﺨﺘﻲ ﻧﻨﻪ؟ ﺗﻮاﻟﺖ ﭼﺮا ﺧﺎﻛﻴﻪ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﺟﻠﻮ ﭘﺮﻳﺪ و دﺳﺖ ﮔﺬاﺷﺖ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﻛﻤﺮ ﻧﻨﻪ؛ »ﭼﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﻨﻪ‪ .‬ﻣ‪‬ﻘﻨّﻲ آوردﻳﻢ ِﺑﻜَﻨﻪ« ﺧﺎﻟﻪ رﺿﻲ ﻳﻜﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ را زد زﻳﺮ‬ ‫ﺑﻐﻞ ﺑﺮود ﺑﺎﻻ؛ »ﻣﮕﻪ آب ﻣﻲﺧﻮاﻳﺪ درآرﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﻨّﻲ آوردﻳﺪ؟« ﻧﻨﻪ داﺷﺖ ﻣﻲرﻓﺖ داﺧﻞ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺸﺐ ﻛﻠﻲ ﻣﻬﻤﻮن دارﻳﻢ‪ .‬زود درﺳﺘﺶ ﻛﻦ‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺮن ﺗﻮاﻟﺖ« ﺑﭽﻪي ر‪‬ﺿﻲ ﻧﻖ‬ ‫زد ﻛﻪ »ﻣﺎﻣﺎن! ﻣﻦ ﺟﻴﺶ دارم« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮدم ﺳﺮ ﭘﺎش ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ ﺗﻮ ﺣﻤﻮم‪.‬‬ ‫ﺑﺎﺷﻪ داﻳﻲ؟« و ﻟﺒﺨﻨﺪ زد ﺑﻪ ﺑﭽﻪ‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ راﺿﻲ دو ﺗﺎ از ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻛﻪ ﻣﻲزدﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﻠﻪي ﻫﻢ‪،‬‬ ‫ﺳﻮا ﻛﺮد؛ »ﺑﺰرگﻫﺎ رو ﻣﻲﺧﻮاي ﭼﻲ ﻛﺎر ﻛﻨﻲ؟ اونﻫﺎ رو ﻫﻢ ﺳﺮ ﭘﺎ ﻣﻲﮔﻴﺮي؟!«‪ .‬ﻧﻨﻪ از‬ ‫داﺧﻞ راﻫﺮو داد زد‪» :‬ﺧﺪا ﺧﻴﺮت ﺑﺪه وﺣﻴﺪ‪ .‬درﺳﺘﺶ ﻛﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺮه ﺧَﻼ« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻨﻪ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻳﻪ ذره ﻛﺎﺳﻪﺗﻮاﻟﺘﺶ ﺧُﺮد ﺷﺪه ﻛﻪ‪ «...‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮد و‬ ‫اداﻣﻪ داد‪» :‬ﻣﻲﭼﺴﺒﻮﻧﺪِش؟« و داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ ﭼﺴﺐِ اُه‪ «!‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‬  ‫ﺑﻮد و ﻛﻠﻨﮓﺑﻪدﺳﺖ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪﻫﺎي ﻓﺴﻘﻠﻢ دﻧﺒﺎل او راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﺎهِ‬ ‫ﺑﻲﻛﺎﺳﻪ را ﻧﺸﺎنﺷﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﺑﺮايﺷﺎن ﻣﻬﻢ ﺑﻮد زﻳﺮ ﻛﺎﺳﻪاي ﻛﻪ ﻫﺮ روز ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ روي آن‬ ‫ﭼﻴﺴﺖ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺮﻳﺪ داﻳﻲ ﺟﺎن! ﺑﺮﻳﺪ اون ﻃﺮف ﺑﺎزي ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺒﺮي‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ« ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪرﺿﺎ را ﻛﺸﻴﺪم ﻛﻨﺎر ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮود ﺑﺮاﻳﻢ ﻟﺒﺎس ﺑﻴﺎورد از ﺗﻮ‪ .‬ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻢ اﻳﺴﺘﺎدم‬ ‫ﻛﻨﺎر ﺧﺮدهﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎ‪ .‬ﺑﻪ داﻳﻲﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﺣﺎﻻ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﻦ؟« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ رو ﺑﻪ داﻳﻲ‬ ‫وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺑﺬارﻳﻢ ﻓﺮدا؟ ﻧﮕﻔﺘﻢ اﻣﺮوز اﻳﻦﻫﺎ ﻣﻲرﻳﺰن اﻳﻨﺠﺎ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ‬ ‫دﻧﺒﺎل ﻛﺘﺶ ﻣﻲﮔﺸﺖ؛ »اﻳﻨﻮ ﻛﻲ ﭘﺮت ﻛﺮده اﻳﻨﺠﺎ؟« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻪ ﻛﺎﺳﻪ ﺟﻮر‬ ‫ﻛﻨﻴﻢ« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺎﻻي ﺧﺎكِ ﮔﻞآﻟﻮد‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻟﻮﻟﻪ ﻓﺎﺿﻼب؛ »ﻛﺎﺳﻪﺑﺸﻘﺎﺑﻪ ﻣﮕﻪ‬ ‫ﺟﻮر ﻛﻨﻴﻢ؟!« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﻌﻼ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮري ﻳﻪ ﻛﺎﺳﻪﺗﻮاﻟﺖ ﺑﺨﺮﻳﻢ ﺑﺬارﻳﻢ‪ ،‬اﻳﻦﻫﺎ‬ ‫ﺑﺘﻮﻧﻦ ﺷﺎش ﻛﻨﻦ ﺗﺎ ﺑﻌﺪ« ﻳﻜﻲ از ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪﻫﺎ ﺗﻜﻪي ﮔﻨﺪهاي از ﻣﻮزاﻳﻴﻚ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد و‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﭘﺮت ﻛﻨﺪ ﻃﺮف ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ‪ .‬زدم ﭘﺲ ﻛﻠﻪاش ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺮود آن ﻃﺮف‪ .‬ﺣﺎﻻ داﻳﻲ‬ ‫وﺣﻴﺪ ﻫﻢ ﻣﻲآﻣﺪ ﻛﻨﺎر ﻣﺴﺘﺮاح‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎرﻛﺸﺎن‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد ﻃﺮﻓﺶ؛ »وﺣﻴﺪ! ﺑﭙﺮ‬ ‫ﺑﺒﻴﻦ ﻳﻪ ﻛﺎﺳﻪ ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﺟﻮر ﻛﻨﻲ واﺳﻪ ﺗﻮاﻟﺖ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻛﺘﺶ را ﻣﻲزد ﺑﻪ ﭘﺎ‪،‬‬ ‫ﺳﻴﮕﺎرﺑﻪدﻫﻦ؛ »ﺑﺎ ﻣﻨﻲ؟« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﺑﺎ ﻟﮕﺪ زد ﺑﻪ ﻳﻚ ﺗﻜﻪي ﮔُﻨﺪهي ﻣﻮزاﻳﻴﻚ‪ .‬رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم‬ ‫ﻋﻘﺐﺗﺮ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم ﻣﻨﺘﻈﺮِ رﺿﺎ ﻛﻪ ﺑﻠﻮزﺑﻪدﺳﺖ از روي ﺳﻜﻮ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺮﻳﺪ و آﻣﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﻪ‬ ‫رﺳﻴﺪ ﭘﺮﺗﺶ ﻛﺮد ﻃﺮﻓﻢ‪ .‬روي ﻫﻮا ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻧﻴﻔﺘﺪ روي ﻧﺠﺴﻲﻫﺎ و ﻛﻠﻪام را ﻓﻲاﻟﻔﻮر ﻛﺮدم‬ ‫ﺗﻮي ﻳﻘﻪ‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﭘﻴﺮاﻫﻦ را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﻪ داﻳﻲ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪم ﻛﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬داﻳﻲ ﺟﺎن ﺗﻮ داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ‪ ،‬ﺳﺮت ﺗﻮ ﺣﺴﺎب و ﻛﺘﺎﺑﻪ؛ ﺑﺮو ﺑﺒﻴﻦ ﻳﻪ ﻛﺎﺳﻪ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻲ اﻳﻦ دور و ﺑﺮ؟« ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬از ﻛﺠﺎ؟« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬از ﺳﻮﭘﺮي! ﺧﺐ‬ ‫ﺑﺮو ﺑﮕﺮد دﻳﮕﻪ!« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ ﺑﺮاي ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰﻧﺪ‪،‬‬ ‫دﻳﻮار ﻛﻨﺎري ﺗﻮاﻟﺖ را دﻳﺪم ﻛﻪ ﻓﺮو رﻳﺨﺖ ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﮔﺮد و ﺧﺎك اﻧﻔﺠﺎر از آن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﻚ‬ ‫ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﻛﺮدﻳﻢ و ﻛﺸﻴﺪﻳﻢ ﻋﻘﺐ‪ .‬ﺧﺎﻟﻪﻫﺎ ﻫﻢ از داﺧﻞ دوﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻳﻜﻲ از‬ ‫ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪﻫﺎي ﻣ‪‬ﻔﻮ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد آن ﻋﻘﺐ‪ .‬ﭘﻴﺮﻫﻦ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺟﻠﻮي ﺻﻮرﺗﻢ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدم و ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮدم ﺑﻪ دﻳﻮار‪ .‬داﻳﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﺮ ﻛﺪام ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ از دورِ ﻣﺴﺘﺮاح‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺗﻨﮓﻛﺮده‪ ،‬دو دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﺳﺮﻓﻪﻛﻨﺎن ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و دﻳﺪم ﻫﻤﺴﺎﻳﻪي ﺑﻐﻞ‪،‬‬  ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﺑﺎ ﻛﻠﻨﮓ ﻣﻲآﻳﺪ ﺗﻮ‪ .‬از ﺣﻔﺮهي دﻳﻮارِ ﺗﻮاﻟﺖِ ﻣﺎ آﻣﺪ ﺗﻮ‪ .‬ﺑﻌﺪ اﻳﺴﺘﺎد و ﻛﺘﺶ را ﺗﻜﺎﻧﺪ‬ ‫و دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﭘﻲژاﻣﺎيِ راهراﻫﺶ‪» .‬ﻳﺎﷲ« ﮔﻔﺖ وﻗﺘﻲ آﻣﺪ ﺗﻮ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻗﺴﻤﺖ ﭼﻬﺎرم‬ ‫داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺑﺎ ﭘﻠﻚﻫﺎي َﮔﺮدﻧﺸﺴﺘﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ؛ »اﷲ ﻳﺎرت! ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎرﻳﺪ ﺗﻮ‪ ،‬دم در ﺑﺪه«‬ ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ ُﻛﺖِ دوﭼﺎك ﺗﻨﺶ ﺑﻮد و ﺷﻠﻮار ﺗﻮﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﭘﺎﭼﻪﻫﺎﻳﺶ را ﻛﺮده ﺑﻮد ﺗﻮي‬ ‫ﺟﻮراب‪ .‬روي ﺳﺒﻴﻞﻫﺎﻳﺶ ﺧﺎك داﺷﺖ و ﻛﻠﻨﮓ را ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻲداد ﻛﻨﺎرهي درِ ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﺑﺒﻴﻦ آﻗﺎ ﺳﻌﻴﺪ! ﻫﻤﺴﺎﻳﻪاﻳﻢ درﺳﺖ‪ ،‬وﻟﻲ‪ «...‬و ﺳﺮﻓﻪ اﻣﺎﻧﺶ ﻧﺪاد‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ راﺿﻲ و ﺧﺎﻟﻪ‬ ‫ﻣﺮﺿﻲ ﻋﻘﺐﺗﺮ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ از ﭼﻬﺎرﭼﻮب و ﻓﻘﻂ ﺳﺮﺷﺎن ﭘﻴﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻟﻪ ﻣﺮﺿﻲ روﺳﺮي را‬ ‫زﻳﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﻣﺤﻜﻢ ﻣﻲﻛﺮد؛ »ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺗﻮاﻟﺖﺗﻮن ﮔﺮﻓﺘﻪ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﻛﻔﺸﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎك را ﺑﺘﻜﺎﻧﺪ از آن‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻳﻚ ﻗﺪم ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺣﺎجﺻﻔﻲ؛ »ﺻﺒﺮ ﻛﻦ ﺑﻴﻨﻢ!‬ ‫ﻣﺮدِ ﺣﺴﺎﺑﻲ! دﻳﻮار رو ﭼﺮا آوردي ﭘﺎﻳﻴﻦ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ آبدﻫﻦ ﻣﻲزد ﭘﺲ ﺳﺮش ﻣﻮﻫﺎ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﻨﺪ‪ .‬رﻓﺖ ﻛﻨﺎر داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮش اوﻣﺪﻳﺪ ﺣﺎجﺻﻔﻲ؟ ﺣﺎجﺧﺎﻧﻢ ﺧﻮبان؟«‬ ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﻛﻔﺸﺶ را ﭘﺎ ﻛﺮد؛ »ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻤﺖ ﺷﻤﺎ! ﻧﻨﻪ ﺧﻮﺑﻪ؟ ﺧﻮاﻫﺮﻫﺎ ﺧﻮبان؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻲزد‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ دﺳﺘﺶ را ﮔﺬاﺷﺖ روي ﺳﻴﻨﻪي داﻳﻲ وﺣﻴﺪ؛ »ﺻﺒﺮ ﻛﻦ‪ ،‬ﺻﺒﺮ‬ ‫ﻛﻦ! ﻣﺮدِ ﺣﺴﺎﺑﻲ اﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮاﻟﺖِ ﻣﺎﺳﺖ!« ﺣﺎجﺻﻔﻲ رو ﺑﻪ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﻲ‬ ‫دﻳﮕﻪ؟ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎرﻳﺪ داﺧﻞ ﻳﻪ ﭼﺎﻳﻲ‪ «...‬داﻳﻲ‬ ‫ﺳﻌﻴﺪ از ﻻي ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﺳﻨﮓرﻳﺰه ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺑﻴﺮون‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﺎ ﺗﻮاَم! ﺗﻮ ﺗﻮاﻟﺖ‬ ‫ﻣﺮدم ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻲ؟!« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮد؛ »اوﻻ ﻛﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮاﻟﺖِ ﻣﺮدم‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺟﻮون! اون ﻣﻮﻗﻊ ﻛﻪ ﺗﻮ دﻧﻴﺎ ﻧﻴﻮﻣﺪه ﺑﻮدي‪ ،‬ﻣﺎ و آﻗﺎ دروﻳﺶ اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻲ‬ ‫داﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﻧﻨﻪ و زنِ ﻣﻦ ﭘﺎي ﭘﻴﺎده ﻣﻲرﻓﺘﻦ اﻣﺎﻣﺰاده داوود ﻣﻲاوﻣﺪن‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ آﻗﺎ وﺣﻴﺪ ﻳﺎدﺷﻪ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر‪ «...‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ذوق داﺷﺖ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ ﻛﻪ ﻳﺎدﻣﻪ‪ .‬ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺑﻴﺎﻳﺪ‬ ‫ﻳﻪ ﺳﺮ داﺧﻞ ﺣﺎجﺻﻔﻲ! اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺪه ﺑﻪ ﻗﺮآن‪ .‬ﻳﻪ ﭘﺮ ﻧﻮن و ﻣﺎﺳﺖ ﻫﺴﺖ ﺳﻔﺮه ﻓﻘﻴﺮي ﺑﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺨﻮرﻳﻢ دور ﻫﻤﻲ« و دﺳﺘﺶ را ﮔﺬاﺷﺖ ﭘﺸﺖ ﺣﺎجﺻﻔﻲ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻪﻫﺎ‬  ‫اﺷﺎره ﻣﻲﻛﺮد ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﺑﺒﺮد ﺗﻮ‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﮕﻔﺘﻲ ﻳﻜﻲ ﻣﻤﻜﻨﻪ ﺗﻮ ﺗﻮاﻟﺖ ﺑﺎﺷﻪ؟!«‬ ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻃﺮﻓﺶ اﺧﻢﻛﻨﺎن؛ »اوﻻ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم اﻳﻨﺠﺎ ﺣﻤﻮمِ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫دوﻣﺎ ﻛﻪ‪ «...‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ داﺷﺖ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺎ ﺣﺎجﺻﻔﻲ؛ »دﻳﮕﻪ ﺑﺪﺗﺮ‬ ‫ﺣﺎﺟﻲ! ﺧﻮﺑﻪ ﺣﺎجﺧﺎﻧﻢ ﺗﻮ ﺣﻤﻮم ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﺎ ﻛﻠﻨﮓ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺗﻮ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺖ‬ ‫ﻳﻘﻪي ﻣﺠﻴﺪ و ‪‬ﭼﻜَﺶ زد‪» .‬ﺑﻲادب« ﻫﻢ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻛﻠﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ‪ ،‬ﻗﺪﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺎﻧﻪ زد‪ .‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ اﻓﺘﺎد وﺳﻂﺷﺎن ﺑﻪ ﺟﺪا ﻛﺮدن‪ .‬از آن ﻃﺮف‬ ‫داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ دوﻳﺪ ﺳﻤﺖِ ﻣﻌﺮﻛﻪ‪ .‬داد زد‪» :‬ول ﻛﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺠﻴﺪ! ول ﻛﻦ ﺑﻴﻨﻢ!« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ‬ ‫ﻫﻮار ﻣﻲزد‪» :‬ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﺄﻣﻮر ﻣﻴﺎرم ﻣﻦ« ﻣﻦ ﻫﻢ رﻓﺘﻢ وﺳﻂ ﺑﺮاي ﺳﻮا ﻛﺮدن اﻣﺎ دﻳﺪم ﻛﻪ‬ ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﻣﻲزﻧﺪ ﭘﺸﺘﻢ ﻛﻪ‪» :‬ﺑﻪ! ﻧﺎﺻﺮﺧﺎن! ﺗﻮ ﻫﻢ اﻳﻨﺠﺎﻳﻲ؟ ﺑﺎﺑﺎ ﺧﻮﺑﻪ؟ ﺣﺎجﺧﻮﻧﻢ ﺧﻮﺑﻪ؟‬ ‫درس و ﻣﺸﻖ ﺑﻪ راﻫﻪ؟ ﻗﺒﻮل ﺷﺪي داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻳﺎ ﻣﺜﻞ ﻟﻴﻼي ﻣﺎ ﭘﺸﺖﻛﻨﻜﻮري‬ ‫ﻫﻨﻮز؟« ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻣﻤﻨﻮن‪ .‬وﻟﻲ ﻣﻦ ‪ 2‬ﺳﺎﻟﻪ ﻛﻪ‪ «...‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳﻪ ﭼ‪‬ﻚ ﺧﻮردي‬ ‫دﻳﮕﻪ؟ ﻛﺎرد ﻛﻪ ﻧﺨﻮردي!« و داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻛﺸﻴﺪ ﺳﻤﺘﺶ ﻛﻪ‪» :‬ﻫﻤﻪش ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺗﻮﺋﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻮس ﻣﻮس ﻣﻲﻛﻨﻲ ﭘﺎيِ‪ «...‬اﻣﺎ داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺟﻠﻮي دﻫﺎﻧﺶ را ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﺮد آن ﻃﺮف‬ ‫ﺣﻴﺎط‪ ،‬ﻛﻨﺎر در‪ .‬ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﺣﺎﻻ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻛﻨﺎر ﺑﺎﻏﭽﻪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺣﻴﺎط ﺑﺎﺻﻔﺎﻳﻲ ﺷﺪهﻫﺎ!«‬ ‫داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﻛﻨﺎرش ﺑﻮد؛ »ﺻﺪق و ﺻﻔﺎ از ﺧﻮدﺗﻪ ﺣﺎﺟﻲ‪ .‬ﺧﻮﻧﻮاده ﺧﻮبان؟« ﭘﺸﺖﺷﺎن‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم و داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ دﺳﺖ داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺗﻨﺪ آﻣﺪ ﺳﻤﺖ‬ ‫ﻣﺎ‪ ،‬ﺳﺮﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺐ ﺣﺎجﺻﻔﻲ آﺧﻪ واﺳﻪ ﭼﻲ زدي ﺗﻮ ﮔﻮﺷﺶ ﺷﻤﺎ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ‬ ‫دﺳﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﺷﺎخِ ﺷﻜﺴﺘﻪي اﻧﺠﻴﺮ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬اوﻻ ﻛﻪ اون ﻫﻢ ﺟﺎي ﭘﺴﺮﻣﻪ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﻬﺶ‬ ‫ﭼ‪‬ﻚ زدم‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻦ ﺑﻪ ﭘﺴﺮم زدم‪ .‬دوﻣﺎ ﻛﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﻗﺎلِ ﺑﻲﺟﺎ ﻧﻜﻦ! اون ﭼﻴﺰي ﻛﻪ اون‬ ‫زﻳﺮه‪ ،‬ﻣﺎلِ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ «.‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ اﺑﺮو ﻛﺸﻴﺪ در ﻫﻢ؛ »ﭼﻲ اون زﻳﺮه؟« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻳﺮِ ﭼﻲ ﭼﻴﻪ ﺣﺎجﺻﻔﻲ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ اﺷﺎره ﻛﺮد ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺮاح؛ »دﻳﺮوز ﻳ‪‬ﺪي اوﻣﺪ‬ ‫دﺳﺘﮕﺎه اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻧﺼﻔﺶ ﻣﺎل ﻣﻨﻪ‪ .‬ﺗﺎزه ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻫﻤﻪش« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ و زد روي‬ ‫ﺷﺎﻧﻪي ﺣﺎجﺻﻔﻲ‪ ،‬دو ﺗﻘﻪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮاب دﻳﺪي ﺧﻴﺮه ﺣﺎﺟﻲ! اون زﻳﺮ ﻣﺎل ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎزه‬ ‫ﺗﻮﺋﻮنِ دﻳﻮارِ ﺗﻮاﻟﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪي« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و رﻓﺖ ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﻫﻢ ﺣﺎﻻ‬ ‫آﻣﺪه ﺑﻮد ﻧﺰدﻳﻚﻣﺎن‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻪ اﻳﻦ ﻣﺮدﻛﻪ؟« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺷﺮ و ور«‬  ‫ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﺼﻔﺶ زﻳﺮ ﭼﺎهِ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬دﺳﺘﮕﺎه اﻧﺪاﺧﺖ دﻳﺪم ﻧﺼﻔﺶ اﻳﻦوره‪ ،‬ﻧﺼﻔﺶ‬ ‫اونور« ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ ﻣﻲرﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭘﺲ دﻳﻮارِ ﺗﻮاﻟﺖِ ﻣﺎ رو ﭼﺮا آوردي‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﺮد ﺣﺴﺎﺑﻲ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و دﺳﺘﻪﻛﻠﻨﮓ را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺑﻴﺮون از ﻛﻨﺞ‬ ‫ﻣﺴﺘﺮاحِ ﺑﻲدﻳﻮار‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم دﻳﻮارﺗﻮن ﻛﻠﻔﺘﻪ‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﺴﺘﻢ ﺑﺰﻧﻢ ﻣﻴﺎم ﺗﻮ« داﻳﻲ‬ ‫وﺣﻴﺪ رﻓﺖ ﻃﺮﻓﺶ ﺧﻨﺪهﻛﻨﺎن؛ »اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻮش اوﻣﺪﻳﺪ‪ .‬اﺻﻼً ﭘﺎﻗﺪم ﺷﻤﺎ‪ «...‬داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ دﺳﺖ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ روي ﺳﻴﻨﻪ داﻳﻲ وﺣﻴﺪ؛ »ﺻﺒﺮ ﻛﻦ! ﺻﺒﺮ ﻛﻦ! ﻛﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺼﻔﺶ زﻳﺮ ﭼﺎهِ‬ ‫ﺷﻤﺎﺳﺖ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ دو ﻃﺮف ﺗﻨﺒﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ روي ﺷﻜﻢ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻳﺪي‪«.‬‬ ‫و رﻓﺖ ﺗﻮ ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﺮ دو رﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﺗﻮاﻟﺖ‪ .‬داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻨﺎرش زدﻧﺪ‪ .‬داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻲﻛَﻨﻴﻢ ﻣﻲرﻳﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻪ« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻪ« و اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮد‪» :‬ﺑﺮﻳﺪ ﻛﻨﺎر« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ‬ ‫دﺳﺖ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺑﻪ رﻳﺶﻫﺎ و ﻧﮕﺎهِ ﻛﻠﻨﮓِ ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻣﻲرﻓﺖ ﺑﺎﻻ‪ .‬درآﻣﺪ ﻛﻪ‪:‬‬ ‫»ﻧﺰن ﺣﺎﺟﻲ‪ .‬ﻧﺰن« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﻣﺜﻞ ﺗﺎﻳﺮِ ﭘﻨﺠﺮِ ﺗﺮﻳﻠﻲ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﺪ و ﻛﻠﻨﮓ را آورد ﭘﺎﻳﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪» :‬ﭼﺮا؟« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻣﺸﺐ اﮔﻪ ﺑﻜﻨﻲ ﻫﻤﻪ ﻣﻲﻓﻬﻤﻦ‪ .‬ﻣﺎ اﻣﺸﺐ دوﻳﺴﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﻣﻬﻤﻮن دارﻳﻢ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺬارﻳﻢ ﻓﺮدا« داﻳﻲ وﺣﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬راﺳﺘﻲ ﺣﺎﺟﻲ! ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺳﻪﺗﻮاﻟﺖ اﺿﺎﻓﻪ‬ ‫ﻧﺪارﻳﺪ ﺧﻮﻧﻪ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ اﺷﺎره ﻛﺮد ﺑﻪ ﻛﺎﺳﻪي ﻣﺴﺘﺮاحﺷﺎن؛ »ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻜﻴﻪ‪ .‬ﭼﻪ ﻗﺎﺑﻞ اﻟﺒﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻨﺠﺎ ﺷﺎش ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺳﻌﻴﺪﺧﺎن؟« داﻳﻲ ﻣﺠﻴﺪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﺮد ﺣﺴﺎﺑﻲ! ﻣﻲﻓﻬﻤﻲ ﭼﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﻲ؟ ﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺗﻮاﻟﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻴﻨﻴﻢ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد روي‬ ‫دﺳﺘﻪﻛﻠﻨﮓ؛ »ﻧﮕﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺑﻴﺎ رو ﺳﺮ ﻣﻦ ﺷﺎش ﻛﻦ ﭘﺴﺮ ﻛﻪ!« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﻳﻜﻲ از‬ ‫ﺧﺮدهﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎ را ﺑﺎ ﭘﺎ ﻛﻨﺎر زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺐ راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻪ ﺣﺎﺟﻲ! ﺷﻤﺎ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ‬ ‫اونوﻗﺖ؟« ﺣﺎجﺻﻔﻲ ﺗﻜﻴﻪ داد ﺑﻪ ﺣﺎﺷﻴﻪي ﺗﺨﺮﻳﺒﻲ دﻳﻮار و دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ؛ »ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮت ﻧﻴﺴﺖ آﻗﺎﺳﻌﻴﺪ! اﻳﻦ داداﺷﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ واﺳﻪ ﻣﺎ ﺷﺎخﺷﻮﻧﻪ ﻣﻲﻛﺸﻪ‪ ،‬ﺑﭽﻪ ﺑﻮد‬ ‫اونﻣﻮﻗﻊ‪ .‬ﻣﺎ اون زﻣﻮنﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻪﻣﻮن ﺳﺮ ﻳﻪ ﺳﻔﺮه ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﻲ ﻋﺎﻟﻤﻲ داﺷﺖ‬ ‫اونﻣﻮﻗﻊﻫﺎ‪ .‬ﻫﻤﻪ از ﻣﺎل ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮردﻳﻢ‪ ،‬ﻛﺴﻲ دﻟﺨﻮر ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬اﻻن ﻫﻢ ﻳﻪ ﻣﺴﺘﺮاح دارﻳﻢ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺳﻬﻴﻢ ﺑﺸﻴﻢ ﺗﻮش‪ .‬ﭼﻲ ﻣﻲﺷﻪ ﻣﮕﻪ؟ ﻣﺎلِ ﻣﻦ و ﺷﻤﺎ ﻧﺪاره ﻛﻪ!« داﻳﻲ ﺳﻌﻴﺪ ﺿﺮب‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﭘﺎ ﻛﻨﭻ ﭼﻬﺎرﭼﻮب‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﺐ اﻳﻨﻄﻮري ﻛﻪ دودره ﻣﻲﺷﻪ ﺗﻮاﻟﺖ!« داﻳﻲ‬